22 September – Jy is ook ’n gestuurde

Lukas 10: 1-20

Ons lees in vandag se gedeelte dat die Here 72 ander dissipels gestuur het met ’n opdrag. Hulle moes gaan na die dorpe wat die Here nog wou besoek, met ’n baie dringende boodskap. Hulle moes verkondig: Die koninkryk van God het naby gekom…

Ons het hier met die missio Dei, of God se sending na die mens, deur die mens, te doen. In die lig van Matteus 28: 19 – Gaan dan na al die nasies toe en maak die mense my dissipels: doop hulle in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees, en leer hulle om alles te onderhou wat Ek julle beveel het – kom ons as gelowiges weer sterk onder die besef van Jesus se opdrag aan ons om gestuurdes te wees.

Maar ek wonder tog: Is ons regtig ’n gestuurde kerk, gestuurde gelowiges? Ons is veronderstel om dit te wees, maar ek is nie in my hart oortuig dat ons altyd as gestuurdes leef nie. Die rede? Ons het so gewoond geraak daaraan dat iemand anders dit moet doen. Die dominee, die kerkraad, iemand, enige iemand… Nogal treffend dat Jesus 72 ander dissipels uitstuur. Nie die 12 nie, 72 ander.

So is ons ook gestuurdes wat moet uitgaan en die evangelie moet verkondig. Nie noodwendig deur van huis tot huis te gaan en te preek nie, maar met ons woorde en dade van elke dag. Deur barmhartig te wees soos Jesus barmhartig was. Deur lief te hê soos Hy ons liefgehad het. Deur te vergewe soos Hy vergewe het. Ja, deur die manier waarop ons voor en teenoor ander mense lewe en optree. Ons moet dit doen met dieselfde erns waarmee die 72 dit moes doen.

Is jy bereid om as gestuurde die evangelie deur jou lewe te verkondig?

Here, gebruik my as u gestuurde. Amen.

Ds Willem Sauer, Waterberg

21 September – Wie is die belangrikste?

Markus 9: 33-37

Wie is die belangrikste in ’n ry by, sê nou maar, die kitsbank? Die voorste persoon, natuurlik, want hy word volgende gehelp. Die belangrikste ou in die ry is die voorste ou…

Jesus en sy dissipels is op pad na Kapernaum. Die gebruik in daardie tyd was blykbaar dat die rabbi, of leermeester, voor geloop het, en dan is hy deur sy dissipels of leerlinge gevolg. Die belangrikste volgeling het gewoonlik direk agter die rabbi geloop, en dan het die ander volgens belangrikheid gevolg. Jesus en sy dissipels is op pad, en die dissipels loop en redeneer oor wie van hulle nou eintlik die belangrikste is. Wie moet direk agter Jesus loop?

In Kapernaum aangekom, vra Jesus hulle waaroor hulle op die pad geloop en redeneer het. Hulle is skaam en kan Hom nie antwoord nie. Wat doen Jesus dan? Ons lees dat Hy gaan sit het en die 12 geroep het. Hy sê toe vir hulle: As iemand die eerste wil wees, moet hy die heel laaste en almal se dienaar wees.

Wag ’n bietjie, dit is mos nie hoe die wêreld dit sien nie. Nee, die eerste is die beste! Wanneer jy eerste wil wees, moet jy die heel laaste wees en almal se dienaar wees? Dit maak nie vir die wêreld sin nie. Iemand wat dit doen, sal hulle vir jou sê, sal nêrens in die lewe kom nie.

Maar Jesus sê dit is hoe sy dissipels moet wees. Jy moet die minste, ja, almal se dienaar wees… Om te wys wat Hy bedoel, gebruik Hy ’n kind as voorbeeld. ’n Kind was maar baie laag op die sosiale lys van belangrikheid. Tog sê Jesus dat as jy belangrik, eerste wil wees, dan moet jy soos ’n kind die minste, die laaste wees en ander dien.

Here, help my om die minste te wees en ander te dien. Amen.

Ds Willem Sauer, Waterberg

 

20 September – Die prys van dissipelskap

Lukas 14: 25-35

Soms volg ons Jesus, sonder om werklik te verstaan wat dit beteken en wat dit van ons vra om ’n ware Christen te wees. Partykeer trap ons in ’n slaggat, dat ons onsself as ware dissipels van Jesus beskou terwyl ons dit nie regtig is nie. Ja, ons kan selfs soos ware dissipels lyk, Bybel lees, bid, kerk toe kom, barmhartig wees en tog die doel mis… ’n Dissipel is ’n ware volgeling van Jesus Christus. Nie sommer net iemand wat agter Hom aanslenter nie.

Let op met wie Jesus hier praat. Lukas sê ’n menigte, met ander woorde, baie mense, het agter Jesus aangekom, en Jesus het na hierdie menigte gedraai en met hulle gepraat. Hy sê dan vir hulle wat die koste van dissipelskap is. Onthou, Hy praat nie met mense wat nie van Hom hou, of mense wat slegte dinge van Hom sê of nie in Hom wil glo nie. Nee, Hy praat met mense wat by Hom wil wees, wat Hom uit hul eie volg.

Jesus vertel hierdie gelykenisse vir hulle sodat hulle moet besef dat om dissipel te wees, gaan beteken dat jy mooi moet weet wat dit van jou gaan vra. Hulle moet bereid wees om op te offer wanneer hulle Hom wil volg. Hulle moet mooi bereken of hulle kans sien om sy volgelinge te wees.

Dit wat hulle moes leer, moet ons ook leer. Partymaal doen ons as Christene in 2019 ook die goed wat ’n Christen veronderstel is om te doen: Ons gaan kerk toe en bid en sing en lees Bybel, maar is ons werklik toegewy aan Jesus? Jesus sê dat as jy sy dissipel wil wees, moet jy aan Hom toegewy wees, bo enigiets of enigiemand anders. Niks, nie jou familie, geld, besittings, skool, werk, enige iets, kan tussen jou en Jesus staan nie!

Is jy bereid om vir Hom opofferings te maak en Hom die belangrikste in jou lewe te ag?

Ds Willem Sauer, Waterberg

19 September – Ek, geroep as dissipel?

Markus 10: 46-52

Die volgende nege dae gaan ons kyk wat dit beteken dat ons, as dissipels van die Here, daar waar die Here ons geplaas het, ’n verskil kan maak.

Ook jy is deur Jesus geroep om sy dissipel te wees en ’n verskil in hierdie wêreld te maak. Dalk besef jy dit net nie, daarom kyk ons vandag na die genesing van die blinde Bartimeus. In die Markus-evangelie is daar vier roepingsverhale: die roeping van Petrus en Andreas; Johannes en Jakobus; Levi; en die onsuksesvolle roeping van die ryk jongman.

’n Tipiese roepingsverhaal het die volgende elemente bevat: Jesus gaan op ’n plek verby, Hy sien iemand, Hy roep die persoon op sy naam, die persoon is besig met sy dagtaak, Jesus sê hy moet Hom volg, die persoon los alles net so en volg Jesus. (Vergelyk gerus die roeping van Petrus en Andreas in Mark 1: 16-18.)

Hier gaan Jesus by Bartimeus verby, en nadat Bartimeus na Jesus roep, roep Jesus hom. Bartimeus los sy bokleed, die “besigheid” van ’n arme, die bokleed waarop aalmoese geplaas is, net so, en volg Jesus. En hoewel hierdie ’n genesingsverhaal is, is hier tipiese elemente van ’n roepingsverhaal.

So kom Jesus ook by ons verby. Net soos vir Bartimeus, het Hy ons ook genees toe Hy op Golgota vir my en jou gesterf het. Hy kom by jou verby en roep jou. Die vraag is, sal jy Hom volg? Is jy bereid om alles waaraan jy vasklou in hierdie wêreld te los en agter Jesus aan te gaan? Is jy bereid om as sy dissipel te leef en ’n verskil in ander se lewens te maak? Bartimeus, met die besef van wat Jesus vir hom gedoen het, kon eenvoudig nie anders nie as om Jesus te volg.

Die Here gaan ook vandag by jou verby. Gaan jy bereid wees om na Hom te roep en op sy roepstem te antwoord en Hom te volg? Is jy bereid om Hom te vertrou om deur jou ’n verskil in ander se lewens te maak?

Ds Willem Sauer, Waterberg

 

18 September – Ons leef in ’n permanente grenssituasie

Hebreërs 4: 1-11

Die vroeë Christene het ’n spoedige wederkoms verwag, nog tydens hul leeftyd. Die tweede geslag Christene het dit noodwendig anders begin verstaan. Die einde breek aan wanneer jy sterf. Dis hoekom ons tans in ’n permanente grenssituasie leef, op die rand van die ewigheid.

Christus se koms – sy sterwe, opstanding en hemelvaart – het ’n einde gemaak aan die geskiedenis soos ons dit ken. Hy het in hierdie gebroke bedeling die hoop by ons kom wek van iets beters hierna, van ’n rus wat ons mag ingaan. Hierdie hoop is stewig in die Christusgebeure geanker. Al leef die mens dalk nog vir miljoene jare op aarde, het Christus se koms ons op die rand van die ewigheid geplaas. Die ewigheid loer nou om elke hoek en draai vir ons.

Die kerk se prediking is gerig tot mense wat vreemdelinge en bywoners op aarde is. Ons gryp vooruit na dit wat in die toekoms lê, maar die toekoms is nog nie hier nie. Ons is bewus van twee werklikhede wat gelyktydig bestaan, die een sigbaar, die ander onsigbaar. Die Hebreër-brief leer ons die enigste manier om aan die belofte van rus deel te kry, is deur geloof, volharding en gehoorsaamheid. Ons lidmaatskap van die kerk is nie ’n waarborg dat ons die rus sal ontvang nie.

God vra van ons elke dag ’n keuse: Kies vir geloof, volharding en gehoorsaamheid. Wees toegewyd en beywer jou daarvoor om hierdie rus waarvan die Hebreërbrief praat, in te gaan.

Gesang 588: 2-3

Ds Petri de Kock, Pierneef

17 September – Ons glo aan die opstanding van die liggaam

1 Korintiërs 15: 12-19

Die Griekse filosoof Plato (427 vC) se siening dat die siel onsterflik is, het vir baie eeue sterk invloed op die kerk uitgeoefen. Tot vandag is daar gelowiges wat daaraan glo. Die kerk het eeue gelede reeds teen hierdie siening van Plato gekies deur die belydenis van die opstanding van die liggaam. Die Bybel verwys nie na die mens se siel wat ontsterflik is nie, maar na die mens as lewende wese. Die mens is ’n eenheid in lewe, in sterwe en in opstanding.

Tog bly hierdie eenheid ’n geheimenis, want my persoonwees is nie ’n volledige identifisering met my liggaam nie. Blindes en ander gestremdes is tog méér as hul gestremdheid – hulle is persone in eie reg. Stephen Hawking, die grootste wetenskaplike sedert Einstein, het aan motorneuronsiekte gely, ’n erge verlammende siekte. Al was sy liggaam afgetakel, was hy steeds ’n persoon met integriteit.

Om aan die opstanding van die liggaam te glo, is anders as om aan die onsterflikheid van die siel te glo. Om uit die dood op te staan, is nie ’n aangebore kwaliteit van die mens nie. Dit verg ’n daad van God, want die mens gaan tot niet, hy sterf soos ’n dier (Pred 3: 18-19). Om uit die dood op te staan, beteken ons word deur God heeltemal nuutgemaak.

Om die onsterflikheid van die siel te onderskryf, is ’n negatiewe uitspraak, want jy sê bloot: My siel kan nie sterf nie. Om die opstanding van die liggaam te bely, is ’n positiewe uitspraak: Die ganse mens het gesterf, maar word deur God tot lewe teruggeroep. Iets moet hier gebeur – ’n wonder. Nooit is ons hoop by die graf gerig op ons eie voortreflikheid nie. Ons hoop lê by Christus deur wie daar vir ons ’n onbeskryflike verlossing gekom het. In ons totale uitsigloosheid het daar ’n drastiese wending gekom – Christus het die bande van die dood kom verbreek. In Hom het die koninkryk naby ons gekom.

Gesang 417: 1-2

Ds Petri de Kock, Pierneef

16 September – In Christus is God ons Beskermer-in-nood

Psalm 121: 1-8

Die belofte van beskerming in hierdie Psalm is ’n geloofsuitspraak. Dit is ’n uitnodiging om jou vertroue op God te vestig. Dis woorde wat jou lewe ingrypend kan verander. Die belofte van beskerming stel jou voor bepaalde keuses: Jy kan lewe in jou eie krag en dus in duisternis, of jy kan deur genade lewe onder die beskerming van God, en dus in die lig.

Hierdie Psalm kan as ’n innerlike gesprek of as ’n tweegesprek gesien word. In albei gevalle bemoedig dit reisigers op hul pad na die tempel. Dit kan ook as afskeidsgesprek gesien word waar die priester sy seën oor die reisigers uitspreek: Veilige reis! Onthou, die Here sal julle beskerm. Vertrou Hom!

Hierdie beskerming geskied nie net by die tempel of die kerk nie, maar ook wanneer ons met die harde werklikheid van elke dag te doen kry. Hierdie werklikheid behoort ook aan Hom – Hy het dit geskep.  God is groter as alle magte en kragte wat hier werksaam is. Hy is selfs groter as ons vrees dat Hy ons dalk sal verlaat. God is dáár in elke deel en detail van my lewe, Hy is betrokke in my klein bestaan. Geseënd is die mens wat glo in die helpende en beskuttende teenwoordigheid van God. Sy beskerming is totaal en permanent. Hy beskut my waar ek ook al gaan, nou en vir altyd. In álles is God daar vir my.

In Christus leer ons hierdie God ken as ons Beskermer-in-nood, as ons Verlosser-uit-sonde. In ons lewe hier en nou skep Hy vir ons ruimte in ons nood. In ons worsteling met ons sonde bring Hy vir ons bevryding.

Geen wonder nie dat hierdie Psalm dikwels as trooswoord vir sterwendes gebruik word. Die Here bewaar ons ook wanneer ons hierdie lewe verlaat. Ons Beskermer stap elke tree saam met ons. Hy het ons gevaarlikste vyand, die dood, reeds oorwin, en lei ons die ewige woning in.

Psalm 125: 1-3; Gesang 511: 1-2

Ds Petri de Kock, Pierneef

15 September – Ter wille van ons neergedaal uit die hemel

Filippense 2: 5-11

Hoe moet ons dit verstaan dat dit God self is wat in Christus mens geword het? Hy sou van sy Goddelikheid moes afstand doen om volledig mens te word. Van al God se eienskappe is sy liefde allesoorheersend. God is liefde, dis die kern van sy wese. Daarrondom is daar eienskappe soos sy ewigheid, sy alomteenwoordigheid, sy almag en sy alwetendheid. Dit is tog verstaanbaar dat God nie dit alles kon saamneem tydens sy menswording nie.

God is ewig, maar Jesus Christus word gebore onder die regering van koning Herodes, en Hy sterf onder keiser Tiberius. God is alomteenwoordig, maar Jesus Christus word in Betlehem gebore en Hy sterf op Golgota. God is almagtig, maar Jesus Christus lê as magtelose kind in ’n krip en sterf as magtelose aan ’n kruis. God is alwetend, maar Jesus Christus sterf met ’n vraag op sy lippe: My God, my God, waarom het U My verlaat?

Ons praat steeds op menslike wyse oor God. God se menswording is soos ’n ui wat afgeskil word – die een laag na die ander. ’n Ui het nie ’n kern of pit soos ’n perske nie, maar as ’n ui wel ’n kern gehad het, sou ’n mens daardie kern as liefde kon beskryf.

Die Seun gee Homself weerloos en naak aan die wêreld oor, des te meer straal sy wese, sy liefde vir ons. Hoe dieper Hy daal, hoe meer word sy wese, sy liefde, gereflekteer. Hy het sy eie mense wat in die wêreld is, liefgehad, Hy het hulle tot die uiterste toe liefgehad (Joh 13: 1b). In die mens Jesus Christus is al die Goddelike eienskappe verborge, maar dis juis in hierdie mens dat God sy liefde vir ons mense openbaar. Dit was ’n vernedering vir die Seun van God, maar Hy doen dit kragtens sy liefde vir ons en ter wille van ons saligheid.

Gesang 338: 1-2; Gesang 339: 1-2

Ds Petri de Kock, Pierneef

 

14 September – Die Seun is een in wese met die Vader

Kolossense 1: 15-20

Die leer oor die Drie-eenheid is moeilik om te verstaan: Hoe is dit moontlik dat drie Persone een in wese kan wees? Die kerk het langs die weg van stryd en worsteling by hierdie belydenis uitgekom. Agter hierdie woorde hoor ’n mens die onenigheid wat Arius met sy dwaalleer veroorsaak het. Hy het geleer dat Christus nie God is nie. Volgens hom was Christus ’n besondere, begaafde mens, maar nie God nie. Dit het gelei tot ’n vergadering van biskoppe in Nicea in 325 nC. Die vergadering het op ’n geskil uitgeloop waar ’n keuse gemaak moes word. Hulle moes kies tussen twee moontlikhede. Die Seun is van gelyke wese met die Vader, of die Seun is van gelyksoortige wese as die Vader. In die Grieks is die verskil net een letter, maar die verskil in betekenis is enorm!

In werklikheid is daar gestry oor ’n bo-God en ’n onder-God, of is daar slegs een Here? Arius was van mening dat daar in die Goddelike ’n hoëre en ’n laere is. Athanasius kon nie anders nie as om die Skrif aan te haal: Hoor, Israel, die Here onse God is ’n enige Here (Deut 6: 4, Ou Vertaling).

Wat is die praktiese betekenis van dit alles? Die keuse vir van gelyksoortige wese as die Vader, laat ruimte vir twyfel. Is daar nou twee magte waarmee ons moet rekening hou? ’n Opperste Goddelike mag in die hemel en die liefde wat so duidelik in die Seun na vore getree het? Is daar enige ooreenstemming tussen hierdie twee?

Ons mense is so dikwels verontrus oor ons eie sonde en verlorenheid. As ons nog moes worstel met die vraag of die opperste Goddelike mag en die liefde van die Seun dieselfde is, sou dit vir ons baie moeilik gewees het. Ons hoef géén twyfel te hê dat die Vader wel sy stempel van goedkeuring op die Seun se liefdeswerk in ons belang sal plaas nie, want die Vader en Seun is één.

Gesang 260: 2-3

Ds Petri de Kock, Pierneef

13 September – Gebore uit die Vader voor alle tye

Johannes 1: 15

Met Kersfees herdenk ons die geboorte van Christus. Tog bely ons saam met Nicea dat ons glo in die Seun gebore uit die Vader voor alle tye. In sowel die Skrifgedeelte as die belydenis is daar sprake van ’n pre-eksistente bestaan: Christus het al bestaan nog voordat Hy gebore is.

Daar was dus nie ’n tyd waarin die Vader alleen was nie. Voor iets was, was die Vader, was die Seun. Daar was nie eers ’n Vader en toe, daarna, ’n Seun nie. Dit verplaas ons na die tydlose ewigheid: Gebore uit die Vader voor alle tye lê buite alle eeue, dit lê buite elke vorm van tyd, bokant elke begrip van voor en na. Vanuit die ewige verhouding van liefde tussen Vader en Seun, spruit God se liefde vir ons. God is van ewigheid af liefde, en Hy deel hierdie liefde met ons. Die troos is dat Christus se liefde vir ons nie vanaf sy geboorte kom nie, maar reeds vanuit die ewigheid.

Op hierdie omskrywing in die belydenis van Nicea volg ’n lied oor die Seun: God uit God, Lig uit Lig, waaragtige God uit waaragtige God. Hierdie herhaling kan nie logies verdedig word nie. Waarom word daar nie volstaan deur een keer te sê wat gesê moet word nie? Die herhaling kan wel teologies verklaar word: Hier word in grootse verwondering gestamel. Aan die einde word opnuut weer begin, want die wese van die saak kan nie gesê word nie.

In die middel van hierdie lied vind ons ’n beeld: Lig uit Lig, wat ons aan God se eerste skeppingswerk herinner. ’n Ligstraal kom voort uit die ligbron, so word die Seun uit die Vader gebore, so kom die Seun na die wêreld. Niemand kan in die son kyk nie, maar almal lewe van hierdie lig van die sonstrale. Ja, Jesus Christus is mensvriendelik, ons kan sy heerlikheid sien, die heerlikheid wat Hy as die enigste Seun van die Vader het, vol genade en vergifnis.

Gesang 447: 2

Ds Petri de Kock, Pierneef

12 September – Die Christus, die Seun van die lewende God

Matteus 16: 13-20

Ons bely dat ons glo in die eniggebore Seun van God. Die geloofsbelydenisse van Nicea en die Apostolicum stel dit so. Wat beteken dit om in Christus te glo? Is dit dieselfde as om in God te glo?

In die Hebreeuse taal word die frase seun van gebruik om ooreenstemmende identiteit aan te dui. Die Ou Vertaling van Psalm 72: 1 lui: O God, gee aan die koning u regte en u geregtigheid aan die seun van die koning. Koning en seun van die koning is een en dieselfde persoon. ’n Tipiese voorbeeld in die Nuwe Testament vind ons in Matteus 13: 55: Is hy dan nie die timmerman se seun nie? In Markus 6: 3 staan daar: Is hy dan nie ’n timmerman nie? Albei sê dieselfde. Seun van die timmerman en timmerman is een en dieselfde persoon.

As Petrus bely U is die Christus, die Seun van die lewende God, tref hy géén onderskeid tussen Christus en die God van Israel nie. Hy identifiseer Christus en God met mekaar. Petrus bely dus dat Jesus van Nasaret wat saam met sy dissipels beweeg het, een met dié God is wat deur die eeue in die tempel aanbid en vereer is. Die Ou-Testamentiese verlange was toegespits op die Een wat sou kom. Hierdie verlange was dus nie gerig op een uit vele leiers, konings en profete nie, maar op die Messias. Die voorstelling van Christus as God op aarde kan uit die Ou Testament afgelei word. Dit is immers wat die naam Immanuel (God by ons) impliseer.

Daarom bely die kerk Jesus Christus as die Eerste. Al die menslike leiers wat Hom voorafgegaan het, het géén versoening gebring nie. Ons bely Hom ook as die Laaste, want ná Hom verwag ons géén ander meer nie. Hy staan nie in die lang ry van mense nie – ons bely Hom immers as ons Here, die eniggebore Seun van God.

Gesang 309: 2; Gesang 330: 1-3

Ds Petri de Kock, Pierneef

11 September – Die gelowige is ’n goeie burger

Romeine 13: 1-7

God se bestuur van ons lewens word sigbaar in onder andere vier gesagstrukture, naamlik ons ouerhuise, ons onderwysers, die staat en die kerk. Nie een van hierdie strukture is volmaak nie, want dit word deur feilbare mense gevul.

Die begeerte om gesagstrukture omver te werp, bevat die kiem van revolusie. Die revolusionêr wil ontslae raak van die bestaande orde en ’n nuwe orde daarstel. Maar wie gee aan die revolusionêr die reg om dit te doen?

Die mens kan net met verkeerde dinge vorendag kom. Die reg wat geskaad is deur gebreke en tekortkominge by die bestaande orde, kan nie herstel word deur dit omver te werp nie. Die reg om ’n nuwe orde daar te stel, kom Christus toe, en Hy sal dit op sy tyd deurvoer.

Ten spyte van gebreke en tekortkominge by die owerhede, is hulle nogtans deur die beskikking van God daargestel Die revolusionêr het dus géén saak nie, al het hy hoeveel legitieme besware teen die staat. Die oomblik wanneer hy opstaan om die staat omver te werp, is die Skrif op hom van toepassing: Deurdat jy oor ’n ander ’n oordeel uitspreek, veroordeel jy jouself, want jy wat veroordeel, doen dieselfde dinge (Rom 2: 1).

Die goeie burger, die gelowige, is bewus van gebreke by die owerheid, maar hou homself nie voortdurend besig met kritiek daarteen nie. Die enigste manier is om na die Skrif te wys en so vir die waarheid te getuig. Die gelowige hou hom dus nie besig met die skokke en beroering van opstand en revolusie nie – hy is alleen maar bereid tot kalm refleksie, want finale oordeel kom God toe. God vra van ons geduld met die swakhede van mense binne al vier gesagstrukture. In plaas daarvan om kwaad van hulle te spreek, moet ons vir hulle voorbidding doen.

Psalm 72: 1-2

Ds Petri de Kock, Pierneef

10 September – In Christus het die koninkryk naby ons gekom

Matteus 5: 38-48

In sy bergrede praat Christus onder andere oor jou optrede teenoor ’n kwaadwillige mens. Hy dui die pad aan vir ’n vars, nuwe optrede wat die koninkryk laat deurskemer. Iets van God se koninkryk breek deur as jy besef dat die sesde gebod nie net moord verbied nie, maar dat alle oortredinge teenoor jou naaste daarby ingesluit is. Soos om te skinder of om sonder rede vir jou naaste kwaad te wees. Ons dien die koninkryk as ons in ons optrede teenoor ons naaste sy welsyn en voordeel in die oog het.

Om die ander wang te draai, moenie letterlik verstaan word nie. Wanneer ’n kwaadwillige mens teenoor jou optree en dis soos ’n klap op die wang, moet jou houding nie deur sy gedrag bepaal word nie. Moet jou nie teen ’n kwaadwillige mens verset nie, moenie doen wat hy doen nie. Wees eerder kreatief, tree op soos ’n burger van die hemelse koninkryk. Doen iets heeltemal anders as wat jou vyand te wagte sou wees. Maak jouself weerloos, draai die ander wang, doen die liefde.

Christus leer ons om die ander wang te draai. Hy daag ons uit om die geweldspiraal te breek, om geweld met liefde te beveg. Geweld kweek geweld, liefde en respek kweek liefde en respek. Wie voortdurend gefokus is op wraak en vergelding, se menslikheid word stelselmatig afgebreek. Om jou vyand lief te hê, is menslik onmoontlik. Ons wat dit waag om in Christus te glo, het egter kinders van God geword. Ons Vader is goed, Hy vra nie wie die goeies en slegtes is voor Hy sy gawes gee nie. Hy gee sonder voorwaardes.

In die lig van ons Vader se liefde, begin hierdie opdrag sin maak. Liefde vir die vyand is om iets van God se liefde sigbaar te maak in jou optrede. Hoe vindingryk woeker ons met hierdie liefde?

Gesang 530: 1-3; Gesang 532: 1-3

Ds Petri de Kock, Pierneef

 

9 September – Leef eerlik en eg voor God

Romeine 12: 17, 19

Moenie kwaad met kwaad vergeld nie. Moenie self wraak neem nie, geliefdes, maar laat dit oor aan die oordeel van God.

Langenhoven het gesê: Hou jou glimlag vir jou vyand, jou trane vir jou vriend, jou hart vir jou medemens, jou oordeel vir jouself, en jou gewete vir jou God. Hiermee bedoel Langenhoven dat ons ’n lewe van egtheid moet leef – eg Christelik. Christene se lewe moet die grenslose liefde van God weerspieël. In Christene se lewens het die reëls verander. Dit is nie meer die reël van ’n oog vir ’n oog en ’n tand vir ’n tand nie. Hulle moet die ekstra myl saam stap; hulle moet die ander wang draai; hulle moet glimlag as die ander ou dink hy gaan gevloek word.

Hulle moenie mooiweersvriende wees nie. Ware vriende huil saam met mekaar, lag saam met mekaar, werk saam met mekaar. Hulle moet vir ander mense, die onbekendes, die onaansienlikes, die onbemindes, hul harte gee. Hulle moet bedag daarop wees om eers die balke uit hul eie oë uit te haal – dan sal hulle eers kan sien om die splinters uit ander se oë uit te haal. Hulle moet hulle laat lei deur die gewete wat God in hulle gevorm het.

Hulle? Wie is hulle? Dit is ek en jy wat onsself Christene noem. Kom ons misbruik God se Naam nie deur onsself Christene te noem en soos ongelowiges te lewe nie.

Ons Vader in die hemel, help ons om eerlik en eg voor U te lewe. Amen.

Dr Hannes Beukes, Emeritus/Morgenzon

8 September – Liefde gee jou waarde

Psalm 136: 1

Loof die Here, want Hy is goed. Aan sy liefde is daar geen einde nie. 

Wat is sonde? Daar is basies net vier dinge waaraan jy meet of iets sonde is. As jy God benadeel, as jy jou medemens benadeel, as jy jouself benadeel, en as jy die natuur benadeel, dan sondig jy. As jy ’n bepaalde daad gaan toets aan hierdie kriteria, sal jy nie in die strik trap om alles as sonde af te maak nie. As matigheid voor oë gehou word met enige ding, is die gevaar in ’n mate uitgeskakel dat jy sondig, behalwe die sondes wat die Bybel by die naam noem: die Here se Naam misbruik, afgode dien, Sondae nie vir die Here tyd maak nie, steel, en al die ander.

Waarom altyd op die negatiewe fokus, soos sonde byvoorbeeld? Fokus eerder op dit wat positief is. Vra jouself: Wat wil God hê moet ek doen? As jou antwoord gaan wees maak soos die Here Jesus sou maak, is jy aan die veilige kant. Hoe het Hy gemaak? Hy het lief gehad. En …Aan sy liefde is daar geen einde nie. As jy Hom daarin gaan navolg, gaan jy God liefhê en Hom die middelpunt van jou lewe maak. Jy gaan jou medemense se belange bevorder. Jy gaan nie dinge doen waardeur jy jouself skade aandoen nie. Jy gaan op elke denkbare terrein die natuur bewerk en bewaak, soos Genesis sê. Dan gaan jy nie sit en tob oor wat jy dalk verkeerd gedoen het nie. Jy gaan jouself voortdurend tot die uiterste toe inspan om God se liefde na te leef. Jy gaan nooit daarin slaag nie, maar dit gaan jou edele doel in die lewe wees.

Wat skep meer waarde in jou as om lief te hê en liefgekry te word? As jy liefhet, gee jy waarde aan iemand anders. As jy liefgekry word, ontvang jy waarde, veral as jy hoor aan God se liefde vir jou is daar geen einde nie.

Dankie, hemelse Vader, dat U ons leer om lief te hê. Amen.

Dr Hannes Beukes, Emeritus/Morgenzon

 

7 September – Dit is die moeite werd om kind van God te wees

Romeine 8: 9

Julle word egter nie deur julle sondige natuur beheers nie, maar deur die Gees, want die Gees van God woon in julle.

Is jy gebalanseerd? Kan jy jouself beheer? Of: Is omstandighede jou baas? Is jy buierig? Is daar dinge buite jouself wat jou lewe hel op aarde maak? Ja, laasgenoemde is maar hoe dit baie keer met ons gaan. Ons sê en doen dinge wat anders is as wat ons dit wou gehad het. Ons hoor dit ook in Romeine 7: 19: Die goeie wat ek wil doen, doen ek nie, maar die slegte wat ek nie wil doen nie, dit doen ek.

Ons menslike natuur maak ons soms slagoffers van slegte gewoontes. As dit gebeur, beleef jy baie maklik ’n gevoel van magteloosheid. Al het jy die sterkste wil om op te hou met dit wat vir jou en vir almal om jou ’n slegte belewenis is, is dit onmoontlik om teen jou aangebore menslikheid te wen.

Dit is hierdie magteloosheid wat dit die moeite werd maak om ’n Christen, ’n kind van God te wees. Die Bybel onderstreep dit in 2 Korintiërs 3: 17: …waar die Gees van die Here is, is daar vryheid. As jy die Heilige Gees toelaat om in jou in te trek, as jy sy instrument word waardeur Hy werk, ontdek jy die wonderlikste ding wat met jou kan gebeur: Hy stel jou in staat om dié vrugte te dra wat Hy in jou laat groei. En wat wil jy meer hê as dit? Waar kan daar groter vryheid en geluk wees as waar Hy liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, nederigheid, getrouheid en selfbeheersing tot stand bring? Dit sal mos hemel op aarde wees as dit die toestand is wat heers waar jy is. Gee God beheer oor jou lewe, dan sal jy in beheer wees en nie ’n oorlas vir jouself en vir ander nie – hemel op aarde!

Ons Vader wat in die hemel is, laat u koninkryk kom, in my… Laat u wil ook op die aarde geskied, deur my… Want aan U behoort die koninkryk en die krag en die heerlikheid, tot in ewigheid. Amen.

Dr Hannes Beukes, Emeritus/Morgenzon

 

6 September – Om te val en mekaar op te help…

Galasiërs 6: 1-2

…as iemand in die een of ander son­de val, moet julle … so iemand in ’n gees van sag­moedigheid reghelp… Dra me­kaar se laste…

Hoe maklik val ons nie in die lewe nie! Ons raak so maklik verstrengel in ons alledaagse omstandighede en ons moeilike situasies, dat ons soms wantrouig en mismoedig raak. Ons raak so vreeslik besig met ons eie lewens. Ons sien nie meer die mense om ons raak wat swaar trek en wat dalk selfs deur ’n geloofskrisis gaan nie… Ons raak ook afgestomp as gevolg van alles wat ons elke dag beleef. Dit bring baie keer ’n krisis in ons geloofslewe. Dit maak dat ek jou nodig het en jy vir my.

Ons moet mekaar ondersteun – in ons geloof en in ons alledaagse lewens. So moedig die Bybel ons ook aan: …as iemand in die een of ander son­de val, moet julle … so iemand in ’n gees van sag­moedigheid reghelp… Dra me­kaar se laste… Die vinnig bewegende lewe, met allerlei dwarswinde wat by allerlei oop vensters inwaai, bedreig ons geloof in God. Het moeilike omstandighede nie dalk al ook skade gedoen aan jou verhouding met God en jou medemens nie? Jesus het vir sy dissipels gesê: Wees op julle hoede dat julle gees nie … deur die sorge van die lewe afgestomp word nie… (Luk 21: 34).

Kom ons maak ons oë en harte en hande vir mekaar oop. Kom ons bied hulp aan waar hulp nodig is. Ons mag ook hulp vra. So word ék nie net gehelp nie, maar skep ek ook waarde in iemand anders se lewe, omdat hy of sy iets vir iemand gedoen het. Vra hulp, gee aan­dag en help mekaar. 

Genadige Vader, gee ons oop oë, liefdevolle harte en gewillige hande vir mekaar. Amen.

Dr Hannes Beukes, Emeritus/Morgenzon

5 September – Die Here gaan jou vooruit

Markus 14: 28

Maar nadat Ek uit die dood opgewek is, sal Ek julle vooruit gaan na Galilea toe.

Kom ons wees vrolik en dank die Here vir die lente wat aangebreek het. Daar is mense wat dit dalk baie teësinnig wil doen. Omstandighede is vir hulle maar nog net so sleg soos die winter wat verby is. En dit hou net nie op nie. Die krisisse doem amper in reëlmaat een na die ander op… Hulle wonder wat die uiteinde van alles gaan wees. Vrese pak hulle beet. Standaarde neem af, sedes gaan agteruit, en ’n vreesaanjaende onrustigheid pak hulle beet as hulle hoor hoe daar ingebreek en gemoor word.

Asof dit nie genoeg is nie, word reggeaarde kinders van die Here ook onrustig oor soveel mense wat nie op God steun nie, maar wat glo dat ’n mens jou eie heil sonder Goddelike inmenging moet uitwerk. Dit laat jou selfs magteloos voel. Wat kan ek doen om hulle tot ander insigte te laat kom?

Dit is net God en die liefdes- en vredesbeginsels wat Hy neerlê, wat dinge kan laat verander. Hier lê die antwoord. Ons kan ’n verskil maak. Ons kan die Heilige Gees toelaat om sy vrugte in ons doen en late te laat groei. Maak jou toeganklik vir die liefde en vreugde en vrede en geduld en vriendelikheid en nederigheid en getrouheid en goedhartigheid en selfbeheersing wat Hy in jou wil saai. As jy dit nastreef, is jy nooit alleen nie, want waar hierdie dinge sigbaar is, is God self teenwoordig. Jy sal nooit alleen wees as jy hierdie dinge nastreef nie. Waar dit sigbaar word, is Jesus self teenwoordig; trouens, Hy gaan jou vooruit om die pad skoon te maak. Kom ons blaas ’n positiewe gees in ’n negatiewe wêreld in. Strooi “lentebloeisels” waar onkruid gedy.

Vader in die hemel, stuur u Gees om sy vrugte in oormaat in ons te saai. Amen.

Dr Hannes Beukes, Emeritus/Morgenzon

 

4 September – Bekering is ’n aanhoudende, lewenslange proses

Johannes 14: 6

Jesus het vir hom gesê: “Ek is die weg en die waarheid en die lewe. Niemand kom na die Vader toe behalwe deur My nie.”

Die vraag of jy bekeer is, is seker al die een of ander tyd vir ons almal gevra. Dan is baie van ons gewoonlik onseker, of ons probeer die vraag systap. Jy kan ook met ’n teenvraag kom en vra wat die persoon met bekering bedoel. Wat antwoord jy in elk geval? Soveel mense, soveel antwoorde, en baie daarvan is gewoonlik misleidend. Een van die misleidendste opvattings oor bekering is dat ’n mens eenmalig tot bekering kom. Bekering is ’n aanhoudende, lewenslange proses.

’n Ander verskynsel wat ons dikwels kry, is dat mense hulself bekeerdes noem en dat hulle dan begin spog oor hoe sleg hulle was, hoeveel geraamtes hulle in die kas gehad het en hoe goed en voorbeeldig hulle nou geword het – sulke super soort kinders van die Here. Hulle spog oor al die dinge wat hulle nie meer doen nie, om jou dan so half minderwaardig teenoor hulle te laat voel.

Nee, bekering het niks te doen met ons goeie of slegte dade nie. Bekering fokus nie op hoe goed of pligsgetrou ons is nie. Bekering fokus nie op ons verdienste nie, bekering fokus op die verdienste van Jesus Christus. Slegs deur sy bloed is ons slegte verlede uitgewis, en slegs deur die werk van die Heilige Gees groei die vrugte van goeie dade in ons.

Ek is duisend maal eerder vir eens en vir altyd ’n bekeerde deur die volmaakte werk van Jesus, as ’n powere mensgemaakte bekeerling deur my eie patetiese pogings. Daarvoor dank ek die Here lewenslank, dag en nag, en gee ek my lewe uit dankbaarheid vir Hom en my naaste.

Ons Vader in die hemel, dankie vir u groot genade. Dankie, Here Jesus, dat U ons kom verlos het sonder dat ons enige bydrae gelewer het.

Dr Hannes Beukes, Emeritus/Morgenzon

 

3 September – Laat mislukkings jou positief vorentoe kyk?

1 Johannes 4: 4

Julle behoort aan God, liewe kinders, en het die vals profete klaar oorwin omdat Hy wat in julle is, groter is as die duiwel, wat in die wêreld is.

Die meeste van ons het al die een of ander tyd mislukking beleef. Jy hoef jou nie daarvoor te skaam nie. Jy het net iets aangepak wat groter as jou vermoë was. Vir sommige mense is mislukking die einde van die wêreld. Hulle hou aan tob daaroor en kan nie genoeg daaroor praat nie. Hul selfbejammering ken geen grense nie.

Daar is ook die mense wat eerlik ondersoek instel na die oorsaak van hul mislukking. Hulle leer uit hul foute en oorwin selfbejammering deur positief vorentoe te kyk. Mislukking kan óf ’n uitdaging wees óf ’n aftakeling. Dit kan jou doelgerig en vasberade maak – jou ondernemingsgees stimuleer. Watter uitwerking mislukking op jou gaan hê, is uitsluitlik jou eie keuse. Gaan jy dit sien as ’n verleentheid of as ’n geleentheid?

Daar is baie voorbeelde van mense in die wêreld daar buite wat die skok en hartseer en vernedering van mislukking aan die lyf gevoel het, maar wat baie sterker uit die stryd getree het. Hoekom? Hulle was groot genoeg om hul foute te erken en dit as ’n duur les te beskou om nie weer dieselfde foute te maak nie. Hulle het hulself oortuig dat hulle groter as hul foute is. Hulle het geweier om slagoffers van gebeurlikhede te word; hulle het nie klaagliedere oor hulself begin sing nie, maar het aan hierdie woorde van die Bybel vasgeklou: …Hy wat in julle is, is groter as die duiwel… Oortuig jouself van dit wat op ’n ander plek geskryf staan: Ek is tot alles in staat deur Hom wat my krag gee.

Almagtige Vader, bewaar my daarvan om teen my mislukkings vas te kyk, en help my om U altyd voor oë te hou. Amen.

Dr Hannes Beukes, Emeritus/Morgenzon

 

2 September – Is Jesus die fondament waarop jy staan?

Psalm 127: 1

As die Here die huis nie bou nie, swoeg dié wat daaraan bou, tevergeefs. As die Here nie deel is van ons alledaagse werk nie, nie deel is van ons huis en ons gesinslewe nie, nie deel is van ons bou aan God se koninkryk nie, kan ons ons dalk morsdood werk en op die ou einde agterkom dat alles tevergeefs was.

Sonder die Here sal ons bouwerk swak wees, asof ons soos twee van die drie varkies met strooi, stoppels en stokkies gebou het. Die bouwerk kan dalk makliker wees en aanvanklik mooi lyk, maar dit sal geen ewige waarde hê nie. Die geringste ou windjie van verandering sal dit omblaas. Aan die ander kant, as die Here Jesus die fondament is, die hoeksteen is, dan bou ons aan ’n huis wat alle storms kan weerstaan. Dit sal sterk, mooi en duursaam wees en alle toetse en storms kan weerstaan.

Ons moenie tyd mors met nuttelose bouwerk wat ons uit eie krag probeer doen nie. Ons moenie halfpad ophou nie, ons moet deurdruk en altyd bou tot eer van God en in afhanklikheid van Hom.

Mag hierdie maand wat vir jou voorlê, ’n maand van seën en voorspoed wees in al die “bouwerk” wat jy aanpak.

Genadige Vader in die hemel, ons taak en verantwoordelikheid is om te bou deur die wêreld in stand te hou en te versorg. Help ons asseblief daarmee. Ons moet ook bou aan u koninkryk – help ons om elke dag tot eer van U en in belang van mekaar te lewe. Amen.

Dr Hannes Beukes, Emeritus/Morgenzon

 

1 September – Ja vir die Here

2 Korintiërs 1: 18-20

…Jesus Christus, die Seun van God, wat ons …  aan julle verkondig het, is nie “ja” en “nee” tegelyk nie. Hy is die “ja” van God, die “ja” op al die beloftes van God. Daarom is dit ook deur Christus dat ons tot eer van God daarop “Amen” sê (verse 19-20).

Om amen te sê as ons klaar gebid het, mag nooit ’n gewoonte of ’n blote ritueel word nie. Dit is ’n vaste verbintenis. God roep ons om van ons lewe ’n amen te maak vir sy doel, ’n lewe wat ja sê vir God. Wat bedoel ons? Ons het ’n gesegde wat lui dit is ja en amen, bedoelende dit staan vas, daar is nie omdraai nie.

God het ja gesê vir ons. Ek sal vir jou ’n God wees; Ek het jou op jou naam geroep; Ek sal jou nooit begewe en nooit verlaat nie; só lief het Ek jou, dat Ek my Seun na hierdie wêreld toe gestuur het. Dit alles beteken dat God al sy beloftes aan ons in vervulling laat gaan het deur Jesus. Hoe staan dit hierbo? Jesus is die “ja” van God, die “ja” op al die beloftes van God. Daarom is dit ook deur Christus dat ons tot eer van God daarop “Amen” sê … tot eer van God daarop Amen sê. Ja, tot eer van God gaan ons ons lewens ook gee… tot eer van God ander liefhê, tot eer van God vrede bewaar, tot eer van God geduldig wees… Hierdie amen, hierdie ja, beteken dat ons voluit gaan lewe, voluit tot eer van God en in belang van mekaar.

As ek daarom my gebed gebid het en amen gesê het, het ek bedoel: Here, ek kom met my lof en dank, die versugtinge van my hart, die kortsluitings in my lewe, die bangmaakgoed van elke dag – ek kom lê dit aan u voete. Ja, amen, ek weet U gaan die beste vir my laat gebeur. Ja, amen, ek gaan ook my beste vir U gee.

Genadige Vader, dankie dat u altyd ja sê tot ons beswil. Ek sê ja tot u eer. Amen.

Dr Hannes Beukes, Emeritus/Morgenzon

31 Augustus – Die doel met alles

Hebreërs 12: 1-3

Die doel van dié brief is duidelik: Gelowiges moet in die geloof volhard, ten spyte van en selfs te midde van alle beproewings. In die wedloop van hierdie lewe is daar die skare van geloofsgetuies wat ons aanmoedig, maar ook herinner hoe hulle deur die geloof gedra is en hul geloof kon behou, ten spyte van die werklikheid dat hulle nie altyd die einddoel kon sien nie. Die skrywer sluit die vorige hoofstuk (11: 40) af met die perspektief dat hulle nie alles verkry het wat belowe is nie, sodat hulle nie sonder ons die voleinding sou bereik nie. Merkwaardig, nie waar nie? God wou ons ook betrek in die geloofswedloop, maar nou nadat die Voleinder reeds verskyn het.

Dit kan nie anders nie – dit moet alles begin en eindig by Jesus Christus. Hy is die Begin en die Voleinder van die geloof. Hierdie wedloop kan net op een manier voltooi word. Die oog moet net op Hom gehou word. By Hom vind ons dat Hy soos alle mense ook versoek is, Hy het gely, Hy het die kruis verduur sonder dat die uitkoms sigbaar was. Hy het nie daarvoor teruggedeins nie. En wat was toe die heerlike afloop? Hy sit nou aan die regterkant van die troon van God, verheerlik tot Koning. Daar is net een weg tot die bereiking van God se doel met ons: Ons moet Hom voor oë hou!

Dit beteken vir ons dat ons ten volle daarmee moet rekening hou dat Jesus Christus nie net die Verlosser van die sonde is nie. Daardie roeping het Hy volmaak en eens en vir altyd voltooi. Maar Hy is ook voorbeeld van hoe geloof kan en moet volhou word. Hy het deur die worsteling gegaan om selfs te vra of die bitter beker van vernedering en lyding Hom nie tog gespaar kon word nie. Hy moes ook onder die moeilikste omstandighede denkbaar vashou daaraan dat Hy besig was om die Vader se wil te volvoer – al kon Hy ook nog nie die afloop self sien nie.  Selfs Jesus moes ter wille van ons leef met die perspektief: Glo is sien!

Prof Piet Geyser, Emeritus/Meyerspark

30 Augustus – Oor hulle is met lof getuig

Hebreërs 11: 32-40

Die skrywer van hierdie brief het uiteindelik ʼn verleentheid oor die groot getal geloofsgetuies uit die vorige tye – ons kan maar sê uit die Ou Testament. Hy kan nie oor elkeen van hulle persoonlik verder skryf nie. Daarom kry ons in hierdie gedeelte die wye verskeidenheid van verwysings na mense soos Ragab en belangrike persone soos Samuel en Dawid, naas rigters en profete. Daar was ook verskillende ervarings wat gewissel het van persoon tot persoon. Wat hulle met mekaar gemeen het, is dat daar oor hul almal vanweë hul geloof met soveel lof getuig is. En hulle het nie verkry wat beloof is nie. Die skrywer impliseer selfs dat dit vir die lesers – en dus vir ons – gewag het dat alles eers in Christus die doel van God sou bereik.

Hier kom ʼn besondere aspek van geloof na vore, en word dit vir ons ook duidelik. God het ʼn saak met van die belangrikste mense uit die ou verbond, en net so met van die geringstes in die geskiedenis van Israel. Oor hulle almal kon daar vertel word dat hulle op grond van hul geloof soveel lof ontvang het. Dit word ook duidelik waaroor dit in die geloof gaan. Om te glo, beteken om aan God vas te hou en in sy gemeenskap te lewe. Dit gaan nie in die eerste plek oor alles wat uiterlik en konkreet ontvang word nie. Jy glo nie in God ter wille van wat jy daaruit gaan kry nie. Gelowiges se omstandighede kan wissel tussen voorspoed en seëninge aan die een kant, en teenspoed en verdrukking aan die ander kant. Hul geloof het daaruit geblyk dat hulle aan God vasgehou het, al het hulle nie altyd alles verkry wat beloof is nie.

Die grootste beloning vir ʼn sondaarmens is dat jy in God se teenwoordigheid kan lewe met die wete dat jy God se kind kan wees. Deur die geloof ontvang jy ook die gawe om die onsienlike te kan sien en om seker te wees van alles waarop jy hoop.

Prof Piet Geyser, Emeritus/Meyerspark

 

29 Augustus – In stryd met die teenswoordige wêreld

Hebreërs 11: 23-28

Hoor hoe weerklink Hebreërs 11: 1 so duidelik in 11: 27 – Hy het volhard soos iemand wat die onsienlike God sien. Tot hiertoe het die skrywer groot klem geplaas op die geloofsverwagting van die toekomstige werklikheid wat sal aanbreek. Maar nou word dit belangrik om te beklemtoon dat die geloof ook soms van gelowiges vra om teenoor die bestaande orde en teenswoordige wêreld standpunt in te neem.

Dit neem ʼn aanvang reeds by Moses se ouers. Hulle moes op grond van die geloof dat God met Moses op pad sou wees, die besluit neem om nie aan die koning van Egipte gehoorsaam te wees nie. Die geloof het hulle geroep en moed gegee om nie vir die bevel van die koning bang te wees nie. Die geloof ken geen mensevrees nie. Dit vra slegs na die wil van God.

Dit kom weer na vore in die lewe van Moses toe hy grootgeword het. Hy het die beslissende keuse gemaak om nie die voorregte van die farao se koningshuis verder te geniet nie. Op grond van die geloof verkies hy om liewer sleg behandel te word saam met die volk van God. ʼn Maklike keuse kon dit nie gewees het nie! Die skrywer noem nog ʼn motief om te toon hoe Moses teenoor die aardse werklikhede sy lewenskeuses gemaak het. Hy verlaat Egipte – sekerlik verwysend na die uittog – sonder om die woede van die koning te vrees. Om so teenoor die bestaande maghebber en heersende magte die geloofspad te loop, was alleen moontlik omdat hy die Onsienlike asʼt ware kon sien. Dit is ook nog voorafgegaan deur die instelling van die pasga en die bestryking van die deurkosyne met bloed, omdat hy geglo het dat die onsienlike God hulle van die dood sou spaar.

Moses, wat in ’n sekere sin die grondlegger van die godsdiens van ou Israel was, leer ons dus dat geloof soms kan vra dat gelowiges teenoor die bestaande magte en kragte standpunt sal inneem in hierdie werklikheid, want ons leef vanuit die geloof in die onsienlike en ewige God.

Prof Piet Geyser, Emeritus/Meyerspark

28 Augustus – Om te sterf, is geen grens nie

Hebreërs 11: 20-22

Isak, Jakob en Josef was besondere persone met uiteenlopende rolle. Hulle het wel iets met mekaar gedeel, en dit is waarop die skrywer klem wil lê. In hierdie brief is dit slegs die gebeure rondom elkeen se dood. Hulle gee die beloftes deur aan ’n volgende geslag, al het hulle self nog nie die vervulling daarvan aanskou nie. Hul dood was nie ʼn grens nie; dit was toe nie die afsluiting nie. Dit was eerder die oomblik waarop hulle elkeen die belofte wat hulle van God ontvang het, in vaste geloofsvertroue aan kinders of selfs kleinkinders oorgedra het. Dit verteenwoordig die besondere geskenk uit genade wat hulle ontvang het en waaraan hulle tot die einde toe vasgehou het.

Isak seën Jakob en Esau met die oog op die toekoms – omdat hy geglo het. Selfs al het dit met die bedrog tussen Jakob en Esau gepaardgegaan, verwag Isak tog ’n bepaalde toekoms vir albei. (Lees Gen 27: 27-40.)

Jakob is al op sy sterfbed, en waar hy eerbiedig vooroor gebuig het oor sy knopkierie, seën hy sy twee kleinseuns, die seuns van Josef. Selfs in daardie oomblikke vertrou hy steeds dat die beloftes van God nog vervul sou word. Geloof laat hom vashou aan wat hy nog nie gesien het nie.

Josef het so vas geglo dat die uittog uit Egipte nog sou plaasvind dat hy die opdrag gegee het dat sy liggaam – al was dit ’n gebalsemde lyk – na die beloofde land saamgeneem moes word. Gegrond op sy geloof dat die toekoms van God vas staan, gee hy selfs oor die toekoms van sy graf in die land van die belofte hierdie praktiese opdrag.

So lys die skrywer van die Hebreërbrief hierdie drie eerbiedwaardige getuies vir die lesers as voorbeelde van hoe geloof ’n ander dimensie kan gee – nie net aan jou lewe nie, maar selfs met watter gesindheid jy die dood tegemoet kan gaan. Weer eens word dit so sterk beklemtoon: Geloof is sien. Op grond van die geloof word ’n totaal ander perspektief op lewe en dood geopen.

Prof Piet Geyser, Emeritus/Meyerspark

27 Augustus – Geloof vra soms ’n sprong na die onbekende

Hebreërs 11: 8-19

Abraham word nie verniet die vader van al die gelowiges genoem nie. Hy bly ʼn besondere voorbeeld van hoe geloof vra dat God onvoorwaardelik vertrou moet word – selfs wanneer die afloop nie voorhande en bekend is nie. Ons kan maar net kortliks verwys na die implikasies van elke inleiding: omdat Abraham geglo het…

Hy moes oppak en trek uit sy bekende omgewing, en hy het weggetrek sonder om te weet waar hy sou uitkom – omdat hy geglo het. Selfs in die beloofde land het hy gewoon soos ʼn vreemdeling in ʼn vreemde land. Saam met Isak en Jakob het hulle net die belofte gehad van ʼn stad met vaste fondamente waarvan God self die ontwerper en bouer sou wees. Hul verblyf in tente was die voortdurende herinnering dat hulle in hierdie wêreld maar vreemdelinge en bywoners was.

Hy het God vertrou dat die belofte oor sy nageslag vervul sou word, al was hy en Sara lankal by hul vrugbare fase verby. En so het hy die vader geword van ʼn volksversameling wat so talryk soos die sterre in die hemelruim en so baie soos die sand van die see sou wees.

Op die koop toe moes hy ook nog gehoorsaamheid betoon toe hy beproef was met die opdrag om Isak as offer af te staan. Die skrywer maak die sterk aanname dat Abraham daarvan oortuig was dat God by magte is om uit die dood op te wek, en so het hy wat gereed gestaan het om Isak te offer, sy seun asʼt ware uit die dood terugontvang.

Oor die aartsvaders, saam met Abraham, het ons die sterk getuienis dat hulle steeds geglo het, al het hulle in hul leeftyd nie verkry wat beloof is nie. Geloof was vir hulle ten volle die sekerheid oor alles wat gehoop is, en hulle het gesterf met die oortuiging dat hulle sou deel wees van die ewige stad van God. Ons word geroep om hul geloof te volg!

Prof Piet Geyser, Emeritus/Meyerspark

 

26 Augustus – Vryspraak deur die geloof

Genesis 6: 5-8; Hebreërs 11: 7

In die verhaal van Noag word dit nog eens duidelik dat geloof die grondslag is waarop ’n mens se hoop gebou word. So word dit ook ’n bewys van dit wat nog nie gesien kan word nie. Teen die tragiese agtergrond van die feit dat die mense so ontaard het, dat dit God selfs berou het dat Hy mense geskep het, kry Noag die opdrag om met die bou van ’n skip te begin. Mense het dit seker met minagting bekyk, en Noag moes maar teen alle bespotting in voortgaan met die opdrag. En weer eens beklemtoon die briefskrywer: Omdat Noag geglo het, het hy God gehoorsaam. Al moes hy volhard sonder om te sien of te verstaan.

Die uiteinde was ’n tweesnydende swaard. Aan die een kant het sy gehoorsaamheid die sondige wêreld veroordeeld laat staan. Aan die ander kant begin ons iets sien wat later ʼn kernbegrip van die geloof sou wees, naamlik vryspraak wat deur die geloof kom.

So word mense wat vashou aan die beloftes erfgename van God se genade en vryspraak. Ten spyte van die hartseer oor die verdorwenheid van daardie geslag en van die wêreld, kies God tog om Noag en sy gesin te begenadig en weer opnuut met hulle ʼn verbond te sluit. God se wil bly so onbegryplik diep en sterk, gevul met genade. God wil vir ons ʼn God wees sodat ons vir God sy volk kan wees.

Geloof vra van ons om vas te hou aan wat nog nie gesien kan word nie, om God onvoorwaardelik te vertrou dat die hoop wat God in ons gewek het, in die geloof reeds in Christus vervul is, en dat dit ook sal lei tot die vervulling wat op ons wag. Ons moet egter ook verstaan dat dit gehoorsaamheid vra, selfs wanneer ons dalk nie die sin van gebeure kan verstaan nie.

Prof Piet Geyser, Emeritus/Meyerspark

25 Augustus (Bartolomeusnag) – Om God te behaag

Genesis 5: 21-24; Hebreërs 11: 5-6

Ons moet die inleiding wat telkens herhaal word mooi hoor: omdat Henog geglo het. Dit gee telkens die sleutel tot wat volg. En wat hierdie geloof behels het, word kort en kragtig só aangedui: Hy het geleef soos God dit wou, of dan – God met sy lewe behaag. Ons weet nie veel meer oor Henog en hoe sy lewensverhaal verloop het nie, maar ons weet dat God vir hom die begin en einde in sy lewe was, en dit is genoeg. Hy het nie ʼn tree gegee of ʼn gedagte vertroetel sonder dat God daarin die wesenlike rol gespeel en die koers aangedui het nie. Om met God te wandel, beteken duidelik dat God nie ʼn terloopse rol gespeel het of net so nou en dan belangrik was nie. God was die middelpunt en wesenlike doel van sy ganse bestaan.

In die latere Jodedom het Henog en die verwondering oor Henog ʼn groot rol gespeel Daar is ook apokriewe boeke (wat nie in die Bybel opgeneem is nie) wat sy naam dra. Dit het sekerlik ʼn rol gespeel en daartoe bygedra dat dié wonderlike uitspraak oor Henog gemaak is: Hy het die dood nie gesien nie en hy was nêrens te vind nie, omdat God hom weggeneem het. Maar dit is klaarblyklik nie die belangrikste van Henog se lewe dat hy nie die gewone dood gesterf het nie. Die getuienis dat sy lewe deur sy geloof gevorm is, bly die hoofsaak. Daarby leer die brief verder uitdruklik dat ʼn mens God nie kan behaag sonder geloof nie. Jy kan net met opregtheid tot God nader indien jy glo dat God die lewende werklikheid is – al kan jy net stil word voor die misterie en grootsheid van God se bestaan.

Oor die beloning waarvan hier sprake is, hoef ons nie verder te dink as die inleidende woorde by elke “geloofsheld” soos in die geval van Henog nie: Omdat Henog geglo het, kon hy met God wandel, kon hy God behaag. Daar is geen groter beloning as dit nie.

Prof Piet Geyser, Emeritus/Meyerspark

24 Augustus – Opregte geloof

Hebreërs 11: 1-4

Hierdie brief leer ons dat geloof ʼn ander perspektief op die werklikheid oopmaak en dan word dit vir ons: Glo is sien. Jy kyk met ander oë en dit is nie afhanklik van die wetenskap nie. Om te illustreer watter verskil dit in mense se lewe gemaak het en kan maak, gebruik hy voorbeelde “van die ou tyd”.

Die eerste voorbeeld is Abel. Op grond van sy geloof het  hy ʼn offer gebring wat vir die Here aanneemlik was. Alhoewel die Skrif dit ʼn beter offer as die offer van Kain noem, sou ons dit nie uit die gegewens van Genesis kon aflei nie. Hulle bring albei ʼn offer vanuit hul opbrengs. Kain was ’n saaiboer en Abel ʼn veeboer. Daar word nie aangedui dat die een se offer as sodanig beter as die ander een se offer was nie. Dit gaan dus ook hier duidelik oor ʼn saak wat onsigbaar vir die oog is, naamlik hul innerlike gesteldheid of die gesindheid waarmee die godsdienstige plig afgehandel word.

Die onderskeid word duidelik aangedui: Vanweë of op grond van sy geloof word Abel se offer vir God aanneemlik. Daar word letterlik in die oorspronklike taal gestel dat Abel vanweë sy geloof as ʼn regverdige persoon geprys is, of dan opreg, soos die 1983-vertaling sê. Die regverdiging was toe al nie op grond van sy werke nie, maar omdat hy in opregte geloof sy offer gebring het. God wat in die verborgene sien, het geweet dat Abel se geloofshouding sy optrede bepaal het. Die bring van die offer was die vrug van sy geloof, geloof wat tot dade oorgegaan het.

In ʼn sekere sin was Abel toe ook die eerste martelaar vir sy geloof, en hy word in Hebreërs 12: 24 weer genoem saam met Jesus, wat die “laaste” Martelaar was. Dit is ook belangrik dat die dood van Abel oor die tyd heen tot vandag toe sy getuieniskrag behou. Hy praat nog, al het hy gesterf. Deur die “sigbaarheid” van sy dood klink die ewige getuienis steeds voort en word die “onsigbare” van sy geloof die uiteindelike werklike waarde van sy lewe.

Prof Piet Geyser, Emeritus/Meyerspark

 

23 Augustus – Glo is sien

Hebreërs 10: 37 – 11: 3

Ons is gewoond aan die uitdrukking sien is glo. Dit is kenmerkend van die tyd na die wetenskaplike opbloei ontstaan het. Dit het ook bekend geraak as Die Verligting. Vanuit hierdie ingesteldheid het mense groot vertroue geplaas in wat hulle “wetenskaplik” kon bewys. Dit het dus ook die eis gestel dat ʼn mens eers moes kon waarneem, uittoets en verklaar. Daarna is dan gestel dat die gegewens geglo kan word, want ons het “gesien”. Daar is groot vertroue geplaas in mense se vermoëns om alles te kan verklaar. Die wetenskap moes eers die bewyse lewer, en dan kon die uitspraak geglo word. Daar het intussen groter beskeidenheid gekom oor die aansprake van die wetenskap. Die insig het gegroei dat wetenskaplikes ook werk met aannames en beperkte waarnemings. Maar dit is nie waaroor dit vir ons hier gaan nie.

Hierdie brief aan die Hebreërs bied ʼn perspektief vanuit ʼn totaal ander hoek. Die skrywer wil sy lesers aanmoedig om in geloof te volhard, al ervaar hulle moeilike omstandighede. Hy hou die vooruitsig lewend dat die lesers nie gaan terugdeins nie, maar sal glo en daarom sal lewe. Daarom bied hy wat sommige noem ʼn definisie van geloof. Dit gaan in beginsel oor sake wat onsigbaar is en aan ʼn ander werklikheid behoort as sake wat met wetenskaplike denke deurgrond kan word. Geloof gee inderwaarheid aan ons die moontlikheid om anders oor die totale werklikheid te kan dink. 

Voordat hy gelowiges uit die ou tyd as voorbeelde voorhou, gebruik hy ʼn besondere voorbeeld van hoe geloof ons anders na die werklikheid laat kyk. Dit gaan oor die skepping. En nou weet ons, daar word vele en diepgaande pogings in die wetenskap aangewend om te probeer verklaar: Waar kom alles vandaan, hoe het die heelal ontstaan en hoe oud is alles? Ook oor mense en hul ontwikkeling, wat neerslag gevind het in die evolusieteorie, en waarop mense nogal sterk reageer. Die brief gee ʼn duidelike rigtingwyser vanuit die geloof. Hy sê ons wéét dat die wêreld deur God geskep is. Glo is sien.  

Prof Piet Geyser, Emeritus/Meyerspark

22 Augustus – Verraaiers of vriende?

Kolossense 4: 7-18

Die afsluitingsgroet openbaar nogmaals Paulus se literêre genialiteit. Hy is bejaard en verhoorafwagtend, maar dit weerhou hom nie daarvan om sekere belangrike Christelike beginsels, selfs in die afsluitingsgroet, weer te gee nie. Weer eens sal dit vir die ongeoefende leser/hoorder slegs klink na die aframmeling van onbeduidende name, maar dit is baie meer as dit. Daar is minstens vier van hierdie name wat ’n ongelukkige storie rondom hulle het. Paulus veroordeel hulle egter nie, maar groet hulle en gee opdragte wat met hul omstandighede te doen het. Al is hy in die tronk, wil hy steeds ’n beter einde aan die “gemarginaliseerdes” se hartseerverhale gee.

Die eerste een wat hier vermeld word, is niemand anders nie as Onesimus, die wegloopslaaf van die boek Filemon. Ons ken sy storie. Paulus etiketteer hom nie as “sleg” en “onbetroubaar”, nie maar eerder as ’n betroubare en geliefde broer. Dan is daar ook nog Markus, die neef van Barnabas. Hy was die persoon wat koue voete gekry het op een van Paulus se sendingreise en hom verlaat het. Paulus tree egter nie met bitterheid teenoor hom op nie. Sy opdrag oor hom is eenvoudig: Ontvang hom! Demas, die bekende persoon wat die teenswoordige wêreld liefgekry het, word ook vriendelik gegroet. Die laaste persoon wat vermeld word, is ’n vrou met die naam Numpa en die gemeente wat in haar huis vergader het. Dit is opmerklik dat haar man nie vermeld word nie. Sy was dus óf ’n alleenloper óf ’n weduwee. Ons weet dat daar in daardie tyd teen vroue gediskrimineer is. Hoe kan daar kerk in haar huis gehou word? Daarom het sommige teksredigeerders in latere tekste probeer om haar as manlik weer te gee. Haar naam is verander na Numpas toe! Die feit dat ’n gemeente in haar huis vergader het, was egter nie vir Paulus ’n probleem nie; daarom ook sy uitdruklike groete aan haar!

Hierdie afsluitingsgroet is ’n pragtige voorbeeld van Christelike meelewing en versoening. Kom ons help ook ander mense en ons gemeente om ’n storie van versoening te skryf.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

21 Augustus – ’n Missionale gerigtheid

Kolossense 4: 2-6

Deesdae word daar baie oor die missionale gerigtheid van die kerk gepraat. Dit beteken dat die kerk voortdurend met sendingwerk besig moet wees. Mense wat afvallig geraak het, asook diegene wat nog nooit van die Here gehoor het nie, moet (terug)gebring word kerk toe! Die veronderstelling word geskep dat hierdie missionale gerigtheid iets nuuts is en dat dit die grootste uitdaging van die kerk in die 21ste eeu is. Dit is ook so dat baie kongresse en kursusse rondom missionale gerigtheid aangebied word. Kortliks kan gesê word dat missionale gerigtheid deesdae ’n gonswoord is wat in menige kerklike gesprek ter sprake kom.

Die gedagte van Kolossense 4: 2-6 is dat hierdie missionale werk ’n doodgewone, normale gemeentelike aktiwiteit is. Daar is egter sekere riglyne wat gegee word vir hierdie gemeentelike aktiwiteit. Die eerste is dat daar voortdurend gebid moet word dat die Here ’n deur sal oopmaak vir sy Woord. Dit is belangrik om te sê dat die vorm van die werkwoord hier dui op ’n voortdurende gebed, in teenstelling met ’n eenmalige aksie. Bid julle voortdurend dat die Here vir julle sal wys waar om betrokke te raak?

’n Tweede belangrike saak by die gemeente se missionale gerigtheid is natuurlik die regte optrede teenoor diegene wat nie aan die kerk verbonde is nie. In 4: 5 word gemaan om in wysheid teenoor hulle te wandel. Die gedagte hier is dat ’n mens nie sommer ’n huis sal binnestorm en mense summier met die hel sal konfronteer nie. Nee, hierdie gedeelte gaan eerder oor ’n spesifieke tyd wat met die nodige wysheid benut moet word om die Woord te verkondig. Volgens 4: 6 is positiwiteit en vriendelikheid onontbeerlik in die gesprek met mense buite die gemeente. Hoekom anders sê Paulus dat jul woord altyd in blydskap moet wees en met sout besprinkel, sodat julle kan weet hoe om elkeen te antwoord?

Ter opsomming: ’n Missionale gemeente bid voortdurend vir geopende deure tot die Here, wag dan vir die regte tyd en, laastens, weet wat die korrekte woorde is om te sê.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

20 Augustus – Die huisgesin

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

19 Augustus – Vat vyf!

Kolossense 3: 5-17

Die nuwe lewe in Christus moet gestalte kry. Die vroeë Christendom was nie slegs ’n “praat”-beweging nie, maar veral ’n “doen”-beweging. Nadat Paulus sekere leerstellige sake rondom Christus uitsorteer het, fokus hy nou op die lewe. Hy doen dit met teenstellings: vroeër – nou; agterlaat – opneem; oud – nuut. Die heidense verlede is verby. Paulus gebruik, soos die morele filosowe van sy tyd, lyste van deugde en ondeugde om sy siening oor die nuwe lewe duidelik te maak. Paulus het egter ’n spesiale manier hoe hy dit doen: Hy rangskik al die deugde en ondeugde in vywe. Die getal vyf is maklik om te onthou, aangesien ’n mens vyf vingers het. Elke vinger stel ’n deug/ondeug voor. Verder het ’n mens twee hande. In ’n wêreld waar daar nie boeke, televisie en koerante was nie, sou ’n mens hierdie beeld makliker kon onthou. Veral vir kategese sou hierdie aftel van vywe op vingers van die hande baie sin maak.

Die eerste vyf ondeugde op intrapersoonlike vlak vind ons in vers 5, naamlik losbandigheid, onreinheid, hartstog, slegte begeerte en geldgierigheid. Ook vyf deugde op intrapersoonlike vlak in vers 12: innerlike ontferming, opregtheid, nederigheid, sagmoedigheid en geduld. Dan vind ons vyf ondeugde op interpersoonlike vlak in vers 8: toorn, woede, boosheid, laster en skandelike taal, en in vers 13 vyf deugde op interpersoonlike vlak: verdraagsaamheid, vergewensgesindheid, liefde, vrede en dank. ’n Laaste lys van vyf kultiese deugde kry ons in 3: 16-17: Laat die Woord van Christus in jou bly, onderrig en vermaan, sing en doen alles in die Naam van die Here met dankbaarheid. Vyf kultiese ondeugde vind ons in 2: 16-23: eet en drink, onthouding van sekere dinge, onderhouding van feesdae, vernedering en aanbidding van engele.

Paulus was dus baie kreatief in sy poging om die onmisbare nuwe lewe in Kolosse te laat posvat. Enige gemeentelid sou die deugde/ondeugde moontlik kon opsê en aftel op die hande. Hierdie is ook aan die kinders deurgegee. Hoe kreatief is ons gemeente in die kategese? Wat onthou u van kategese? Ek onthou vyf woorde op die vingers van my een hand: Die Here is my Herder.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

18 Augustus – Wenners en verloorders

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

17 Augustus – Lyding en bekommernis oor julle

Kolossense 1: 24 – 2: 5

Paulus raak nou baie meer persoonlik – nie net oor homself nie, maar ook oor sy lesers. Eerstens vestig hy sy gesag. Hy gee as’t ware sy handelsmerk uit. Hy sê wie hy is, wat hy doen en wat die inhoud van sy boodskap is. Dit kom daarop neer dat hy ’n dienskneg van Christus is. Hy is geroep volgens die raadsplan van God. Sy boodskap is om die misterie van Christus onder die nasies bekend te maak. Hierdie boodskap is baie kosbaar. Die gevolg daarvan is dat mense volmaak in Christus kan staan. Hiermee wil Paulus dit duidelik stel dat hy geen selfgemaakte apostel is nie. Hy het inderdaad vanaf God self sy gesag ontvang.

Tweedens sê Paulus dat hy besig is om te ly ter wille van hulle, net soos Christus ook moes ly. Paulus gaan nog verder. Hy verkeer ook in ’n stryd oor die mense in Kolosse en hul bure in Laodisea. Hoekom dink Paulus dit goed om weer opnuut sy gesag te vestig en sy leser aan sy stryd oor hulle te herinner?

Die rede is eenvoudig: Hy wil hulle verplig om te luister en te lees. Daar het inderdaad wolwe onder sy skape ingekom. Die boodskap wat hulle verkondig, is nie dieselfde as wat God aan hom toevertrou het nie. Die boodskap van die dwaalleraars verkondig nie hoop nie en vertroos ook nie die harte nie. Dit is soos 2: 4 sê: verleiding deur dwaling. Hierdie mense bring tweespalt onder Paulus se skape. Paulus as geestelike vader wil hulle graag weer op die regte pad bring.

Hierdie gedeelte herinner my dat daar niks nuuts onder die son is nie. Ook deesdae ontbreek daar nie mense wat aanspraak maak op apostel-, profeet- of leraarskap nie. In die meeste gevalle word daar dan ook ’n ander evangelie as dié van Paulus verkondig. Dit is gewoonlik ’n Christus-plus-boodskap: Christus plus die regte dag; Christus plus die regte amp; Christus plus die regte doop. Hierdie boodskap bou of vertroos nie; dit verwar.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

16 Augustus – Christus bo almal

Kolossense 1: 15-20

Paulus het nou die baan geopen. Christus, die afwesige in Kolosse, word nou die aanwesige; die onsienlike word die sienlike; die een sonder rang word die eersgeborene. Weer eens span Paulus sy literêre vermoëns op ’n meesterlike wyse in om hierdie boodskap oor te dra. Hierdie keer gebruik hy ’n gedig om Christus te besing. Hierdie gedig word beskou as een van die oudste gedigte van die Christendom. Dit bevat, soos die seëngroet, rym asook verskeie verrassende elemente. Vers 15a sê wat die beeld is van die onsienlike Vader [eie vertaling]. Hoe kan die onsienlike dan ’n beeld hê? Verder word daar vir die eerste keer na Christus verwys as die hoof van die liggaam, naamlik die kerk. Gewoonlik is die kerk slegs gesien as die liggaam van Christus. Christus word in die hierdie gedig kleurryk deur middel van verskeie voorsetsels geteken. Ek noem ’n paar: deur Hom is alles geskape; Hy is voor almal; in Hom het die volheid goedgedink om te woon. Verskeie voorbeelde van herhaling kom ook voor: Christus is twee keer die eersgeborene, en twee keer kom verskillende frases van in die hemele en op die aarde voor.

Natuurlik is Paulus hier besig om die uitnemendheid van Christus te besing. In vergelyking met alle ander magte en gesagte staan Hy eerste. Daar is niemand wat naby aan Hom kom nie. Alle ander, let wel in die hemel en op die aarde, is ondergeskik aan Hom. Ons kan hieruit die afleiding maak dat sekere mense in Kolosse aan ander vreemde magte of gesagte waarde toegeken het. Vir Paulus is dit belaglik – alle ander magte is taboe. Christus is die enigste een en deur Hom is alles versoen.

In ons tyd kan lidmate maklik op sleeptou geneem word deur allerlei aansprake, byvoorbeeld die praat met afgestorwenes, raadpleging van toordokters en selfs geloof in “die sterre voorspel”. Is al hierdie dinge nie maar magte en gesagte in die hemel en op aarde nie? Hierdie oudste gedig van die Christendom sê onomwonde aan ons dat Christus al is wat ons nodig het.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

15 Augustus – Danksegging vir die Kolossense?

Kolossense 1: 3-11

Direk nadat Paulus sy hoorder met ’n vraag rondom Christus gelos het, begin hy om die antwoord te gee. Hierdie “skynbare danksegging” moenie oorskat word nie. Hy gebruik die danksegging as deel van sy opening om ’n “ideale situasie” te skets van hoe die geloofsgemeenskap behoort te lyk. ’n Paar belangrike dinge word uitgelig:

Hulle het geloof in Christus (vers 4). Is dit waar van die Kolossense? Nee, Christus is nie prominent nie. Hulle het liefde vir mekaar (vers 4). Dit is ook onwaar – Epafras getuig van die teenoorgestelde. Is hul hoop in die hemel gevestig (vers 5)? Weer eens onwaar. Ons gaan binnekort ander dinge in die hemel waarop hulle staatgemaak het, ondersoek. Die stelling dat hoop vrugte dra en groei soos in die hele wêreld (vers 6), is ook nie waar nie. Om die waarheid te sê, die enigste vrugte en groei van die Kolossense was hul hoogmoed en neersien op ander mense.

Nadat Paulus sy skynbare danksegging afgehandel het, raak hy meer persoonlik in sy gebed. In hierdie gebed is daar nie meer skynwaarhede en skynhoue wat hy slaan nie. Inteendeel, hy is besig om sy hart hier bloot te lê. Dit is byna soos ’n ouer wat met trane in die oë met sy geliefde kind praat. Hy is bekommerd en bid onophoudelik vir hulle (vers 9). Die doel van sy gebed is eenvoudig. Hulle moet die vermoë ontwikkel om te onderskei waaroor dit regtig gaan. Al die probleme in die danksegging moet aandag kry.

Ons almal het ons daaglikse bekommernisse. Ons kan ook nie ontken dat dinge op verskeie gebiede verkeerd kan loop nie. Die politiek, die huwelik, die gesin, die kerk: Alles is onderhewig aan konflik. Baie keer probeer ons die aaklige waarheid met mooi geskenkpapier toedraai, maar ons bly bewus van die vernietigende monster aan die binnekant. Nogtans, die eerste ding wat ons behoort te doen, is om te bid. Praat met die Here oor u probleme; sê vir Hom van u hartseer. Hy hoor, Hy verstaan, Hy het ’n plan.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

14 Augustus – Christus groet nie!

Kolossense 1: 1-2

Die seëngroet in die Kolossense-brief is om verskeie redes fassinerend om te bestudeer. Dit is in die oorspronklike Grieks op ’n baie kunstige wyse geformuleer. Die geoefende oor kan dit onmiddellik waarneem. Daar moet in gedagte gehou word dat hierdie ’n hoorteks was wat aan die gemeente voorgelees is. Interne rym is waarneembaar in die aanvang van die groet. Ongelukkig is dit baie moeilik om in Afrikaans weer te gee. Dit sou moontlik soos volg kon klink: Paulus, apostel … deur die wil. Let op die herhaling van die l-klank – dit kom drie keer voor! Dit val baie mooi op die oor.

Daar is egter ook ’n ander eienaardigheid in hierdie seëngroet aan die Kolossense. Dit is die feit dat Christus nie deel is daarvan nie. Slegs God die Vader groet hier. Die baie belangrike eersgebore Seun van die Vader swyg! Hy maak nie deel uit van die geykte formules van die tipiese Pauliniese manier van groet nie. Dit is wat die geleerdes ’n teksfraktuur of ’n teksbreek noem. Die funksie daarvan is om die aandag op iets belangriks te vestig. Die geoefende oor sou dit ook onmiddellik waargeneem het. Inderdaad is hierdie probleem dan ook deur latere teksredigeerders raakgesien. Dit is die rede hoekom hulle en van die Seun Christus bygevoeg het. Hierdie byvoeging was egter nooit deel van die oorspronklike teks nie.

Die vraag is natuurlik: Hoekom is Christus in die seëngroet uitgelaat? Op literêre vlak is die antwoord heel eenvoudig. Luister verder na die teks en vind uit! Die antwoord lê opgesluit in dit wat volg.

Hierdie is ’n uitnodiging aan die hedendaagse leser om saam te stap deur die antieke Leukos-vallei in Turkye waar die gemeente geleë was. In die volgende paar dae sal ons uitvind wat gebeur wanneer die allerbelangrikste en unieke Seun van God tot op die vlak van ’n derderangse godheid uitgerangeer is. Dit het komplikasies tot gevolg gehad wat ons noodsaak om saam na ’n oplossing daarvoor te soek.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

13 Augustus – God se antwoord

Job 42

Ons het die ware wysheid, so het Job se vriende geglo. Nee, ek het die ware wysheid, het Job geglo. Nie een van julle het die ware wysheid nie, was God se antwoord. Daarom bely Job hier: Nou weet ek dat U tot alles in staat is en dat U kan uitvoer wat U besluit. Met ander woorde, ons as mense kan U nie tot verantwoording roep as dinge nie gebeur soos ons dit wou hê nie. Dit lei tot Job se tweede belydenis: Ek het oor dinge gepraat wat ek nie begryp het nie: u wonderdade was te groot vir my

Wat is God se antwoord op die lyding van regverdiges? Voorspoed en lyding werk nie volgens ’n resep nie, net soos wat ons God ook nie in enige skema of resep kan indruk nie. Voorspoed en swaarkry, lewe en dood, is alles deel van ons bestaan. Lyding en swaarkry beteken dus nie God is besig om my te straf of het van my vergeet nie.

Wat beteken dit wel? Dit is deel van die lewe, net soos wat God se bystand ook deel van ons lewe is. Daarom, as dit op ons pad kom, moet ons daarby berus en op God vertrou. Vertrou sonder om te dink ons kan die uitkoms van ons vertroue bepaal en voorskryf hoe God behoort op te tree. Dit is immers wat ware vertroue beteken – om te vertrou en alles in sy hande te los.

God het nie aan Job verduidelik waarom hy ly nie. God antwoord bloot deur te wys wie Hy is en hoe groot Hy is, en dit moet genoegsaam wees. Genoegsaam om op Hom te vertrou. Vandag weet ons dat Hy deur Jesus Christus op ons lyding geantwoord het. Deur sy lyding weet ons, dit maak nie saak hoe swaar ons kry nie, God sal ons nooit versaak nie. Deur Jesus se lyding en oorwinning is ons verhouding met God so herstel dat ons in die sekerheid kan leef dat God met ons is, in voorspoed en in nood. En dit is genoeg.

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

12 Augustus – Dink eers voor jy praat

Job 18

Hoeveel keer wil ons nie ons woorde terugtrek nie, omdat ons gepraat het voor ons gedink het? Dit is mos maar deel van ons wese as mense. As Bildad vir Job sê hy moet eers tot ander insigte kom, sê hy eintlik: Dink eers mooi na, probeer eers verstaan, voor jy praat. Dit is wat die woorde in die oorspronklike taal beteken.

Dit was ’n wysheidsbeginsel dat ’n mens nie te vinnig moet praat nie, soos ons in Spreuke 15: 28 kry: ’n Regverdige mens dink voor hy antwoord… Maar Bildad oordeel so vinnig oor Job, omdat Job durf anders oor God dink as hy. Hy meet Job se woorde nie werklik aan dit wat Job sê nie, hy meet dit aan wat hy self dink, en hy hoor net dat Job anders dink as hy. En omdat Job anders as hy dink, is Job noodwendig dwaas. Enige denke wat nie inpas by Bildad en sy vriende se resep nie, is dwase denke.

Ons weet vandag dat Job sowel as sy vriende verkeerd was. Juis omdat hulle gedink het hulle beskik oor die ware wysheid, terwyl hulle God se betrokkenheid by die wêreld eintlik net van toepassing gemaak het op dit wat in hul eie belang is. Hulle het God gedien sodat Hy hulle voorspoedig kon maak.

Dit is tragies dat Christene vandag nog so veroordelend kan optree teenoor mense wat anders as hulle oor God en die waarheid dink. So asof hulle oor die waarheid kan beskik. In die geloof kan ons eintlik nooit genoeg navors en nadink nie. Ons ken immers maar net ten dele. Daarom, in die geloof behoort al ons uitsprake maar voorlopig te wees.

Juis daarom behoort ons nooit veroordelend teenoor ander, veral ander gelowiges, op te tree net omdat hulle van ons verskil nie. Ons moet nooit te vinnig praat nie, maar altyd bly dink, soek, navors en na ander ook luister. En bewus wees van hoe min ons nog eintlik weet en verstaan.

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

11 Augustus – Kyk na die natuur…

Job 12

Die wetenskap sê die aarde is 13,8 biljoen jaar oud. Volgens die Bybel is die aarde egter net meer as 6 000 jaar oud, en die Bybel is altyd reg. Dus, die wetenskap bedrieg ons. Dit is verstommend dat sommige Christene vandag nog so kan redeneer, maar dit gebeur tog. Behalwe dat die Bybel nie regtig sê die aarde is net meer as 6 000 oud nie, verklaar sulke uitsprake die geloof en wetenskap as vyande.

Tog, elke gelowige luister soms na die wetenskap. Ek ken immers geen gelowige wat nog dink die wetenskap was verkeerd toe daar ontdek is dat die aarde rond is en om die son draai nie. Selfs al sê die Bybel die aarde is plat met ’n doderyk onder die aarde, en ’n koepeldak (uitspansel) bo-oor die aarde met God se hemelse paleis bokant die hemelkoepel. Selfs al lees ons dat die son en maan oor die aarde as groot ligte beweeg, of dalk hemelwesens is wat aanbid word.

Daarom is dit interessant om in Job 12 te lees dat as ons wil verstaan hoe God se skepping werk, ons vir die natuur moet vra. Die diere en die voëls moet ons vertel, en die aarde moet ons leer, sê Job. Hoe kan hulle dit doen? Hulle vertel dit vir ons wanneer ons hulle bestudeer. Die natuurwetenskappe is immers niks anders nie as ’n bestudering van God se skepping. Spreuke sê maar dieselfde as dit ons leer: Gaan na die mier, luiaard, en word wys…

Tog, Job se insig het eers gekom toe God self praat. So leer ons ook: Vra gerus vir die natuurwetenskap, sien God se grootheid in sy skepping raak, leer hoe die skepping werk deur dit te bestudeer, maar onthou, sonder sy Woord sal dit wat ons leer en sien, nie sin maak nie. Dus, om regtig te verstaan, moet wetenskap en geloof hande vat. Laat ons God se Woord daarom elke dag bestudeer en ons lewens daarop bou, maar terselfdertyd nie nalaat nie om ook te luister na dit wat die wetenskap bied om te help verstaan.

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

10 Augustus – As daar maar iemand was…

Job 9

Here, hoekom straf U my so? Dikwels hoor ons hierdie versugting by gelowiges in ’n donker tyd in hul lewe. Dit is omdat daar soms nog iets van Job se oortuiging by ons lewe: Voorspoed is God se beloning vir my vroomheid, en teëspoed is God se straf vir my sondes.

Maar hoe sê jy dit vir God? Dit was Job se groot probleem. Selfs as hy God in ’n hofsaak kon aanvat, sou hy steeds geen kans hê nie. God se wysheid en mag is net te groot vir enigiemand om ’n saak teen Hom te kan wen. ’n Magtige Regter, wat die aarde geskep het en dit ook weer kan skud en vernietig, wat die hemelliggame geskep het en dit beheer, wat selfs die magte wat die skepping bedreig beheer, soos om die golwe as simbool van die chaosmagte van die see in bedwang te hou, en wat die hemelliggame wat deur ander aanbid word, geskep het en dit beheer. Hy verwys na sterrekonstellasies soos die Beer, Orion en Pleiades. In die Griekse mitologie verwys Pleiades na die sewe dogters van die magtige Atlas op wie Orion, die jagter, jag gemaak het. Toe het Zeus hulle in ’n sterregroep verander, daarom die vertaling Sewester.

Voor hierdie magtige God is Job magteloos, al word hy in sy oë onskuldig gestraf. Daarom sy versugting: As daar maar iemand was wat in die saak tussen ons kon oordeel, wat oor ons albei onpartydig kon regspreek, as daar maar iemand was wat God se straf van my kon wegneem, sodat sy verskrikking my nie skielik oorval nie

As Job maar net geweet het – baie jare later was daar Iemand wat as Middelaar vir ons intree, wat sorg dat die straf van God van ons weggeneem word. ’n Middelaar, ons Here Jesus Christus, in wie se Naam ons nie meer as aangeklaagdes voor die Regter staan nie, maar as kinders voor ons Vader kan kniel en in sy Naam sonder vrees of huiwering met ons Vader mag praat.

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

9 Augustus – Vrouedag

Job 22

Vandag is Nasionale Vrouedag. Vroue is nie hoog geag in die Ou-Testamentiese tyd nie. Dalk as vrou en ma, maar nie in die samelewing nie. Om die waarheid te sê, ’n vrou is gesien as nog een van die man se besittings. So is daar vandag nog Christene wat dink ’n vrou kan nie ’n predikant of selfs kerkraadslid wees nie. In die begin van die 20ste eeu was die groot debat nog of vroue mag stem of nie!

Job se vrou word ook maar negatief geskilder. Daar op die ashoop met sy pynlike swere, snou sy hom simpatiekloos toe: Bly jy nog steeds vroom? Vervloek God en sterf! Daarna lees ons eers weer in Job 19 van haar, waar sy steeds simpatiekloos uitgebeeld word.

Volgens Job se wysheid het vroue ook deel aan die ellende van die mens. Hy skryf die ellende van die mens deels daaraan toe dat die mens uit ’n vrou gebore is. Dan vra hy in hoofstuk 25 die vraag: Hoe kan ’n mens wat uit ’n vrou gebore is in ’n onrein proses, enige regte voor die Here hê? Die mens kom dan eintlik onrein die wêreld in, danksy die vrou!

Tog, Job laat ons ook besef dat God anders as die samelewing van daardie tyd na ’n vrou kyk. Vroue, veral weduwees, wat niemand gehad het om hulle te versorg nie, het bitter swaar gekry. Die gemeenskap het hulle nie versorg nie. Inteendeel, hulle is dikwels verontreg en uitgebuit.

In Job 29 verklaar Job dat hy barmhartigheid aan weduwees en ander onderdruktes betoon het en hul harte bly gemaak het met sy ontferming oor hulle. Dit is ’n bewys van sy vroomheid. So word onbarmhartigheid teenoor mense sonder mag uitgewys as een van die groot sondes van hul tyd. Job was nog ver daarvan om hom vir vroueregte te beywer, maar minstens het hy al ingesien God duld nie onreg en uitbuiting van mense sonder mag nie. Die beste manier om dit reg te stel, is om te verstaan dat almal gelyk is voor God, en jou te beywer vir gelyke regte vir almal.

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

8 Augustus – Is ek dan God se vyand?

Job 7

’n Beter vertaling van vers 12 is: Is ek Jam dat U my aan bande wil lê, of Tannin dat U my laat bewaak? Die skrywer van Job verwys waarskynlik na die Kanaänitiese mitologiese seegod Jam en die  seemonster Tannin. In die mite wil Jam homself as hoof van die gode vestig en met Baäl, die vorige hoofgod, in ’n geveg betrokke raak. Met behulp van twee knuppels wat die god Khotat-wa-Hasis gemaak het, verslaan Baäl vir Jam. Waarskynlik is hierdie verhaal deel van ’n skeppingsverhaal parallel aan die bekende Babiloniese skeppingsverhaal, waar Marduk, die hoofgod, vir Tiamat die seegod verslaan. Dan stoot hy die grense van die oseane terug sodat die droë grond verskyn en die aarde ontstaan. Die seegod en die seemonster, volgens die mites, wil nog altyd die grense terugskuif en weer chaos in die skepping veroorsaak. Dit is waarna Psalm 74, Jesaja 27 en 59 en enkele ander dele ook verwys, vanuit hul verstaan dat God die Leviatan of seemonster aan bande lê om nie weer chaos te kan veroorsaak nie.

Vir Job voel dit of God dink hy is Jam of Tannin en hom so aan bande lê deur hom elke oomblik met lyding en ellende te tref. In sy klaaglied sluit hy aan by die bekende woorde van Psalm 8, maar hy stel dit negatief: Wat is die mens dat U soveel van hom maak, dat U hom van dag tot dag met beproewings besoek? Hy smag daarna dat God net ’n oomblik wegkyk, sodat hy ’n bietjie asem kan skep en die lyding ’n oomblik kan ophou.

Die punt wat Job mis, is dat die ellende wat op ons pad kom, deel is van ons gebroke wêreld. Dit is nie ’n teken dat God jou as vyand sien of jou met die ellende tref nie. In Christus leer ons later dat God ons juis in ons nood wil bystaan. Daarom mag ons nooit ons verwondering vir sy genade verloor nie, verwondering verwoord in die vraag: Wat is ek as mens, dat God by my is en aan my dink?

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

7 Augustus – As medelye met ’n vriend ’n las is

Job 6

God het meer as meegevoel met ons as mense, Hy het medelye. Dit beteken Hy is betrokke by ons lyding. Maar Job het geen medelye van sy vriende ervaar nie. Eers het hulle soos goeie vriende na hom uitgereik, maar nou is hulle besig om hom te veroordeel en sleg te sê.

Hulle dink hulle help hom, want as hy net na hulle luister en sy goddeloosheid erken en bely, sal sy lyding op ’n einde wees. Sal God hom weer met voorspoed seën. Job dink ook dit is hoe God werk, maar hy weet hy is nie goddeloos nie. Dus beteken dit God is die skuldige, nie hy nie. God is onregverdig, want hy straf Job terwyl hy nie straf verdien nie. God tref hom met ellende soos ’n boogskutter wat pyle van ellende op hom afskiet, en dit terwyl hy onskuldig is!

Job verwag sy vriende moet hom vertrou en besef dat hy onskuldig ly. Hy verwag medelye in plaas van veroordeling. Hulle kan immers nie vir hom sê waar hy dan sou gesondig het nie. Daarom sy opmerking: Wie medelye met ’n vriend of medemens as ’n las of lastigheid beskou, verwerp sy eerbied vir God ook. Hier toon Job wel insig in God se besig wees met die mens op aarde, insig in dit wat eeue later deur Jesus Christus in die besonder geopenbaar is – Jesus wie se medelye so groot was dat mense Hom aan ’n kruis kon vasspyker ter wille van ’n beter wêreld. Sodat ons medelye met mekaar ’n beter wêreld tot gevolg kan hê. Medelye met mekaar veral in tye van nood, lyding en worsteling.

So laat Job ons na onsself kyk en vra: Is ons ook reg om eerder te veroordeel as om medelye met mekaar te hê? Of het ons waarlik medelye met ons medemens in nood, gegrond in ons liefde en omgee vir mekaar, sodat God ook deur ons van die wêreld ’n beter plek kan maak?

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

6 Augustus – Lyding om regverdiges te red

Job 4 en 5

In die klassieke retoriek kry ons dié logikaformule: As a = c en b = c, dan is a = b. So redeneer Elifas hier om te bewys Job is skuldig en verdien sy lyding as straf. Skuldiges gaan ten gronde (a = c). Job is besig om ten gronde te gaan (b = c). Dus, Job is skuldig (b = a). Die wysheid waarop Elifas en sy vriende roem, is wysheid wat God se betrokkenheid by die mens verstaan in terme van ’n oorsaak-gevolg-skema. As jy ’n vroom lewe lei, sal God jou met voorspoed seën. Maar as jy goddeloos is, sal God jou met lyding en vernietiging straf. Ons noem dit vergeldingsteologie (ook bekend as voorspoeds- of welvaartsteologie as die klem op die voorspoeddeel val).

So verstaan sommige gelowiges God se werkwyse vandag nog. Droogte is ’n teken dat God die bevolking daar straf. As hulle tot bekering kom, sal God hulle seën met reën. As jy siek is en daar word deur die regte mense vir jou gebid, moet jy net sterk genoeg glo, dan sal jy genees word.

Daarom sê Elifas: Job, jy het gesondig en is goddeloos. Dus, bely jou sondes en kom tot bekering, dan sal God jou weer met voorspoed seën en jou van jou lyding en jou ondergang red.

God gebruik dus lyding as straf ten einde die verhouding met mense te herstel, so het hulle geglo. Vandag weet ons, God het wel deur “lyding” die verhouding met Hom herstel, maar deur die lyding van Jesus Christus. God se betrokkenheid by die mens word dus nie deur ’n skema van straf of voorspoed bepaal nie, maar deur sy liefde en genade. Daarom kan ons op geen manier sy seën verdien nie, ook nie deur bekering van sondes of sterk geloof nie. Alles is net genade, onverdiende guns alleen. Ons kan God dus nooit wil inperk in enige skematjie soos die vergeldingsteologie nie, maar ons mag altyd in dankbaarheid aan sy genade vashou. Watter voorreg is dit nie!

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

 

5 Augustus – Met Hom of oor Hom?

Job 3

Ai, as ek nie gelewe het nie, sou ek nie hierdie bitter lyding ervaar het nie… Hoeveel mense het nie al so na uitkoms gesmag nie! So wens Job ook hier waar die lyding net te veel word. Met treffende beeldspraak wens hy dat die dag waarop hy gebore is, nooit aangebreek het nie. Volgens die antieke denke was die dag van jou geboorte vooraf bepaal. As daardie dag nie aangebreek het nie, sou sy geboorte nie plaasgevind het nie. Job wens – as iets tog net kon verhinder dat die son op daardie dag opgekom het… As Leviatan die dag kon vernietig… Leviatan, die mitiese seemonster, was die bewerker van chaos wat die skepping wou verhoed. Maar God het hom verslaan en toe orde geskep vanuit die chaos, so lui die mite. Maar sê nou net die Leviatan kon daardie dag vernietig, dan was ek mos nie gebore nie, dink Job. 

Maar daardie dag hét aangebreek. Daarom Job se tweede wens – was ek maar doodgebore, of sonder ’n moeder wat my kon versorg ná geboorte. Ja, so tipies mens het Job van al die jare se voorspoed en seën vergeet waar hy nou met die lyding worstel. Dit wat ons nou ervaar, is mos die belangrike. En as dit nou sleg gaan, maak gister nie meer saak nie!

Ons verstaan sy worsteling, sulke lyding is immers nooit maklik nie. En ek dink God verstaan ook ons geloofsworsteling in sulke tye. Wat wel opval, is dat Job, in sy worsteling, die hele tyd oor God praat, maar nooit met God nie. Die wonder van ’n lewe in ’n verhouding met God is tog juis dat ons in ons nood na Hom mag gaan, in ons worsteling ook met Hom mag besig wees, en in ons pyn ons harte voor Hom mag uitstort. Christus se geboorte het ons immers verseker dat God met ons is, in voorspoed en in nood. Mag ons nooit vergeet nie om in ons voorspoed en nood meer met Hom as oor Hom te praat!

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

4 Augustus – Ware vriendskap

Job 1 en 2

Dit klink na baie goeie raad as Job vir sy vrou vra: As ons die goeie van God aanvaar, moet ons nie ook die slegte aanvaar nie? (Job 2: 10). Maar dit kan net waar wees as ons soos Job en sy vriende sou glo dat God die oorsaak is van alles wat met jou gebeur, goed of sleg. Ons weet vandag dat, hoewel ons aan God die eer gee vir al die seëninge wat ons in ons lewens ervaar, dit nie Hy is wat die slegte dinge op ons pad bring nie. Dit is nie God wat byvoorbeeld die pyn, ellende en droefheid van ’n plaasmoord op mense se pad bring nie, dit is ’n bose daad deur ’n bose mens. Daarom hoef ons nie die slegte te aanvaar as komende van God nie.

Maar dit beteken ook dat ons Hom nie moet kwalik neem, of aan Hom moet begin twyfel as die slegte op ons pad kom nie. Die wonder van ’n lewe in vertroue op Hom, is immers dat ons in voorspoed of in nood altyd op sy bystand en genade kan reken. Maar hoe staan Hy ons by?

Hoewel hoofstukke 1 en 2 sowel as die afsluiting nie deel is van die lang gedig oor Job nie, en waarskynlik later bygevoeg is, kry ons tog hier ’n klein kykie in hoe God mense in hul nood wil bystaan. Hy wil dit onder andere deur ander mense doen. Job se vrou het geen simpatie met hom daar op die ashoop in sy ellende nie. Maar sy vriende wat hom daar kry, kom sit soos opregte vriende by hom – sewe dae lank – sonder om ’n woord te sê, net om daar te wees. Dit klink na ware vriendskap. Ongelukkig, toe hulle begin praat, is hul woorde giftig en veroordelend. As ons dus onthou dat God deur ons liefde bystand aan mense in nood wil verleen, moet ons vra: Watter soort vriende wil God hê moet ons wees? Vriende wat simpatieloos veroordeel op grond van ons eie siening, of vriende wat daar is vir ’n vriend in nood?

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

3 Augustus – Moenie bang wees nie

Psalm 23: 1-6

Een van die grootste stressors in enige mens se lewe is die moontlikheid van verlies. Jy kan jou werk, jou gesondheid, jou geld, jou reputasie, of ’n geliefde verloor. Wanneer mense met die moontlikheid van dood en verlies gekonfronteer word, is daar vrees en hartseer oor die dreigende verlies. Hartseer of rou is die manier waarop ons treur en deur die oorgange van die lewe kom, maar vrees vir die moontlikheid van verlies is ’n gevoel wat ons ervaar wanneer ons dreigende gevaar beleef. Hierdie gevaar dui nie net op lewensgevaar nie, maar enige situasie wat ’n bedreiging inhou. Dit kan ’n gevoel van angs wees, van bang en bekommerd wees.

Die Psalmdigter het geweet dat God hom sal beskerm, en hy het God vertrou, selfs om die dood in die gesig te staar in die donkerste dieptes. Miskien gaan jy nou deur donker dieptes. Dit kan die donker diepte van vrees, mislukking, skuld, konflik of verwerping wees. Die goeie nuus is dat die skaduwee van donker dieptes jou nie kan seermaak nie. Skaduwees is altyd groter as die bron waarvandaan dit kom. Waar daar ’n skaduwee is, moet daar ’n lig wees. Jy kan nie ’n skaduwee sonder lig hê nie. Dus, die geheim wanneer jy deur die dal van donker dieptes gaan, is om jou rug op die skaduwee te draai en na die lig te kyk. Solank jy jou oë op die lig hou, kan die skaduwee jou nie bang en benoud maak nie.

Vertrou God in die donker dieptes, soos die Psalmdigter dit bevestig: Die Here is my herder, ek kom niks kort nie… Selfs al gaan ek deur donker dieptes, sal ek nie bang wees nie, want U is by my. In u hande is ek veilig (Ps 23: 1 en 4). Jesus het gekom as die Goeie Herder en die Lig in die doodsgevaar en donker dieptes in die wêreld, om die Herder vir sy skape te wees en vrees en donker te verdryf en te vernietig.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

2 Augustus – Wag op die Here

Filippense 4: 2-9

Bekommernis is daardie benoude gevoel wat ’n mens kry oor dinge waaroor jy nie beheer het nie. Dit is in wese ’n kontroleprobleem. As ’n mens oor iets bekommerd raak, begin daardie bekommernis gou jou gedagtes oorheers. Ons kan nie die ekonomie beheer nie, dus is ons bekommerd oor die ekonomie. Ons kan nie die toekoms beheer nie, dus is ons bekommerd oor die toekoms. Bekommernis sal nooit iets oplos nie! As jy bekommerd is oor ’n probleem, bring dit jou nie nader aan ’n oplossing nie. Dit is soos om in ’n wiegstoel te sit – baie aktiwiteit, energie en beweging, maar geen vordering nie. Bekommernis verander niks, behalwe om jou ongelukkig te maak!

Dit maak nie saak hoe moeilik omstandighede mag wees nie, gelowiges het altyd hoop. Ons sê dikwels: Ek is so moeg om te probeer en te misluk. Hou op om te probeer. In plaas daarvan, vertrou op God. God gee jou die keuse om van Hom afhanklik te wees, óf om van jouself afhanklik te wees. Die effek is óf vryheid óf frustrasie. Vryheid kom wanneer God in beheer van jou lewe is en jou in die regte rigting beweeg om Hom as jou hemelse Vader te vertrou. As jy op God vertrou, hoef jy nie bekommerd te wees nie, omdat Hy belowe het om te sorg vir al jou behoeftes. Daar is geen probleem of uitdaging so groot dat Hy dit nie kan oplos nie. Daar is geen hartseer so diep dat Hy dit nie kan bemeester nie. God is altyd in beheer en Hy weet wat jy nodig het. Moenie moedeloos word nie! Moenie opgee nie!

Stel jou vertroue in die Here, vertrou op Hom, wag op die vervulling van sy woord. Soos Paulus die gelowiges in Filippense 4: 6-7 aanmoedig: Moet oor niks besorg wees nie, maar maak in alles julle begeertes deur gebed en smeking en met danksegging aan God bekend. En die vrede van God wat alle verstand te bowe gaan, sal oor julle harte en gedagtes die wag hou in Christus Jesus.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

1 Augustus – Om jou reis met blydskap voort te sit

Hebreërs 9: 11-18

Soms wanneer ons mense teleurstel, vind hulle dit moeilik om ons te vertrou. Ons kan probeer om dinge beter te maak of om berou te toon oor wat plaasgevind het, maar dit kan nie waarborg dat dinge ooit weer dieselfde sal wees nie. Mense het gevoelens, en wanneer hulle seergemaak, verwond of teleurgestel word, voel hulle kwesbaar en weerloos. Ons kan spyt wees oor die verwonding wat ons veroorsaak het, maar ons kan nie ander verplig om ons te vergewe of dwing om te vergeet wat gebeur het nie. Die hartseer gevolge van ons optrede kan verhoudinge verbreek of vriendskappe verwoes. Ons kan nie die verlede verander nie, en ons kan ook nie daarop aandring om die probleem te herstel nie.

By God is dinge anders. Sy Seun het vir ons gesterf om ons oortredings teen ons Skepper te herstel. Wanneer ons God teleurstel, kan Hy ons met oorgawe straf, maar in plaas daarvan verkies Hy om ons volkome te vergewe. Jesus Christus het met sy kruisdood vir ons sondes betaal, sodat ons eens en vir altyd van ons sondes gereinig kan word. Hebreërs 9: 14 stel dit só: Hoeveel te meer sal die bloed van Christus ons gewete bevry van die las van dade wat tot die dood lei, sodat ons die lewende God kan dien! Hiervoor het Christus immers Homself as volkome offer deur die ewige Gees aan God geoffer.

Dit is wat dit beteken om in die offerbloed van Jesus gewas te word – sy kruisiging wis die sonde en hartseer wat ons gepleeg het uit. Die vergewing van ons sondes is deel van God se geskenk deur Christus, toe Hy ons verhouding met God wat verbreek is, weer herstel het deur versoening tussen God en ons te bewerkstellig. Dus, laat ons bly wees in die sekerheid dat Jesus Christus ons Verlosser is en dat ons ewig deel het aan God se genade en liefde. Ons kan ons lewe deur geloof toevertrou aan God wat ons sondes vergewe, alles sal herstel en ons veilig sal opneem in sy ewige heerlikheid.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

31 Julie – Herstel wanneer alles verlore lyk

Hebreërs 9: 11-18

Soms wanneer ons mense teleurstel, vind hulle dit moeilik om ons te vertrou. Ons kan probeer om dinge beter te maak of om berou te toon oor wat plaasgevind het, maar dit kan nie waarborg dat dinge ooit weer dieselfde sal wees nie. Mense het gevoelens, en wanneer hulle seergemaak, verwond of teleurgestel word, voel hulle kwesbaar en weerloos. Ons kan spyt wees oor die verwonding wat ons veroorsaak het, maar ons kan nie ander verplig om ons te vergewe of dwing om te vergeet wat gebeur het nie. Die hartseer gevolge van ons optrede kan verhoudinge verbreek of vriendskappe verwoes. Ons kan nie die verlede verander nie, en ons kan ook nie daarop aandring om die probleem te herstel nie.

By God is dinge anders. Sy Seun het vir ons gesterf om ons oortredings teen ons Skepper te herstel. Wanneer ons God teleurstel, kan Hy ons met oorgawe straf, maar in plaas daarvan verkies Hy om ons volkome te vergewe. Jesus Christus het met sy kruisdood vir ons sondes betaal, sodat ons eens en vir altyd van ons sondes gereinig kan word. Hebreërs 9: 14 stel dit só: Hoeveel te meer sal die bloed van Christus ons gewete bevry van die las van dade wat tot die dood lei, sodat ons die lewende God kan dien! Hiervoor het Christus immers Homself as volkome offer deur die ewige Gees aan God geoffer.

Dit is wat dit beteken om in die offerbloed van Jesus gewas te word – sy kruisiging wis die sonde en hartseer wat ons gepleeg het uit. Die vergewing van ons sondes is deel van God se geskenk deur Christus, toe Hy ons verhouding met God wat verbreek is, weer herstel het deur versoening tussen God en ons te bewerkstellig. Dus, laat ons bly wees in die sekerheid dat Jesus Christus ons Verlosser is en dat ons ewig deel het aan God se genade en liefde. Ons kan ons lewe deur geloof toevertrou aan God wat ons sondes vergewe, alles sal herstel en ons veilig sal opneem in sy ewige heerlikheid.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

30 Julie – Gelowiges spreek teen onreg en goddeloosheid

2 Timoteus 3: 1-17

Die tweede brief aan Timoteus is vandag steeds relevant. Die skrywer is self ook geteiken deur teistering, kritiek en vervolging. Trouens, binne ’n paar jaar na die skryf van hierdie brief, is die Christene oor die Romeinse Ryk heen doodgemaak weens hul geloof in Jesus. Om ’n Christen te wees, was nog nooit maklik nie, veral wanneer gelowiges hulle teen onreg, geweld en goddeloosheid uitspreek. Hulle word gekritiseer omdat hulle polities in plaas van gelowig optree, en word dikwels met alle krag geopponeer en beveg. Hul stemme word gedemp of stilgemaak, veral waar burgerregte onderdruk en persoonlike vryheid beperk word. Die woorde van 2 Timoteus is vandag baie belangrik in ons wêreld, veral wanneer mense deur hul eie vooroordeel verblind word en verlam word deur hul eie tekortkominge of vrese.

So, hoe weet jy wanneer om op te staan teen ongeregtigheid of onderdrukking? Die skrywer gee die antwoord in 2 Timoteus 3: 16-17: Die hele Skrif is deur God geïnspireer en het groot waarde om in die waarheid te onderrig, dwaling te bestry, verkeerdhede reg te stel en ’n regte lewenswyse te kweek, sodat die man wat in diens van God staan, volkome voorberei en toegerus sal wees vir elke goeie werk. Die Woord stel jou in staat om, tydig en ontydig, gereed en toegerus te wees vir ’n lewe in diens van God. Die Heilige Gees gebruik die Woord sodat jy altyd ten volle toegerus is om alles te kan doen wat God oor jou pad bring om teen onreg, geweld en goddeloosheid te getuig, al word jy dikwels ’n teiken vir teistering, kritiek en vervolging.

Dit is dié fokus wat ook aan Timoteus die krag gegee het om in vervolging vas te staan. Die wêreld en samelewing waarbinne ons leef, moet die waarheid hoor dat God genadig is, dat sondaars ’n Verlosser nodig het, dat Jesus die Verlosser is, en dat die wêreld geheel en al in gehoorsaamheid aan Hom onderwerp moet word.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

29 Julie – Verdedig geregtigheid, konfronteer ongeregtigheid

Hebreërs 1: 1-14

Ons leef in ’n tyd van morele dubbelsinnigheid. Daar is soveel wantroue in ons samelewing op die oomblik, dat ons vergeet het hoe om tussen geregtigheid en boosheid te onderskei. Vrees en agterdog veroorsaak verdeeldheid, en slegs geloof en vertroue kan die eenheid herstel wat gemeenskappe en beskawings laat floreer. As ons regverdigheid met selfregverdiging verwar, en ongeregtigheid aanvaar as ’n manier om te kry wat ons wil hê, verloor ons ons integriteit as gelowiges. In Hebreërs 1: 9 lees ons die woorde van lof aan Jesus: Jesus het sy integriteit behou deur liefdevol en regverdig te wees. Hy veroordeel boosheid en ongeregtigheid. Sy liefdevolle regverdigheid was ’n daad van geloof, en sy konfrontering van goddeloosheid was ’n daad van moed. Hy het getrou gebly aan God en die waarheid gepraat, ongeag hoe ongewild of onaanvaarbaar Hy geword het. Die wêreld het Jesus met ’n kruis vir sy integriteit beloon; God het Hom met ’n koningskroon beloon. Jesus het geregtigheid liefgehad en goddeloosheid gehaat, daarom het God Hom tot die hoogste eer verhef.

As ons glo dat ons volgelinge en dissipels van Jesus Christus is, moet ons geregtigheid verdedig en ongeregtigheid konfronteer. Dit kan ons baie kos en ons ongewild maak, maar om ongeregtigheid en selfregverdiging te aanvaar en valsheid of leuenagtigheid na te volg, is om alles te ignoreer wat Jesus ons geleer het – alles waarvoor Hy sy integriteit behou het deur liefdevol en regverdig te wees, en waarvoor Hy gesterf het. Mag ons vandag bid: Here Jesus, U het nooit gesê dit sal maklik wees om te glo nie. Maak vandag ons oë oop om sowel die geregtigheid as die goddeloosheid in onsself en ons gemeenskap te sien. Help ons om geregtigheid na te streef en te verdedig, en die kwaad en ongeregtigheid te konfronteer en te vermy. In u heilige Naam bid ons nederig afhanklik. Amen.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

 

28 Julie – God dra sorg vir ons bekommernisse

Matteus 6: 25-34

Wat maak jou baie bekommerd? Wat laat jou nagte lank wakker lê? Wat is dit wat jou so gespanne laat word? Wat laat jou sweet van angs? Dit is dinge wat jou van God af wegtrek en jou vrede en vreugde steel. Ons het almal baie dinge wat ons in verskillende rigtings trek. Ons wil goed doen in die skool of op universiteit, sodat ons ’n goeie werk kan kry. Ons wil ’n goeie werk hê, sodat ons voldoende geld het om van te lewe. Ons wil trou en gelukkig wees. Hoe balanseer ons dit alles? In plaas daarvan om te probeer om die balans te vind van watter dinge die meeste aandag moet kry, maak Jesus dit eenvoudig deur te sê dat ons eerste op God se koninkryk en sy geregtigheid moet fokus, dan sal al die ander dinge in die lewe aan ons gegee word.

Ons is so dikwels bekommerd oor ons eie lewe, oor wat ons sal eet en drink en aantrek, maar wat beteken dit om eers op God se koninkryk te fokus? Dit beteken om tyd deur te bring met God en sy riglyne te volg wanneer ons dinge in ons lewens aanpak. Die primêre manier waarop jy dit doen, is deur die Bybel te lees. Om elke dag tyd te neem om jou aandag op ’n Skrifgedeelte te fokus en dan daaroor te dink. Dit sal jou help om God se Woord te hoor, en te hoor wat die belangrikste in die lewe is. As ek en jy ons in die Woord van God verdiep en elke moontlike geleentheid met albei hande aangryp om sy Woord beter te verstaan, sal Hy en sy koninkryk ook vir ons al hoe belangriker word. As ons bekommerd is, nooi die Here ons uit om die bekommernisse wat ons benoud en beangs laat voel, eenkant toe te skuif en rus by Hom te vind. Die belofte van Jesus is dat God sal sorg dra vir al jou lewensbekommernisse wanneer jy Hom en sy koninkryk eerste stel.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

27 Julie – God is my toevlug en veilige vesting

Psalm 91

Om in die skuiling van die Allerhoogste te woon, vereis ’n houding van voortdurende bewustheid van die Here se teenwoordigheid en betrokkenheid in ons lewe. Psalm 91 bevestig die bevryding van en beskerming vir gelowiges wat daagliks die nabyheid van God opsoek. As ons ons lewenswandel met Hom volhou, kan ons op Hom reken wanneer uitdagings en moeilike tye in die lewe ons bedreig. Die Psalmdigter sê nie net dat die Here ’n skuiling en ’n toevlug sal voorsien nie. Inteendeel, hy sê vir die Here: U is my toevlug en my veilige vesting, my God op wie ek vertrou (Ps 91: 2). Dit is in Hom alleen dat ons rus en beskerming sal vind. Hierdie toevlug word in vers 4 beskryf: Hy beskut jou onder sy vleuels en is vir jou ’n veilige skuilplek. Sy trou beskerm jou aan alle kante.

As jy hierdie God en hemelse Vader in Christus ken, kan jy ook weet dat jy onder alle omstandighede nie alleen is nie, en dan kry jy ook die moed om uitdagings die hoof te bied. Dit is ’n verklaring, ’n getuienis, ’n uitdrukking van geloof, maar dit beteken nie dat niks sleg met jou kan gebeur nie en dat jy altyd pyn- en sorgvry deur die lewe sal gaan nie. Om in God te glo, beteken dat jou lewe en perspektief verander. God is magtiger as die uitdagings en moeilike tye wat jou bedreig en jou dikwels ’n speelding of slagoffer van jou omstandighede maak. By God is daar altyd hoop en uitsig. Hy sal seker maak dat die omstandighede waaronder jy ly, jou nie sal onderkry nie.

Psalm 91 is egter nie ’n suksesresep vir ’n maklike lewe nie. Eerder ’n uitnodiging, ’n appèl en ’n oproep om God met jou hele lewe te vertrou. Vertroue op God bevestig jou sekerheid dat jou lewe en jou toekoms deur die almagtige allerhoogste God beskerm word.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

26 Julie – Probleme dwing ons om van God afhanklik te wees

2 Korintiërs 1: 1-11

Jesus het ons gewaarsku dat ons uitdagings en soms moeilike tye in die lewe sal ervaar. Niemand is immuun teen pyn of geïsoleer van lyding nie, en niemand oorleef sonder probleme nie. God gebruik dikwels moeilike tye om jou nader aan Hom te trek. Die Psalmdigter sê: Die Here is naby die gebrokenes, Hy help die moedeloses. Al word die regverdige ook deur hoeveel rampe getref, die Here red hom uit almal (Ps 34: 19-20). Jou mees diepgaande en intieme verhouding met God sal waarskynlik in jou donkerste dae wees: wanneer jou hart gebreek is, as jy eensaam voel, as jou alternatiewe en opsies opgeraak het en wanneer die teleurstelling groot is – wanneer jy alleen na God roep om hulp.

Dit is tydens persoonlike ervaringe van benoudheid dat ons leer om ons eerlikste en diep innerlike gebede tot God te bid. Wanneer ons pyn het, het ons nie die lewenslus vir oppervlakkige gebede nie. God kon Josef uit die tronk en Daniël uit die leeukuil gehou het, Jeremia bewaar het dat hy nie in ’n put gegooi word nie, Paulus drie keer teen skipbreuk beskerm het, maar Hy het dit nie so gedoen nie. Hy het die probleme en moeilike tye in die mense se lewens toegelaat, en elkeen is nader aan God getrek. Probleme dwing ons om na God te roep en afhanklik van Hom in plaas van onsself te lewe. Paulus het getuig van die troos: Trouens, dit het vir ons gevoel asof die doodvonnis klaar oor ons uitgespreek is. Maar dit het gebeur, sodat ons nie op onsself sou vertrou nie, maar op God wat die dooies opwek tot die lewe. Dit is Hy wat ons uit so ’n groot doodsgevaar gered het en ons weer sal red. Op Hom is ons hoop gevestig: Hy sal ons ook verder red (2 Kor 1: 9-10). Jy sal nooit besef dat God al is wat jy nodig het, voordat God al is wat jy oor het nie.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

 

25 Julie – Gelukkig is dié wat hul roeping waardig is

Matteus 5: 11-12; 2 Tessalonisense 1: 1-11

Soms bestaan die lewe uit meer terugslae as oorwinnings. Soms voel alles agterstevoor en onderstebo. Ons wonder of daar enige sin daarin is om die hele tyd te stoei net om te oorleef. Die feit dat ons onsself Christene noem, vrywaar ons nie van teëspoed en seer nie. Hoekom sal ons nog die Goeie Nuus, die evangelie, glo? Die lesers van die brief aan die Tessalonisense het in die tweede eeu geleef en net soos ons geworstel met geloofsvrae. Omstandighede was moeilik. Waar is God as ek seerkry?

Die skrywer van hierdie brief probeer nie om die moeilike vraag te antwoord nie. Hy verdedig God nie met slimpraatjies nie. Hy probeer nie antwoorde gee op al die hoekoms en waaroms nie. Sy raad is eenvoudig: Bly getrou aan jul roeping. Bid dat God julle waardig sal maak vir jul roeping. Bly getrou aan jul roeping deur vas te hou aan die krag van die liefde. Waar mense vir mekaar omgee, word die lewe draaglik en kry die lewe sin. Om jou roeping waardig te wees, is om geloof om te sit in dade van vriendskap en liefde.

In die laaste saligspreking lê daar ’n opdrag aan die kerk verskuil. Jesus praat in die tweedepersoon-meervoud: julle. Die kerk word direk aangespreek om die boodskap van die saligsprekinge toe te eien en uit te leef. Die julle is ons – ek en jy. Dis ek en jy wat ’n geloofsgemeenskap moet skep waar mense tuis voel. Dis ek en jy wat ’n tuiste moet skep vir die stukkendes, die hongeres en die soekendes, wat hierdie anderste waardes in ons wêreld moet uitleef. Die waardes van die koninkryk eis dat ons uitreik en aanraak. Dit eis dat ons bereid sal wees om onsself bloot te stel en weerloos te wees ter wille van die liefde.

Gelukkig is hulle wat in hierdie wêreld, met sy pyn, verlies, hardvogtigheid, onreg, harteloosheid, geweld en vervolging, die seën en teenwoordigheid van God kan beleef. Gelukkig is hulle wat ten spyte van hul broosheid, ook hul roeping kan uitleef.

Dr Sanrie de Beer, Philadelphia

24 Julie – Gelukkig is hulle wat doen wat reg is

Matteus 5: 10; Matteus 16: 24

Om Jesus te volg, vra ’n prys! In die Matteus-evangelie lees ons dat Jesus gesê het: As iemand agter My aan wil kom, moet hy homself verloën, sy kruis dra en My volg (Matt 16: 24). Is jy bereid om die opoffering te maak? Dit is ook die uitdaging wat die agtste saligspreking aan ons stel. Die vraag is nie Word jy vervolg? nie maar wel: Doen jy wat reg is? Vervolging is nie dié toets vir die egtheid van ons geloof nie.

Matteus beskryf ’n situasie wat sy lesers geken en beleef het. Hulle weet van vervolging en onderdrukking. Hulle ken die verhaal van Johannes die Doper wat deur koning Herodes vermoor is, en van Jesus wat deur die Joodse kerkleiers bevraagteken en geïntimideer is. Uiteindelik is Hy onregverdig veroordeel en gekruisig. Stefanus, Petrus en Jakobus is om die lewe gebring. Paulus is later deur die Romeinse owerheid doodgemaak. Hulle het hul lewens ter wille van die evangelie verloor.

Ons leef in ’n land met godsdiensvryheid. Ons gaan nie fisies vervolg word omdat ons Christene is nie. Ons word egter opgeroep om getrou te wees aan ons roeping as navolgers van Christus. Leef ons die koninkryk van God? Is ons bereid om Jesus enduit te volg ten spyte van die koste? Die Duitse teoloog Karl Rahner herinner ons: God se koninkryk verskyn daar waar ons ons elke dag bevind, terwyl ons met ons gewone lewe besig is en daarin volhard om van dag tot dag te leef. God verwag nie die bo-menslike van ons nie. God werk daar waar ons elke dag met die gewone dinge van ons lewe besig is. Daar waar ons stoei om begrotings te laat klop en ons verantwoordelikhede na te kom. Daar waar ons kans sien om eerlik te wees, ’n medemens erkenning te gee deur vriendelik te groet en respek te hê vir mekaar se lewensruimte. Daar waar ons eerlik is. Daar waar ons nie meedoen aan onreg nie.

Gelukkig is hulle wat bereid is om Jesus te volg waar ons elke dag leef en werk.

Dr Sanrie de Beer, Philadelphia

 

23 Julie – Gelukkig is die vredemakers

Matteus 5: 9; Psalm 72

In Bybelse tye het mense mekaar gegroet met Shalom – vrede vir jou! Daarmee het hulle nie sommer hallo en totsiens gesê nie. Hulle het die seën oor mekaar uitgespreek, soos die predikant doen wanneer sy of hy ons aan die einde van die preek die wêreld instuur. Shalom – vrede vir jou! beteken eintlik: Mag die goedheid van God by jou wees.

Gelukkig is die vredemakers. Gelukkig is diegene wat God se goedheid in hierdie wêreld leef en uitdeel. Psalm 72 is juis so ’n gebed vir die koning sodat hy shalom, die goedheid van God, sal uitdeel en die vermoë sal hê om namens God te regeer. Die Psalm begin met ’n versoek (verse 1-2) dat God die koning sal leer om volgens sy wil te regeer sodat die koning regverdige beslissings kan neem en aan verdruktes reg sal laat geskied. Die koning is God se verteenwoordiger op aarde. Daarom moet die koning uit sy afhanklikheid van God leef (vers 1) en vanuit die bewustheid dat hy God verteenwoordig (vers 4). In die tweede deel van sy gebed is daar lang reekse wense oor die manier waarop die koning moet regeer. In verse 3-8 word gebid dat die koning so moet regeer dat selfs die natuur daaroor bly sal wees! Hy moet daarom verdruktes beskerm, armes help en verdrukkers verbrysel. Die koning moet nie net oordeel nie, hy moet ook bevry. Hy moet vir sy mense wees soos die reën vir die plante. As die koning sy Godgegewe roeping uitleef, sal die aarde en die nasie God se seën deur hom beleef. 

Ons Here is koning van die heelal, en ons regeer saam met hom. Dit beteken dat óns gehoor moet gee aan Psalm 72 se opdragte aan die koning. Die twee dinge wat vir die koning van belang was, is vir ons ook van belang: om die wil van God te doen én om reg te laat geskied. Ons moet van die wêreld ’n beter plek maak sodat mense ’n stukkie hemel op aarde sal beleef en God se goedheid sal raaksien.

Dr Sanrie de Beer, Philadelphia

 

22 Julie – Gelukkig is dié met rein harte

Matteus 5: 8; 1 Johannes 4: 7-12

Waar die hart van vol is, loop die mond van oor, sê die Afrikaanse spreekwoord. ’n Mens praat oor dit wat jou gedagtes in beslag neem. Hierdie spreekwoord praat van die hart as die sentrum van ’n mens se gedagtes. Ons is geneig om altyd aan die hart van die mens te dink as die plek waar die emosies van die mens geleë is. Daarom sê ons dat iemand se hart stukkend is, dat iemand ’n hartsgeheim het, of dat iemand ’n gebroke hart het.

Toe Jesus in Matteus 5: 8 gesê het dat dié wat rein van hart is, gelukkige mense is, het Hy dit in ’n ander konteks gesê. Hy het gepraat oor die hart van die mens soos die mense van sy tyd dit verstaan het. Vir hulle was die hart van die mens iets soos die mens se beheersentrum. Dit was vir hulle die plek waar die karakter van ’n mens gesetel was. Dit was die plek waar elke begeerte sy oorsprong gehad het, waar al die gevoelens vandaan kom, waar al die idees van die mens ontstaan, en die plek waar die mens se rede lê. Daarom dat ons in Spreuke 4: 23 lees: Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe.

Matteus 5: 8 vra dat ons hart, kragte en verstand aan God sal behoort. Dat ons dink en doen, God se dink en doen sal wees. Dat ons erkenning aan God se teenwoordigheid in elke aspek van ons lewe sal gee. God is deel van ons werk, ons speel en ons verhoudings. Ons gee erkenning aan God se teenwoordigheid wanneer ons ’n mede-mens is vir ons medemense. Gelukkig is dié wat rein van hart is, want hulle sal God sien. Dit klink darem baie na die woorde van 1 Johannes 4: 12: Niemand het God nog ooit gesien nie, maar as ons mekaar liefhet, bly God in ons en het sy liefde sy doel volkome bereik. Waar mense aan mekaar liefde en deernis bewys, daar is God teenwoordig.

Dr Sanrie de Beer, Philadelphia

 

21 Julie – Gelukkig is die barmhartiges

Matteus 5: 7; Johannes 4: 1-15

Jesus stap van Judea na Galilea. Van die bodorpers na die onderdorpers. Op sy pad moet Hy ook deur die plakkerskamp loop. Die plek waar die Samaritane woon. Uit hierdie gebied moet jy so gou moontlik kom. Dis nie ’n plek waar jy jouself wil bevind nie.

Jesus kom by ’n plek met die naam Sigar. Dis twaalfuur die middag. Dis warm. Hy is moeg en dors. Dan kom daar ’n vrou aan wat water kom haal. Jesus het nie iets om water mee te skep nie, en die put is diep. Hy vra haar vir ’n bietjie water. Jesus se optrede skree teen die reëls van die samelewing. Die wet verbied Joodse mans immers om in die openbaar met vroue te praat. Jy durf nie eens met jou eie vrou in die openbaar praat nie, wat nog te sê met hierdie laeklastipe wat self moet kom water haal en boonop ’n Samaritaan is. Wanneer hierdie vrou haarself ’n Samaritaan noem, sê sy eintlik daarmee dat sy iemand is wat nie werd is om aangespreek te word nie. Jesus ken ook haar geskiedenis. Sy het al vyf mans gehad. Moenie oordeel en dink dis ’n losbandige vrou nie! Gegewe al die wette oor huwelik en egskeiding, vroue se afhanklikheid van mans en hul beperkte insette met die beëindiging van ’n huwelik, is daar waarskynlik van haar geskei of sy het die afsterwe van ’n huweliksmaat beleef. Sy het al meermale seergekry. Sy ken weerloosheid en verwerping.

Tog sê Jesus vir hierdie vrou dat sy liefde en sy genade ook vir haar dáár is. Sy kan deel in die Lewende Water. By God is daar vir haar ’n plekkie. Hierdie onbekende Samaritaanse vrou hou nie die nuus vir haarself nie. Sy gaan terug na haar dorpsmense toe en vertel vir hulle dat Jesus die Lewende Water is. Hy het aan haar barmhartigheid bewys.

Gelukkig is die barmhartiges, diegene wat bereid is om die Lewende Water te ontvang en daardeur deurdrenk te word – na binne en borrelend na buite.

Dr Sanrie de Beer, Philadelphia

20 Julie – Gelukkig is diegene wat honger na liefde

Matteus 5: 6; Matteus 22: 34-40

Hoe lyk God se geregtigheid? Hoe lyk liefde? ’n Staaltjie vertel hoe liefde nie behoort te lyk nie. ’n Man het op ’n dag in ’n put geval. Elkeen wat daar verbygestap het, het ’n mening uitgespreek. Die Fariseër: Jy verdien wat met jou gebeur het! Die Katoliek: Dink aan jou lyding terwyl jy in die put sit. Die Baptis: As jy gered was, sou jy nie in die put geval het nie. Die Charismaat: Glo net dat jy nie in die put is nie. Die Hervormer: Die genade is vir jou genoeg! En die arme man was steeds in die put totdat iemand met medelye hom uitgehaal het…

Jesus het, te midde van allerhande opinies oor hoe God se geregtigheid lyk, mense geleer om hul harte te gebruik. Help die man uit die put. Doen eers liefde, redeneer later.

Onder leiding van die Fariseërs is ’n hele stel wette ontwikkel wat nagekom moes word om God tevrede te stel. Daar was altesaam 248 gebooie (moets) en 365 verbooie (moenies). Dit is te verstane dat mense gewonder het watter reël die belangrikste is. Jesus se bediening was daarop gemik om die hart van die wet in ere te herstel. Wie die hart van die wet verstaan, ken die hart van God.

Die hart van die wet is eenvoudig: Wees lief vir God en wees lief vir jou naaste. Met sy opsomming gryp Jesus terug na die ou belydenis van Israel (Deut 6: 4-5) dat daar net een God is, en verbind dit met die gebod om jou naaste lief te hê soos jouself (Lev 19: 18). Alles wat ons doen en sê, ons opstaan en ons slaap, ons hele lewe dus, vloei voort uit hierdie belydenis: Die Here is ons God. Ons dien Hom met ons hart, ons siel en ons verstand, ons wese. Hieruit vloei ons liefde vir ons naaste voort. Die liefde vir God se noodwendigheid, is liefde vir ons naaste.

Gelukkig is diegene wat hulle daarop toelê om vir God lief te wees en vir hul naastes soos vir hulself. Gelukkig is hulle wat die liefde doen.

Dr Sanrie de Beer, Philadelphia

 

19 Julie – Gelukkig is die sagmoediges

Matteus 5: 5; Lukas 1: 26-38

As jy bó wil uitkom in die lewe, iémand wil wees, wees ’n sagmoedige Neelsie. Watter vreemde stelling! ’n Mens kan net wonder wat Jesus se hoorders van so ’n uitspraak sou gedink het, mense wie se land deur die Romeine geannekseer is. Mense wat waarskynlik geglo het die enigste manier om bevry te word, is om die Romeinse juk met geweld van hulle af te gooi. Die meeste van ons wil nie self as sagmoedig beskryf word nie. Dit klink darem te veel na swakkeling, jy kan nie jou man staan nie. Dit bring jou nêrens in hierdie lewe nie.

Ons verkeer onder die indruk dat sagmoedigheid ’n bewys van swakheid is. Dit is waarskynlik omdat ons sagmoedigheid en ek staan handjies-gevou en toekyk met mekaar verwar. Maria is ’n prentjie van sagmoedigheid. ’n Engel bring die boodskap dat sy swanger sal word. Watter moeilike situasie! Tog reageer sy só: Ek is tot beskikking van die Here. Laat met my gebeur wat u gesê het (Luk 1: 38). Niks van Hoekom ek? nie. Nee, wat die Here besluit het, is goed en reg. Sagmoedige mense stel hul vertroue in die Here. Die sagmoediges herken die onreg in die wêreld en erken hul eie aandeel daaraan. Hulle weet dat die regverdigheid van God tog op die ou einde sal seëvier. Hulle weet dat die onregverdiges dalk die veldslag wen, maar die oorlog verloor. Hulle het vurigheid en krag, maar dis onder beheer. God se beheer.

Wat is sagmoedigheid? Dit is eintlik maar dieselfde as wat Paulus van die liefde sê in 1 Korintiërs 13: 4-7: Die sagmoedigheid is geduldig, die sagmoedigheid is vriendelik, dit is nie afgunstig nie, is nie grootpraterig nie, is nie verwaand nie. Dit handel nie onwelvoeglik nie, soek nie sy eie belang nie, is nie liggeraak nie, hou nie boek van die kwaad nie. Dit verbly hom nie oor die onreg nie, maar verheug hom oor die waarheid. Dit bedek alles, glo alles, hoop alles, verdra alles.

Dr Sanrie de Beer, Philadelphia

18 Julie – Geseënd is diegene wat treur

Matteus 5: 4; Johannes 11: 17-36

Cowboys don’t cry, sê ons vir mekaar, veral vir ons seuns. As jy sterk is, huil jy nie. Dis ’n teken van swakheid. Wanneer ons seer het, wil ons so gou moontlik daaroor hardloop sodat ons met ons lewens kan aangaan. Moenie die kinders na ’n begrafnis toe neem nie, dit sal hulle net ontstel. Moenie te lank treur oor jou huwelik wat verby is nie. Begin so gou moontlik weer die drade van jou lewe optel. Kry daardie slaappil wat jou snags van jou verlies laat vergeet. Ontvlug uit jou verlies, of vermy dit.

Tog, om te treur, is ons natuurlike reaksie oor ’n verlies wat ons ervaar het. Dit is hoe ons aanmekaar gesit is. Dood, ’n egskeiding, ’n kind wat die huis verlaat, verhuising na ’n nuwe omgewing, die verlies van jou gesondheid, jou werk, ’n troeteldier, politieke verandering. Seer is seer en ons kan nie daarvan weghardloop nie.

Lasarus was ’n goeie vriend van Jesus. Wanneer Jesus by Lasarus se graf kom, huil Hy. Hy berispe Marta en Maria nie wanneer hulle Hom verwyt omdat Hy te laat opdaag nie. Hy gee nie slim antwoorde oor die oorsaak van lyding en wat God ons sogenaamd daardeur sou wou leer nie. Jesus huil omdat Marta en Maria huil. Hy huil oor hul pyn. Hy huil omdat Hy saam met ons voel as ons seerkry. Hy huil omdat geloof nie altyd vir mense sin maak wanneer hulle seer het nie. Jesus weet van pyn. Het Hy nie ook in sy verskriklike pyn uitgeroep nie: My God, my God, waarom het U My verlaat? Jesus voel saam met ons, Hy ly saam met ons. Hy het medelye met ons.

Gelukkig is hulle wat die moed het om hul seer te erken vir wat dit is. Gelukkig is hulle wat hulself toelaat om seer te hê en stap vir stap daardeur te werk. Gelukkig is hulle wat bereid is om medelye met ander se seer te toon. Gelukkig is hulle wat weet dat God ons diepste seer ken en in ons donkerte teenwoordig is.

Dr Sanrie de Beer, Philadelphia

17 Julie – Geseënd is die afhanklikes

Matteus 5: 3; Markus 10: 13-18

’n Verslaggewer het die teoloog Karl Barth gevra om sy standpunt oor die inhoud van die Christelike geloof op te som. Barth het 12 dik boeke oor teologie voltooi. Hy sou ’n indrukwekkende verhandeling kon gee, maar hy het nie. In plaas daarvan het hy eenvoudig geantwoord: Jesus min my salig lot, ek weet dit uit die Woord van God. Jesus het my lief. Dit is al wat ek nodig het om te weet. Sonder sy liefde, is ek niks. Dit is wat afhanklikheid beteken.

Jesus wou ook aan sy dissipels hierdie eenvoudige beginsel verduidelik: Laat die kindertjies na My toe kom en moet hulle nie verhinder nie, want die koninkryk van God is juis vir mense soos hulle. Dit verseker Ek julle: Wie die koninkryk van God nie soos ’n kindjie ontvang nie, sal daar nooit ingaan nie (Mark 10: 14-15). Waarna het Jesus verwys? Wat het kinders wat volwassenes kortkom? Hy het nie van volwassenheid, intellek, onskuld of gehoorsaamheid gepraat nie. Dit neem kindertjies nie lank om allerhande maniere uit te dink om kattekwaad aan te vang nie. Hulle vrae ook oneindig baie vrae. Hulle aanvaar nie sommer goedsmoeds enige antwoord nie.

Gewoonlik antwoord mense wat nie oor hul geloof wil dink of die moeite wil doen om vrae te vra nie, eenvoudig: Ek glo maar soos ’n kind. Dit gaan vir seker nie in hierdie teksgedeelte oor Ek vra liewer nie vrae nie, ek aanvaar alles soos dit is nie. Die kwaliteit waarvan Jesus gepraat het, is vertroue. Kinders vertrou hul ouers met hul hele wese. Hulle is tot niks in staat sonder hul ouers se sorg nie. Volwassenes se wagwoord is: Ek sal self, moenie raad gee nie! Aan die ander kant is absolute vertroue heel natuurlik by kindertjies. Kinders is tot niks in staat sonder die liefde en sorg van ’n ouer nie.

Gelukkig is diegene wat besef dat hulle sonder God se sorg en liefde tot niks in staat is nie. Gelukkig is diegene wat met volle oorgawe en oortuiging kan sê: Jesus het my lief. Dit is genoeg.

Dr Sanrie de Beer, Philadelphia

16 Julie – Die werklik gelukkiges

Matteus 5: 1-12

Die lewe is moeilik. Dit is hoe dit is. Net toe ek dink ek het al die antwoorde, verander al die vrae, lees ek nou die dag op ’n bufferplakker. Hierdie woorde som die lewe op. Ons antwoorde werk net nie altyd nie. Ons het nodig om hierdie waarheid oor die lewe te aanvaar en nie daarvoor terug te deins nie. Die oomblik wanneer ons eerlik hieroor is, begin ons vermoëns ontdek om die swaar van die lewe te hanteer. Ons ontdek maniere om nie daardeur ontkrag te word en toe te laat dat die lewe met sy moeilikhede ons verlam nie. Ons ontdek dat ons die mag het om keuses te maak, om óf magteloos en weerloos te voel óf onverskrokke te kies om die lig in die duisternis te wees.

Hierdie perspektief gee ’n invalshoek om die saligsprekinge te verstaan. Die saligsprekinge handel oor die vestiging van God se liefde in elke aspek van ons lewe. Dit is die etiek, die so-moet-ek-doen van God se koninkryk. Wees lief vir God en lief vir jou naaste.

God vra dat sy geregtigheid, sy Liefde, geskep word deur mense wat deur sy Gees gelei word. Deur my en jou. God vestig sy geregtigheid deur mense wat weet hoe afhanklik hulle van Hom is. Deur mense wat sensitief is vir die seer. Deur mense wat bereid is om sagmoedig te lewe. Deur mense wat honger en dors na geregtigheid. Deur mense wat bereid is om barmhartigheid te bewys. Deur mense wat suiwer van hart is. Deur mense wat bereid is om vredemakers te wees. Deur mense wat bereid is om vervolg te word ter wille van geregtigheid. Deur mense wat bereid is dat ander hulle om sy ontwil beledig en vervolg.

Dít is hoe God sy koninkryk laat gebeur. Deur die sagte oog, die omhelsende arm, die vredemakende hand van sy mense. Gelukkig is hulle wat in hierdie wêreld, met sy pyn, verlies, hardvogtigheid, onreg, harteloosheid, geweld en vervolging, die seën en teenwoordigheid van God kan beleef. Gelukkig is hulle wat ten spyte van hul broosheid, ook hul krag kan ontdek.

Dr Sanrie de Beer, Philadelphia

 

15 Julie – God se liefde

Johannes 3: 16-21

Die teoloog van die 20ste eeu wat na alle waarskynlikheid die grootste invloed op ander teoloë uitgeoefen het, was die Duitser Karl Barth. Sy publikasie Kirchliche dogmatik, wat duisende bladsye beslaan het, eindig met hierdie eenvoudige woorde: God is die Een wat liefhet. Oor die afgelope dae het ons gepoog om iets van die wese van hierdie liefdevolle God, met eenvoudige menslike beelde, raak te vat. Al sou ons daarin kon slaag om meer gevleuelde woorde en dieper nadenke oor hierdie ingewikkelde onderwerp te vind, sal ons steeds nie meer as die punt van die ysberg van God se liefde ontdek nie. Ons kan hoogstens saam met Johannes 3: 16 uitroep: God het die wêreld so liefgehad dat Hy sy enigste Seun gegee het, sodat dié wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie maar die ewige lewe sal hê.

Wie dit glo, kom na die Lig. Die Lig bied oë wat sien en laat sien, ore wat altyd hoor, arms wat lei en vashou, ’n mond wat liefdevol nader roep, en ’n hart wat tot ons heil klop. As ons sy liefde nastreef, dan is dit maklik om na die lig te kom, want ons sal nie skaam wees dat die lig ons dade blootstel nie. Ons strewe, al is dit telkens met ons swakhede en gebrokenheid gekleur, is ’n soeke na God wat vír ons is.

Gebed

Here, ons bely dat ons soeke na U soms deur menslike kanale loop en dat dit dikwels tydelik, voorlopig en beperk is. Ons dank U vir die voorreg om elke dag ’n nuwe reis met U te mag aanpak. Ons dank U vir die voorreg om U te mag ken en naby aan U te kan wees. Ons dank U dat U ons danksy die genade deur Jesus Christus hierdie weg gewys het.

Ds David Barnard, Magaliesmoot

14 Julie – God se hart

Psalm 73

So ’n klompie jare gelede is ’n studie gedoen oor wat mense werklik gelukkig maak. Die slotsom van die studie was: Om die alledaagse te waardeer, om jouself nie met ander te vergelyk nie, om geld laag op jou prioriteitslys te plaas, om vriende en familie te koester, om opreg dankbaar te wees en om te gee eerder as te ontvang, behoort geluk te bring. 

Die goddeloses na wie Asaf in Psalm 73 verwys, verteenwoordig eerder die teenpool hiervan. Hulle waardeer nie die gewone dinge nie, hulle ag hulself hoër as ander mense, geld oorheers hul lewens, hulle stoot ander eerder weg as wat hulle vriende maak, hulle waardeer nie hul voorspoed nie, en dit is duidelik dat hulle nie maklik sal gee nie. Dit grief die digter, en hy soek na antwoorde. Is daar dan geen reg en geregtigheid nie? Wen die skurke van die lewe altyd? Trek diegene wie se harte reg klop en wat hulle besig hou met opbouende dinge, dan altyd aan die kortste end? Vir die digter, soos vir ons, voel dit soms so. Sy eenvoudige antwoord hierop, na ’n diepe worsteling met die Here, is dat hy moet aangaan met sy lewe. Hy moet naby aan God leef, want om naby aan God te wees, is vir hom goed. 

Ons geluk lê inderdaad opgesluit in eenvoudige, maklik bekombare dinge. Dit kan nie bepaal word deur ekonomiese welstand of politieke stabiliteit, of deur ons eie definisie van geregtigheid nie. Ons geluk word bepaal deur ons nabyheid aan God. Ons nabye kontak met Hom, lei daartoe dat ons die klein dingetjies in sy skepping sal waardeer. Ons waardeer wie ons is en wat ons besit. Sy kalmerende teenwoordigheid help ons om ons vriendekring uit te bou en ons familie te koester. Dit noop ons om te gee, eerder as om te neem. Intieme, nabye kontak met God het deur Jesus Christus se koms na die aarde maklik geword. Hy oorbrug alle klowe tussen God en mens en verander ons uitkyk op die werklikheid vir altyd.

Ds David Barnard, Magaliesmoot

13 Julie – God se arms

Deuteronomium 1: 19-33

Die uitdagings wat ons daagliks in die oë staar, kan nogal oorweldigend wees. Trouens, ek hoor dikwels hoe mense kla dat hulle nie kans sien vir sekere dinge nie. Soms is dit persoonlike dinge soos werk en omstandighede rondom hul huisgesin. Ander kere het dit te doen met die toestande in ons land of selfs wyer in die wêreld. Met die volk van die Here was dit nie anders nie. Hulle het interne vrese gehad. Hulle was al immers vir baie jare aan die trek en het nog nie hul bestemming bereik nie. Die Here moes hulle herinner aan die beloftes wat Hy aan hulle gemaak het. Hulle was voorts so benoud oor die indrukwekkende vyande wat vir hulle gewag het in die land Kanaän, dat hulle viervoet vasgeskop het en geweier het om verder te trek. Die verspieders het teen daardie tyd reeds verslag gegee oor die reuse wat daar gewoon het.

Die Here herinner hulle daaraan dat Hy hulle deur die vreemdste en mees uitdagende omstandighede, tot by die voordeur van Kanaän gebring het. Hy gebruik twee beelde om sy deurlopende leiding te illustreer. Die eerste is die kragtige beeld van ’n dapper soldaat wat namens hulle geveg het. Die tweede is die sagte beeld van ’n pa wat ’n seun in sy arms dra. Op vele ander plekke, soos in Psalm 131, waar God se arms met ’n moeder s’n vergelyk word, word iets uitgebeeld van die geborgenheid wat in God se arms te vind is.

Hoe oorweldigend ons uitdagings ook al mag wees, hoe benouend ons omstandighede ook al word, God se arms bied kalmte en vrede, soos net in ouerarms te vind is. Die gevaar het dalk nie gewyk nie en dit wat spanning veroorsaak verdwyn nie sommer nie, maar in die Here se arms lyk die uitdagings net sagter. Soos ’n ouer se arms, is God s’n ook oop in die vorm van ’n uitnodiging.

Ds David Barnard, Magaliesmoot

12 Julie – God hoor

Psalm 140

Jare gelede moes ’n bekende teoloog vir die soveelste keer in sy lewe dié vraag hoor: Hoe kan jy in God se bestaan glo? Sy antwoord was dat dit baie makliker was om in God te glo, as om te glo dat die lastige vraagsteller werklik bestaan. Hy het die vraagsteller se gesig net een keer gesien, maar met die Here het hy al deur die loop van dekades duisende kere gesprek gevoer. Hy het uiteraard na gebed verwys. Wanneer ons bid, sê ons in wese dat ons ’n brandende begeerte het om kontak te hê met die lewende God. Dit is eintlik maar net ’n behoefte om gehoor te word.

Die digter van Psalm 140 gesels met die Here asof Hy ’n ou vriend is, wat na al sy klagtes luister. Hy vra hulp teen die goddelose vyande. Hy pleit dat die Here reg sal laat geskied. Hier is ’n magtelose mens wat na die Almagtige gaan, sy lot bekla en van harte hoop dat God sal hoor en verhoor.

Die afgelope jaar of twee het ek die voorreg gehad om met kontemplatiewe of stilraak-teologie te doen te kry. Dit gaan gewoon daaroor dat ’n mens jou afsonder, en kontak maak met die Here. Jy gesels met Hom en deel jou menswees met Hom, en jy maak jouself oop en ontvanklik om te hoor wat Hy vir jou wil sê. Ek het al dikwels die indruk gekry dat ons van gebed ’n taak of ’n opdrag maak, in plaas van ’n spontane stilraak voor God. ’n Stukkie gemeenskap wat met opregte vertroue gepaard gaan.

Die wonderlike is dat God met ons wíl kontak maak. Hy wil hê ons moet met Hom in gesprek tree, om op hierdie wyse iets van sy teenwoordigheid te kan ervaar. Mag ons nooit die geleentheid laat verbygaan nie.

Ds David Barnard, Magaliesmoot

 

11 Julie – God se mond

Jesaja 55

Ek het al dikwels by mense wat in nood gedompel was, innige en opregte belydenisse van geloof gehoor. Hierdie belydenisse was so opreg dat hulle byvoorbaat geglo het dat die Here hul omstandighede sal verander. As ons egter eerlik daaroor wil wees, moet ons erken dat dit met só ’n belydenis nog bloot ’n droom oor uitkoms is.

Die volk van die Here jubel in hoofstuk 54 van die boek Jesaja oor die uitkoms uit ballingskap wat die Here aan hulle beloof het. In hoofstuk 55 herinner die Here hulle daaraan dat Hy nie net ’n filosofiese werklikheid in hul lewens is nie, maar ’n egte teenwoordigheid. Hy loop elke tree saam met hulle. Die treffende beeld wat die profeet gebruik om die punt mee te illustreer, is reën en sneeu. Die Here stuur reën en sneeu na die aarde met ’n doel. Hy stuur dit nie sommer net en neem dit weer terug nie. Dit moet die aarde bevog sodat plante kan groei om eindelik vrugte en saad op te lewer.

Sy beloftes oor die volk se uitkoms en terugkeer na hul eie land is kragtige beloftes wat inderdaad in hul alledaagse lewe gesien en beleef kan word. Sy woorde word waar, en dit bring verligting. Hoewel ons omstandighede nie altyd so gunstig is as wat ons dit graag wil hê nie, en hoewel die uitkomste in ons lewe nie altyd presies is waarop ons gehoop het nie, skep die Here uit al ons chaotiese omstandighede sin. Wanneer ons op Hom vertrou, lyk die ongunstige milieu reeds meer gunstig. God se mond uiter telkens heilsame en opbouende dinge vir sy kinders. Hy het gepraat, en die skepping was daar. Hy het gepraat, en die verbond met sy mense was gesluit. Hy het gepraat, en die nuwe verbond in Christus was in plek.

God praat steeds vanuit sy Woord en belowe heerlike dinge. Hierdie dinge is nie filosofiese nie, maar eerder egte werklikhede, wat telkens heil bring.

Ds David Barnard, Magaliesmoot

10 Julie – God se hand voorsien

Matteus 6: 25-34

Daar is deesdae talle mense wat van God se afwesigheid praat. Die Een wat geskep en toe verdwyn het. Die immer groeiende getal afhanklikes wat nie genoeg middele het om van te leef nie, skree dit in wese op straathoeke, in winkelsentrums en in plakkerskampe landwyd uit. Die slagoffers van geweld en ander hartseer beeld dit oral in die media uit. God het egter nié die heelal geskep en toe teruggestaan en ons aan ons eie lot oorgelaat nie. Vry vertaal, lees die Heidelbergse Kategismus vraag en antwoord 27 dat Hy steeds alles en almal onderhou en dat dinge soos lower en gras, droogte en reën, vrugbare en onvrugbare jare, voedsel en drank, gesondheid en siekte, rykdom en armoede, nie toevallig deel is van ons leefwêreld nie, maar dat dit alles ons deur sy Vaderhand toekom.

Dit is natuurlik nie moeilik om die liefdevolle Skeppervader se hand in die skoonheid van die natuur te sien nie. Dit is net so maklik om in jou eie voorspoed dankbaar te wees vir die oorvloed wat jy besit. Dit is egter nie so maklik om God altyd in ons swaarkrytye te vind nie. Tog is Hy oral deel van ons lewens en werklikheid. Die feit dat God met ons in ons swaarkry is, is suiwer genade. Dit bly ’n groot geskenk.

Ons kommer en onsekerheid oor waarvandaan ons hulp en middele in die volgende dae sal kom, is aldus Matteus kleingeloof. God voorsien en God gee. God se solidariteit met slagoffers van swaarkry is sowel oordeel as genade. Oordeel oor alle onsensitiwiteit en onmenslikheid wat swaarkry veroorsaak, maar ook genade vir almal wat slagoffers daarvan is. Ons kan Hom erken as die Skepper, die onderhouer en die gewer van alle goeie dinge.

Matteus roep ons op om ons fokus te skuif. Ons denke moenie oorheers word deur die wêreld met al haar gebreke nie, eerder deur die koninkryk van God. Die res is ’n natuurlike vloei van dinge, met God wat midde-in ons lewens voorsien en lei.

Ds David Barnard, Magaliesmoot

9 Julie – God se hand beskerm

Psalm 33

In 2015 het daar in Sirië ’n reeks sandstorms losgebars wat die meeste van die vorige groot storms oortref het. Dit was trouens so groot in omvang dat reusestofwolke uit die ruimte sigbaar was. Etlike mense het in hierdie storms omgekom, baie van hulle omdat hulle gewoon nie midde-in die digte sandmassa kon asemhaal nie. Die gedagte dat mense letterlik die dood kon hoor aankom en dit kon sien nadersluip, is angswekkend. Die dood bekruip jou, weerlose mens.

Dit beskryf in ’n mate die angs waarmee die digter van Psalm 33 geworstel het. Hy vertel van ’n groot vyandige leër en hul indrukwekkende wapentuig wat dreigend deel van sy volk se lewe geword het. Hulle hoor die vyand en sien die omvang van hul wapens. Die digter word diep hierdeur geraak – in so ’n mate dat hy verwys na die dood wat soos ’n skaduwee oor hulle hang en hongersnood wat as gevolg van die vyand se beleëring deel van hul alledaagse lewens geword het.

Die merkwaardige van hierdie Psalm is dat dit ’n loflied is. Dit begin met die woord jubel. In sy benoudheid, herinner die digter sy volksgenote aan God wat nie net die heelal tot stand gebring het nie, maar wat steeds sy hand oor elke gelowige hou. Hy beheer al die nasies en ook elke regeerder. Hoe oorweldigend die vyand se oormag ook al mag lyk en klink, dit sal nie kan standhou teen die hand van die Here nie. Hy bly in beheer. Die mag (verstand) wat hulle het, kom immers van Hom af.

Elkeen van ons het al oomblikke van weerloosheid, magteloosheid en broosheid ervaar. Elkeen het al gesien en gehoor hoe die ellende nadersluip en was oorweldig deur die omvang en aard daarvan. Elkeen kan egter ook stil raak voor God en saam met die digter bely dat ons op God alleen kan vertrou. Die digter se vertroue op God is van so ’n aard dat hy sy lof besing, eerder as om voor die uitdagings te swig of te struikel.

Ds David Barnard, Magaliesmoot

 

8 Julie – God se oog

Filippense 2: 5-8

Een van ons Kerk se hoogleraars het in die 1980’s ’n akademiese wydingsdiens gehou by die universiteit waar hy werksaam was, met die titel Die oog van God. Die teks vir hierdie boodskap het gekom uit een van die buite-Bybelse boeke, naamlik Ben-Sira. Die kerngedagte van die preek, aan die hand van Ben-Sira 17: 8a, was treffend. Kyk deur die oë van God na die mense om ons. Filippense 2: 5-8 eis in wese dieselfde van ons. Ons moet daarteen waak om met ons menslike behoeftes en ons eie soeke na eer en erkenning te kyk na ons medemens. Ons moet deur die oë van God na ons medemens en ook na onsself kyk. Ons behoort by ons medemens ’n behoefte aan liefde en ’n honger en dors na hulp en steun te vind. By ons moet daar ’n gewilligheid bestaan om hierdie behoeftes van ons naaste te bevredig.

Jesus se koms na die aarde word met die woord vernedering beskryf. Sy vernedering beweeg in konsentriese sirkels al hoe wyer. Om mens te word, vir Hom wat Godgelyk en self God is, was in sigself ’n reusevernedering. Om aan mense gelyk te word, nie as heerser of leier nie, maar as dienaar, was selfs ’n groter vernedering. Die laagtepunt van hierdie neerdaling van Jesus, was die dood. Tot in hierdie uiterste vorm van magteloosheid en weerloosheid daal Jesus neer.

Die versoek in Filippense 2: 5-8 is dat daar dieselfde gesindheid by ons moet wees as wat daar by Jesus was. Wanneer ons na ons medemens kyk, moet ons met Jesus se oë na hulle kyk. Ons moet kyk om te dien en nie om bedien te word nie. Ons moet bereid wees om op te offer, al is die prys hoe hoog. Menslik gesproke lyk die prys soms te hoog. Ons moet nietemin daarin volhard om dienaars te wees. Ons oorwinning of verering lê in ons nederige diensbaarheid.

Ds David Barnard, Magaliesmoot

7 Julie – Menslike maatstawwe

Efesiërs 3: 14-21

Edmund Burke, ’n Ierse politikus wat in die 18de eeu geleef het, het in sy leeftyd etlike wyshede kwytgeraak. Een van sy kosbare uitlatings het oor die menslike intellek gehandel. Burke het gesê: Hoe dieper ons delf in die ongelooflike werking van die menslike verstand, hoe meer bewyse sal ons vind van die onmeetbare vermoë van die Een wat ons verstand geskep het. Hiermee het hy dit duidelik gestel dat al word ons hoe slim, ons sal nooit die omvang van God se wese, sy liefde en sy genade verstaan nie.

Die skrywer van die brief aan die Efesiërs het iets van ons onvermoë begryp. Hy bid dat daar grepe van hierdie liefde van Jesus Christus in ons harte sal tuiskom. Hy pleit dat ons iets sal verstaan van die dimensies van hierdie liefde. Hy sluit die gebed af met onder andere die volgende woorde: …om oneindig meer te doen as wat ons bid of dink… Soos Burke, begryp die skrywer van hierdie brief die mens se tydelike en onvolledige verstaan van God wat by ons lewens betrokke is. Desnieteenstaande kan ons dit tog waag om iets oor God te sê en kan ons deurgaans sy teenwoordigheid ervaar.

Ons sal dit egter slegs met die kennis en ervaring wat tot ons beskikking is, kan beleef en beskryf. Ons eie verstaansraamwerk bepaal die grense van ons begrip. Dalk daarom dat Bybelse skrywers deur die eeue, en ook ons vandag, die grootheid van God, sy betrokkenheid by ons en die omvang van sy liefde probeer beskryf in eenvoudige menslike terme. Dit is dus nie vreemd nie dat Bybelse skrywers aan God hande, arms, oë, ore en ander menslike kenmerke toedig. In die dagstukkies wat volg, gaan ons hierdie menslike omskrywings van God in fyner besonderhede met mekaar deel.

Gebed

Here, mag ons deur u genade opnuut verbyster staan voor u grootheid, en mag ons opnuut die impak van u liefde vir en u betrokkenheid by ons lewe waardeer.

Ds David Barnard, Magaliesmoot

6 Julie – So breekbaar en tog heel

2 Korintiërs 4: 7-15

Nadat ons gister gekyk het na ons hoop op die ewige lewe, kyk ons vandag na ons lewe as gelowiges op ons pad daarheen. ’n Geleerde het op ’n keer gesê: As jy die lewe wil bewaar, berei jouself voor op die dood. Lewe en dood hoort bymekaar soos die kop- en stertkant van ’n muntstuk. Hulle staan teenoor mekaar, maar albei behoort tot dieselfde muntstuk.

Daarom het ’n mens soms die gewaarwording dat die voor- en teenspoed van jou lewe eenvoudig nie sin maak nie. Partymaal word dinge net te veel en voel dit of jy aan die einde van die pad gekom het. Tog is daar hoop. Paulus verduidelik dit aan die hand van die beeld van ’n kleipot en die skat in die pot. Hy vergelyk ons aardse lewe met ’n kleipot wat maklik breek. In die werklike lewe van die Bybelse tyd het kleipotte ’n belangrike rol gespeel om kosbare vloeistowwe soos olie en wyn in te bêre, maar as jy die kleipot omstamp en dit breek, vloei daardie kosbare skat in die grond in weg, en die skat is dus verlore.

Die brose aardse mens het ook ’n skat in hom en haar, en vir ons voel dit ook soms of jou lewe in duisend stukke uitmekaar breek soos die kleipot wat omgestamp word. Die verskil tussen die skat in die aardse kleipot en die skat in ons, is egter dat hierdie skat nie in die grond in wegvloei as ons lewe uitmekaar breek nie. Hierdie skat in ons wat van God af kom, is die krag wat weer die stukke van ons lewe bymekaar en heel maak. Dit is hoekom ’n mens ten spyte van verdrukking nie terneergedruk word nie, en al is jy oor raad verleë, nie radeloos word nie.

Waarop dit neerkom, is dat jy jou nie blindstaar teen al die terugslae van die lewe nie en ook nie tou opgooi uit moedeloosheid nie. Vir die gelowige is daar altyd ’n toekoms saam met God wat ons liefhet deur alles heen. Waar daar hoop is, is daar ware lewe.

Ds Dries Beukes, Emeritus/Swartkop

 

5 Julie – Wankelrig, maar met ’n vooruitsig

2 Korintiërs 5: 1-10

Die aardse lewe is maar baie broos. Niks is permanent en onveranderlik of onverganklik nie. Ook nie ons aardse lewens nie. Dit kom ook tot ’n einde, soms skielik, andere kere dalk na ’n lang en uitmergelende siekte. Ons kan die dood biologies definieer, maar nie die misterie van die lewe na die dood nie. Dit word ’n geloofsaak, ons glo aan iets wat nie op ervaring of wetenskaplike navorsing gegrond is nie.

Die apostel Paulus probeer iets hiervan verduidelik aan die hand van die ambag wat hy beklee het en waarmee hy van tyd tot tyd sy brood verdien het. Hy was ’n tentmaker, en ’n mens kan net dink hoe hy, terwyl hy met naald en garing aan die werk was, gewonder het wat met hierdie tent gaan gebeur as hy klaar is. Iemand wat met sy skape agter weiding en water aan trek, gaan die tent waarskynlik koop. Vir lank gaan die tent dalk staan en skuiling bied aan sy eienaar, maar deur wind en weer gaan dit verinneweer word, totdat dit uiteindelik tot niet gaan. Dan is daar niks van die tent oor nie.

’n Mens se aardse lewe is soos ’n tent, sê hy. Maar wanneer daardie tent afgebreek is, is dit steeds nie die einde nie. Daardie geloof waaraan jy vashou, sê dat God in Jesus Christus iets anders tot stand bring in die plek van hierdie verganklike aardse lewe. As die aardse lewe afgebreek word, het ons ’n permanente gebou in die hemel. Hierdie gebou verskil in drie opsigte van die aardse tent. In die eerste plek is die oorsprong van die gebou by God. Hy is die ontwerper en skepper van die nuwe bestaanswyse. In die tweede plek bestaan dit in die hemel voort. Daarmee word bedoel om in die volmaakte sin van die woord by God te wees. In die derde plek verskil die kwaliteit van hierdie nuwe bestaansvorm – dit is onverganklik. Dit is ’n radikale verandering van ons tydelike aardse bestaan.

Dit is waarvan die Heilige Gees ons waarborg is.

Ds Dries Beukes, Emeritus/Swartkop

4 Julie – Vra, vra en nog ’n keer vra

Lukas 11: 1-13

Gebede deur gelowiges word gekenmerk deur versoeke en baie vrae. Daar is so baie wat ons nie verstaan nie, en so baie kere wanneer ons wroeg oor wat in ons lewe gebeur. Op versoek leer Jesus sy dissipels om met die regte gesindheid te bid. Die probleem is juis dat dit so maklik ’n formulegebed kan word met die regte woorde, maar jou hart is nie regtig daarin nie.

Met die uitbreiding in die gedeelte waar Hy sy dissipels leer waarop die gebed in praktyk neerkom, kom ons agter dat die karakter van ’n gebed die stempel moet dra van die egtheid van ’n verhouding met God. So ontdek ons dat God nie maar net ’n wonderwerker is wat aan al ons versoeke voldoen nie. Dit is nie ’n geval van gee en gee nie, maar van vra en vra. Dit is soms ’n worsteling wat jy met God het, en ander kere selfs ’n wroeging. Die voorbeeld van ’n vriend wat by ’n vriend brood wil leen om aan ’n vreemdeling wat onverwags opgedaag het kos te gee, is oënskynlik om met iets gepla te word waarby jy geen belang het nie. Tog spreek dit jou in jou diepste gewete aan.

Al sou die logika om nie te help nie hoe gemotiveerd ook al wees, gaan dit ook oor skaamteloosheid en eer. In die sosiale konteks van destyds sou die hele dorp die volgende dag geweet het as die man nie bereid was om sy vriend te help nie. Sy eer en eintlik dié van die hele gemeenskap sou op die spel wees. Die feit dat sy vriend hom aanhou vra, motiveer hom om te gee.

Jesus motiveer ons om aan te hou vra, al doen ons dit verkeerd. Ons Vader sal gee wat nodig is, selfs meer. Hy sal die Heilige Gees gee, die Een wat die werk van Jesus Christus in ons voortsit. Die Gees staan ons in swakheid by en pleit vir ons met die regte woorde by God (vgl Rom 8: 26).

Ds Dries Beukes, Emeritus/Swartkop

3 Julie – Watter waarborg!

Efesiërs 1: 3-14

Hoe God se liefde vir mense werk, bly altyd een van die geheime van die lewe. Dit is vir ons onverklaarbaar dat God se liefde onvoorwaardelik is. As mense is ons gewoond daaraan dat respek verdien moet word, net so ook liefde. Ons kan baie goed opnoem wat maak dat mense vir mekaar lief is – dinge soos persoonlikheid, vriendelikheid, hulpvaardigheid, empatie en selfs voorkoms. Ons lees in vers 4 dat God ons nog voor die skepping van die wêreld uitverkies het om heilig en onberispelik voor Hom te wees, en in sy liefde deur Jesus Christus ons bestem het om sy kinders te wees.

Dit nog voordat iemand ’n persoonlikheid gehad het of enige verdienstelike gedrag kon toon. Ja, nog voordat ons enigiets kon doen wat kon maak dat God vir ons lief sou word, was daar onvoorwaardelike liefde van sy kant af. Dit is die rede hoekom Paulus die gelowiges oproep om aan God lof te bring. God het my lief, nie omdat ek goed en wonderlik is nie, maar ten spyte van wie en wat ek is, ja, ten spyte van my onverdienstelikheid. Dit roep om lofprysing, om uitbundigheid. Ons doen dit in ons gebede, die liedere wat ons sing, in ons getuienis, in ons barmhartigheid teenoor ander, ja, op elke denkbare wyse.

In die tweede plek verduidelik Paulus hoe God hierdie liefde en genade van Hom tot uitvoering bring. God maak eintlik sy geheim in Jesus Christus bekend: Deur die bloed van sy Seun is ons verlos en vergewe van ons oortredinge. So maak Hy ons deel van die groot geheel. Ons is nie maar net ’n nommer of ’n niks nie. Ons is deel van God se volk, sy familie.

In die derde plek word ons verseker dat dit wat God in Jesus Christus tot stand gebring het, vas staan. Die Heilige Gees het ons in Christus as God se eiendom beseël. Trouens, die Heilige Gees is die waarborg dat ons alles sal ontvang wat God belowe het. Die hoofsaak is, God is lofwaardig, en die kerk is die gemeenskap wat God onophoudelik moet prys.

Ds Dries Beukes, Emeritus/Swartkop

2 Julie – Liefde, die keur van geestelike gawes

1 Korintiërs 13

Tradisioneel word die liefde gereken as ’n vrug van die Gees, maar hier in 1 Korintiërs 13 praat die apostel daaroor in die konteks van die gawes van die Gees. Hy het in hoofstuk 12 gesê die gawes is nie bedoel om jou eie selfsugtige beuel te blaas nie. In plaas daarvan om te roem op jou gawes, moet jy dit gebruik om die geloofsgemeenskap op te bou.

Hoofstuk 12 sluit met die woorde: Lê julle toe op die beste genadegawes. Dan begin hoofstuk 13 met: Nou wys ek julle wat nog die allerbeste is. En dit is die liefde. Ongeag hoe belangrik die geestelike gawes is, en hoeveel mense daarop roem dat hulle dit besit, sonder liefde beteken dit absoluut niks.

Gawes het net sin as dit gedryf word deur die liefde, en dan nie die liefde as ’n emosie nie, maar as gedrag. Dit is wanneer ’n mens so gegryp word deur die liefde van God dat dit jou hele menswees stempel. Dit is om deurentyd bewus te bly van hoe groot God se liefde vir jou as swak en nietige mens is, so groot dat Hy in Jesus se lewe die volheid van die liefde aan ons betoon.

Daarom probeer Paulus reguit, maar ook op ’n subtiele manier, vir die gemeente in Korinte sê dat hulle erns daarmee moet maak om ook geestelik volwasse te raak. Dit is wat hy in vers 11 bedoel: Die gelowiges moet ook geestelik volwasse word, daar moet groei wees, sodat ’n mens kan aanbeweeg. Die geestelike gawes is maar almal tydelik van aard, en sommige is ook tydgebonde. Dit kan uitgedien raak, soos die gawe van spreek in tale.

Bly bewus van jou gebrek aan kennis en insig, en hou vas aan die liefde wat alle tyd en grense oorskry. Saam met geloof en hoop bly liefde, as die grootste, die drie dinge wat jou deur alle lewensomstandighede heen dra. Miskien het die skrywer CJ Langenhoven dit die beste opgesom: Die liefde wat ek ontvang en gegee het, het my laat oorleef.

Ds Dries Beukes, Emeritus/Swartkop

1 Julie – Moeilik, maar nie sonder hoop nie

1 Korintiërs 12: 12-31

Die saak van die gawes van die Heilige Gees het gelowiges nog van alle tye af besig gehou. Daaroor word tot vandag toe baie gestry en verskil. Wat is my gawe(s), hoe identifiseer ek dit, hoe leef ek dit uit, en is party se gawes belangriker as ander s’n? Dit is die soort vrae wat ons vra.

Uit die eerste Korintiër-brief lei ons af dat mense jaloers was op mekaar se gawes en dat die gawe van spreek in tale beskou is as verhewe bo die ander. Dit was eintlik almal se ideaal om ’n vreemde taal te kon praat, ’n taal wat niemand anders kon verstaan nie. Dit het tot baie wanpraktyke en verwarring gelei. Dit lyk of daar maklik gesê is dat ’n mens nie ’n opregte Christengelowige is as jy nie die gawe van spreek in tale het nie.

Paulus lê in hierdie gedeelte klem daarop dat geestelike gawes nie ’n grootheid op sigself is nie, dit is ten dienste van die liggaam van Christus. Dit gaan oor die geloofsgemeenskap as ’n eenheid. Om dit te verduidelik, gebruik hy die beeld van ’n menslike liggaam, iets waaarmee ons almal vertroud is.

Alhoewel jy die verskillende liggaamsdele kan onderskei, is hulle alleen funksioneel omdat hulle aan mekaar verbind en afhanklik van mekaar is. Al is die een klein in vergelyking met die ander, kan die een nie sonder die ander oor die weg kom nie. Al verskil gelowiges dus sosiaal, kultureel en intellektueel, vorm hulle saam die eenheid van die liggaam van Christus.

Positief gesien, behoort ons almal net dankbaar te wees dat ons deel uitmaak van hierdie liggaam van Christus. Al is jou gawes nou ook hoe klein en gering in jou eie of ander se oë, is jou bydrae net so belangrik as enige ander een s’n. Dink so daaraan: As jou pinkie verstuit is, is dit jou hele menswees wat geraak word, of as jou been gebreek is, ly jou hele liggaam. In ons swakheid en krag dien ons God en mekaar met ons gawes. As ons dit doen nie, ly die hele liggaam daaronder.

Ds Dries Beukes, Emeritus/Swartkop

 

30 Junie – Hoop – onsigbare werklikheid

Romeine 8: 18-30

Romeine 8 beweeg van ’n lewe deur die Gees na ’n toekomsverwagting deur die Gees. In hierdie gedeelte gaan dit oor die toekomsverwagting, maar dit kan eintlik alleen verstaan word in die lig van die hier en nou. Die twee, die nou en die toekoms, is onlosmaaklik aan mekaar verbonde. Die nou gaan nie net oor vandag nie, dit loop uit en eindig met die koms (wederkoms) van die Here.

Ons beleef die hier en die nou egter intens. Die gelowiges in Rome vra klaarblyklik hoekom hulle so erg moet ly weens hul geloof. Die apostel bemoedig hulle met ’n weegskaalvergelyking. As die lyding van nou baie swaar op die skaal weeg, is dit steeds niks in vergelyking met die gewig wat die heerlikheid in die toekoms gaan inhou nie. Hierdie verwagting word so beeldryk beskryf dat die apostel die skepping  as ’n persoon laat optree. Die ganse skepping, net soos ons as gelowige mense, sien met groot afwagting uit na hierdie heerlikheid.

Daarom lewe ons met hoop. Hoop is die onsigbare werklikheid van dit wat ons glo. Ons sien dit nog nie, maar ons het die waarborg dat dit ’n werklikheid gaan word. Daardie waarborg is God se Gees. Hierdie hoop is amper soos ’n lokmiddel, dit hou jou aan die gang. Die oomblik as dit ’n sigbare werklikheid word, verdwyn die afwagting en opwinding. Jy hoop net solank iets nog uitstaande is. Maar as ons hoop op wat ons nie sien nie, wag ons daarop met volharding (vers 25). Daarom behoort ons te besef dat geduld en vertroue ’n baie belangrike deel van hoop uitmaak.

Terwyl ons dan met hoop op pad is, lewe ons as biddende mense, sodat God ons in die geloof kan staande hou. In ons swakheid skiet ons natuurlik ver te kort in hoe en waarvoor ons behoort te bid. Ook hierin kom God ons te hulp. Deur sy Gees skakel Hy ons stotterende en onvolkome woorde in die regte bedoeling om. Met die Gees is ons dus op pad met dié vertroue dat, omdat ons vir God lief is, alles uiteindelik ten goede sal uitwerk.

Ds Dries Beukes, Emeritus/Swartkop

29 Junie – Die gawe van onderskeiding

Filippense 1: 3-11

Dit is nogal ’n uitdaging om uit te maak wat God se wil vir ’n mens se lewe is. En dan gaan dit nie net oor wat moet gebeur nie, maar veral oor hoe ’n mens moet optree en wat jy moet doen. Die maklike antwoord is, luister en doen net wat die wet van God sê. As dit maar so eenvoudig was!

In verse 3 tot 8 dank die apostel God oor die gemeente en hul samewerking om die evangelie van Jesus Christus te verkondig en die waarheid daarvan te bevestig. Hulle het hom ook ondersteun in sy gevangenskap, hulle het alles in hul vermoë gedoen om hom te help met sy verdediging. ’n Liefdesband het tussen die apostel en die gemeente ontstaan, daarom dra hy ook hul belange op die hart. Sy dankbaarheid teenoor hulle gaan dan oor in ’n gebed in vers 9 dat hulle in liefde sal toeneem in begrip en fyn aanvoeling om die regte onderskeiding aan die dag te lê.

 Aan die een kant het die gemeente te doen met ’n groep Jode wat die letter van die wet op hulle wou afdwing, en aan die ander kant met al die afgodsdienste van hul wêreld wat hul denke kon beïnvloed. Die gees van die wet en die evangelie van Jesus Christus is gefokus op die liefde. In 2 Korintiërs 3: 7-9 wys die apostel ons daarop dat die letter van die wet doodmaak, terwyl die gees van die wet wat deur die Gees bedien word, lewend maak.

Dit gaan daaroor om die dinge waarop dit regtig aankom, raak te sien en sodoende in die regte verhouding met God te leef. Die begrip en fyn aanvoeling van vers 9 is eintlik die bede om die regte toepassing van die wet. Dit vra van ’n mens baie en goeie nadenke om uit te maak waaroor dit regtig gaan. Wees versigtig om sommer net afleidings te maak, en net so versigtig om sommer te veroordeel.

Partykeer tree mense kwaadwillig op en ander kere onnadenkend. Wanneer ons as Christengelowiges onnadenkend met die Woord omgaan, kan dit ook tot nadeel wees van ons roeping.

Ds Dries Beukes, Emeritus/Swartkop

28 Junie – Heilige Gees en hoop

Romeine 5: 1-11

Ons lewe word gekenmerk deur hoop. Sonder hoop is daar eintlik nie betekenis in ons bestaan nie. Hoop is egter nie maar net altyd hierdie idilliese verwagting dat alles net beter en groter sal wees nie. As Christen verstaan jy hoop altyd teen die agtergrond van jou verhouding met God, en meer in die besonder in die lig van wat alles in Christus ’n werklikheid geword het.

As ons na verse 3 tot 5 kyk, sien ons dat alles eintlik begin en eindig by hoop. Maar voor ons daar begin, is daar eers ’n deurslaggewende invalshoek: vryspraak deur geloof, vrede deur Jesus Christus en vrye toegang tot die genade van God. Hierdie drie dinge bring ons uit by die grootsheid en omvang van die hoop wat begin by die heerlikheid van God waaraan ons deel kry. Die heerlikheid is egter nie verteenwoordigend van die volle omvang van die lewe nie. Alles begin by die hoop en die heerlikheid, maar die lewe word ook gekenmerk deur swaarkry. Niemand bid vir swaarkry nie, maar wanneer dit op ’n mens se pad kom, help die hoop wat jy het jou om dit te hanteer. Swaarkry sit ’n proses aan die gang: Dit kweek die beginsel van volharding. ’n Ander manier om dit te sê, is jy leer om uit te hou en aan te hou; om vas te byt.

Dit op sy beurt kweek weer egtheid van geloof. ’n Ander manier om dit te sê: Dit suiwer jou geloof. Dit is maklik om onder die ideale omstandighede te verklaar dat jy sterk staan in die geloof. Die toets is wanneer daar swaarkry kom wat jou onder druk plaas en dinge nie meer so maklik is as voorheen nie – of jy dan steeds met sulke stelligheid kan sê ek staan sterk in die geloof. Wanneer jy deur die prosesse van swaarkry en volharding gekom het en dit jou geloof gesuiwer het, lei dit terug tot hoop wat nie teleurstel nie, want God het sy liefde deur die Heilige Gees in ons harte uitgestort.

Alles begin en eindig by die hoop waarin ons ons verheug.

Ds Dries Beukes, Emeritus/Swartkop

27 Junie – Wysheid

Psalm 90

Waar is die jaar heen? Voor ons ons oë uitvee, is dit Kersfees. So praat ons dikwels. Dit voel of die tyd al hoe vinniger verbygaan. Maar tyd is mensgemaak. In die natuur wissel dag en nag, en die seisoene verander. Maar ure, minute, maande en jare is deur mense geskep om onsself te organiseer. Tyd is nie kort of lank, vinnig of stadig nie. Dit is ons wat betekenis daaraan gee.

Leer ons om op ’n wyse manier betekenis te gee daaraan, bid die gelowige. Die beste benutting van tyd is om te lewe soos God wil, want die lewe is kort. Dit gaan vinnig verby, soos gras wat verdor en blomme wat verwelk. Selfs die eeueoue berge, simbool van standvastigheid, is nie ewig nie. By die Vredefort-koepel sien ’n mens hoe die heuwels gevorm is toe die meteoriet die aarde getref het. Ons weet berge ontstaan as die aardplate teen mekaar druk. Hulle verander ook soos wat erosie plaasvind.

Maar God is ewig. Tyd het nie vir God betekenis nie. Wysheid is om te besef hoe klein ons voor God is. Dit is om realisties te wees oor die lewe: dankbaar oor die goeie, en te weet waar om krag te soek as dit moeilik gaan. Die digter bid om God se ontferming: dat daar soveel blydskap sal wees as wat daar swaarkry was – in gelyke mate. Balans.

’n Wyse lewe is gebalanseerd: dat ’n mens jou nie blindstaar teen moeilikheid nie, maar die goeie raaksien, daarop bou en dankbaar lewe. God se liefde gee perspektief. So kry die lewe balans. Om bewus te wees van hoe kort die lewe is, hoef ’n mens nie moedeloos te maak nie. Dit kan juis motiveer om die beste van ons tyd te maak. Die psigoloog Victor Frankl het sy grootste werk in ’n konsentrasiekamp gedoen. Hy skryf oor die sin van die lewe, liefde, werk en die dood. Omdat dit kort is, is die lewe kosbaar. Leef daarom ’n sinvolle lewe, sê hy in psigologiese taal. Dit is ’n wyse lewe in Bybelse taal.

Prof Yolanda Dreyer, Universiteit van Pretora

26 Junie – Dinamies lewe

Filippense 2: 12-18

Christengelowiges is nie altyd ’n goeie advertensie vir die evangelieboodskap nie. Die goeie nuus is dat ons vry is om voluit vir God te lewe. Hoe ontvang ons die geskenk en wat maak ons daarmee? Dit is veels te kosbaar dat ons ooit weer kan toelaat dat ons slaaf word van enigiets: van magte en kragte, van mense en dinge, ook van onsself. Vryheid word dikwels in ons wêreld verstaan as: Maak soos jy wil, leef soos jy goed dink. Maar dit is nie die soort vryheid waartoe ons gered is nie. Ons is verlos van alles wat tussen ons en God, tussen ons en ander, en in ons eie pad kom. 

Wanneer Paulus aan die Filippense skryf, is hy self ’n gevangene in Rome en onder huisarres. Die vryheid waaroor hy skryf, gaan om baie meer as net om vryelik te kan rondbeweeg. Dit gaan oor die heelheid en die algehele welstand van ’n mens. Om as verloste te lewe, is om ’n heel mens te wees. Heel, nie stukkend nie, vry om in ’n oop en ongehinderde verhouding met God en ander te wees. God red van alles wat ons onvry maak: woede, haat, bitterheid, jaloesie, oneerlikheid, liefdeloosheid, om mag te soek vir onsself, ou pyn en teleurstelling te vertroetel, en van skade opgedoen aan die hand van ander. Dit bevry van alles wat ons van vrede beroof.

Vir wie hulle daarop toelê om die geskenk van vryheid, redding, heil en heling te ontvang, is God se kragbron of energie (Grieks dynamis) beskikbaar. Dit gee die momentum om te bly lewe as vry mense. Dit gee die energie om te fokus op ons doel, met toewyding en konsentrasie.

Dit is energie vir die positiewe en ook krag teen die negatiewe. Óm ons en ín ons is ’n trekkrag soos dié van dryfsand. Wie daarin beland, word stadig ingesuig en versmoor. Met God se dynamis kan ons daaruit bly en ander inspireer om vry en verlos te lewe, met integriteit en heelheid.

Prof Yolanda Dreyer, Universiteit van Pretoria

25 Junie 2019 – Perfekte balans

Jesaja 18: 3-5

Die beeld van die oes word dikwels in die Bybel gebruik om die mens se lewensreis met God te beskryf. Hier in Jesaja gaan dit oor ’n druiweoes. Die druiwe is ryp in die tyd van die Loofhuttefees, die fees van tuiskoms. Op die lang reis gebeur goeie en slegte dinge. Dan kom ’n mens tuis by God, waar daar rus is, ’n perfekte balans.

Eers word die wingerd gesnoei om die ou, droë lote weg te sny en groei te bevorder. Later is daar ’n tweede snoeityd. Die lote wat gegroei het, word weggesnoei sodat die druiwe kan son kry en ryp en soet word. Snoei is pynlik, maar die uitkoms is goed: groei en vrugte. Maar wanneer ’n ramp die wingerd tref, is daar nie goeie gevolge nie. Die boer moet toekyk hoe die oes vergaan. 

Jesaja moet toekyk hoe ’n ramp op sy land afstuur. Die vyand kom, daar is geen uitkomkans nie. Hy droom dat ’n sterk volk tot hul redding sal kom, maar dit is net ’n desperate fantasie. In werklikheid is hulle heeltemal weerloos. Wat doen God?

God kyk roerloos toe, soos versengende hitte op die middaguur. Ondraaglik is die hitte. Aan die een kant is hitte nodig om die druiwe te laat ryp en soet word, maar aan die ander kant is die druiwe ook broos. As dit verskroei, is die oes daarmee heen. God se stilte is nie net soos versengende hitte nie, dit is ook soos ’n miswolk. Daar is balans.  

Die vyand intimideer met wapperende vaandels en groot lawaai, maar God wat roerloos toekyk, is veel groter. Selfs die magtigstes moet dit erken. Ook al is God se volk so broos, God sorg vir ’n perfekte balans tussen hitte en miswolk.

Gelowiges verwag nie altyd voorspoed nie. Ons verwag egte lewe. Wanneer dit moeilik gaan, hoef ons nie te vlug in drome en fantasieë van aardse redders wat moet kom help nie. Ons kan ons broosheid en weerloosheid rustig aan God toevertrou. Die balans sal perfek wees, die vrugte soet en die oes goed.

Prof Yolanda Dreyer, Universiteit van Pretoria

 

24 Junie – Ek sal U volg, Here, maar…

Lukas 9: 57-62

Drie maal hoor hulle Jesus se roeping: Volg My! Die eerste een antwoord entoesiasties: Ja, waar U ook al gaan. Maar dissipelskap het ’n prys. Daar is geen rus nie. Jesus se pad is moeilik. Die ander twee antwoord minder entoesiasties: Ek sal U volg, Here, maar…

In die konsentrasiekamp skryf die teoloog Dietrich Bonhoeffer in 1943 die boek Die prys van dissipelskap. Dit vra om jou lewe radikaal van binne-uit te verander en, met die gesindheid van Jesus in jou hart, te lewe soos God wil: om ruimhartig en oop te wees vir ander, opreg om te gee en mekaar te help.

Hoe antwoord ons vandag op Jesus se roeping: Volg My? Met ’n duidelike dog realistiese Ja? Dan bid ons dat God se Gees ons sal nuut maak om met Jesus se gesindheid in ons hart sy werk voort te sit. Of is ons reaksie die tipies menslike Ja, maar…? Om Jesus te volg, is om jou te waag op ’n moeilike pad van verwerping en vernedering. Jesus se Ja op God se roeping het beteken dat Hy alles gee, Homself gee.

Hoe lyk ons lewensweg? Hoe is ons op pad en met wie? Wat trek ons weg van ons roeping? Die reaksie van Ja, maar… is eintlik maar om weg te deins van die prys van dissipelskap, want Jesus se pad is een van weerloosheid. Tog bly Jesus geduldig met ons. Hy bly roep: Volg My! Hier is die weg.

Bonhoeffer skryf: As ek sien hoe die wêreld lyk, hoe duister en onseker die toekoms, weet ek dat God ons oproep tot geloof. Hierdie is nie ’n geloof wat wegvlug uit die wêreld nie, maar ’n geloof wat volhou in die wêreld, ten spyte van hoe moeilik dit kan wees. Ek vrees dat Christengelowiges wat net met één been in die wêreld staan, ook net met één been in die hemel sal staan.

Die hoë prys om Jesus te volg, is dit werd. Daar is geen maar nie.

Prof Yolanda Dreyer, Universiteit van Pretoria

 

23 Junie 2019 – Lojaal en getrou

Hebreërs 10: 32-39

Lojaliteit, getrouheid en volharding klink vandag na “oudtydse waardes”. ’n Mens hoor die siniese opmerking: As jy lojaliteit soek, skaf ’n hond aan. Die mentaliteit vandag is om te doen wat vir jouself die beste is – eiebelang bo alles. Die “oudtydse” waardes van lojaliteit en getrouheid het weer te make met verhoudings, verbondenheid, liefde en omgee.

Gelowiges leef in ’n verhouding, in verbondenheid met Christus en mekaar. Om getrou en lojaal te bly aan ons Here, om te leef volgens die waardes van God se koninkryk, verg volharding in ’n wêreld waar dié soort waardes vreemd is. Dit is nie maklik nie. Eerstens moet ons by onsself en ons selfgerigte neigings verby kom. Dan moet ons by die mentaliteit van ons wêreld verby kom: geld, posisie, ambisie bo alles, trap op ander, lieg en bedrieg, oneties optree. Instellings funksioneer so en individue speel maar saam. Hoe kan ons anders?

Die gelowiges in Rome het ook druk ervaar om te konformeer met hul wêreld. Hulle moes die keiser vereer as heer, anders is hulle as dislojaal beskou. Om dislojaal te wees teen die keiser, was verraad. Hulle kon alles verloor. Baie het maar toegegee. Dit was makliker en veiliger. Ander het wel lojaal gebly aan Christus as hul Here, en aan die waardes van God se koninkryk. Die Hebreër-brief moedig hulle aan om te volhard. Dan sal hulle ontvang wat God beloof het. Dit is oneindig meer werd as wat die wêreld hulle bied.

Jesus is dié voorbeeld van volharding en lojaliteit. Wie hom voor oë hou, kan sterk staan in sy krag. Jesus verstaan ons stryd. Dit is nie maklik om vas te staan teen die wêreld se druk- en stootkragte nie. Ons het moed nodig om te volhard en, getrou aan ons Here, eenvoudig en lojaal te lewe.

Die waardes van God se koninkryk is nie “oudtyds” nie. Dit was nog altyd vreemd aan die mentaliteit van die wêreld en mense se neiging om vir hulself te wil leef. Dit het nog altyd waagmoed en volharding gekos om lojaal aan God se ander soort waardes te lewe.

Prof Yolanda Dreyer, Universiteit van Pretoria

 

22 Junie – Ek het julle gekerm gehoor

Eksodus 6: 4-7

Ons is nie, soos Israel in Egipte, slawe of dwangarbeiders nie. Tog kan ons ewe goed kerm en moedeloos raak oor die harde werk en gesukkel in die lewe. Hoe maklik voel ons nie vasgevang nie. In die animasiefilm Aladdin sing die arm jongman wat in ’n harde wêreld moet oorleef, en die ryk prinses wat in ’n paleis agter hoë mure woon, oor hul lewens wat so van mekaar verskil, en hulle kom gelyk uit by: I feel so trapped.

Gelowiges vra: Waar is God hierin? Die Duitse teoloog Friedrich Schleiermacher sê God is nie meer teenwoordig in ons vreugde as in ons leed nie. God is ook nie meer afwesig in ons leed as in ons vreugde nie. God is daar, oral waar gelowiges én ongelowiges nie verwag om God te vind nie. Maar besef ons dit?

Vir wie vasgevang voel, is dit asof niks ooit sal verander nie. Tog ís daar hoop, want God is daar – bo alle omstandighede, magte, kragte en strukture. God is nie deel van die klein wêreld waarin mense vasgevang is nie. Ek is die Here, sê God. Maar besef ons dit?

God bevry en verlos, gee beweegruimte, asemhaalkans. In die verhaal van Israel word dit aangekondig asof dit reeds gebeur het. Só seker is dit. Vir God is dit gedane sake.

Om bevry te word, mag dalk iets van ons vra – dat ons iets moet doen, of dat ons sal luister, glo en vertrou. Moses moes met die farao gaan praat. Hy wou nie. Die mense wat so besig was om te kerm en te kla, wou nie hoor wat God vir hulle in die vooruitsig gehad het nie.

Daar is altyd genoeg om oor te kerm in die lewe. Die vrye keuse wat ons het, is waarop ons wil fokus. Ons kan bly vaskyk teen onsself en ons vasgevang wees, óf ons kan weet dat God ons hoor. God sê: Ek is die Here. Dit is so goed asof Ek jou reeds bevry het. Kom nou!

Prof Yolanda Dreyer, Universiteit van Pretoria

21 Junie – ’n Binnestebuite lewe

Efesiërs 3: 14-21

Leef ons van binne na buite of van buite na binne? Meesal bepaal wat buite gebeur hoe ons binne voel. As dit goed gaan, voel ons lekker. As dit sleg gaan, voel ons bang, ongelukkig, gefrustreerd of gestres.

Wat sou die verskil wees as ons andersom lewe – van binne na buite? Paulus bid nie dat dit altyd met gelowiges goed sal gaan nie. Hy bid vir die krag om innerlik sterk te wees. Dieselfde krag waarmee God Christus opgewek het uit die dood, is die krag waarmee God gelowiges innerlik sterk maak. Christus in die hart is ’n formidabele bron van krag.

Andersom lewe, van binne na buite, maak dat ’n mens nie uitgelewer is aan wat van buite af frustrasie of angs veroorsaak nie. Die binne-krag bewaar die binne-gevoel: sterk, rustig, vol vrede. So ’n binne-na-buite-lewe kom nie vir mense natuurlik nie. Dit is net moontlik vir wie stewig geanker bly in God. As daardie band losraak of verdwyn, neem ons natuurlike menswees oor.

Van buite af kom van alles en nog wat. Dit is die lewe. Die vraag is wat ons daarmee maak. Is dit ’n hart vol van Christus wat ons motivering en lewensrigting, gevoel en maniere van doen bepaal? Want hoe dit met die hart gaan, so gaan dit met die mens. Met Christus in die hart, word liefde die kragbron wat gewone menslike reaksies soos selfsug en angs verdryf. Liefde word die lewenskrag van ons gees en lewe. In Die broers Karamazov sê die Russiese skrywer Dostojewski: Hoe meer ’n mens in die liefde groei, hoe sekerder word jy van God se bestaan.

Dit word ’n sirkel: Met Christus in die hart, is die liefde in jou. Deur die liefde word jy al hoe sekerder van God se nabyheid. Deur lief te hê, leer jy steeds meer van God se liefde verstaan. Hoe lank en breed en hoog en diep dit is. Hoe onbegryplik groot. Hoe niks en niemand dit van jou kan wegvat nie.

Prof Yolanda Dreyer, Universiteit van Pretoria

20 Junie – In die koninkryk is daar mededeelsaamheid

Handelinge 2: 37-47

Hoe word ’n mens deel van die koninkryk, en hoe sal jy weet dat jy deel is van die koninkryk van God? Met die aanhoor van die verkondiging van Petrus, kom mense tot geloof. Tot geloof kom, beteken om jou te bekeer, jou lewe te verander, deel te word van die plaaslike geloofsgemeenskap. Die doop word die teken van deel word van die volk van God. God vergewe sondes in Jesus Christus, en die Gees word die beseëling van die deel word van die koninkryk van God (vers 38).

Die Reformatoriese Nederlandse teoloog Gisbert Voetius het gesê sending is aksie tot eer van God, ’n oproep tot bekering, en om in te skakel by die kerk (’n geloofsgemeenskap). Natuurlik is die koninkryk groter as die kerk, maar vir seker is die kerk deel van die koninkryk van God. Om deel te word, beteken dus bekering. Maar hoe sal ’n mens dan weet wanneer jy deel is van die koninkryk? Die eerste Christene het uitdrukking aan hul nuwe identiteit in Christus gegee deur anders te lewe. Hulle het volhard in die leer van die apostels, hulle was mededeelsaam in aardse voorsienigheid, en hulle het saam in geloofsaksies gedeel wat bygedra het tot geloofsgroei (verse 42-47).

Hierdie band van onderlinge liefde is teken van deel wees van die koninkryk. Die koninkryk word gekenmerk deur geloof en mededeelsaamheid. Die voorreg om te mag deel wees van die koninkryk is egter nie ’n selfsugtige saak nie. Die uitnodiging om deel te word van die koninkryk word aan alle mense gerig. Ons wat reeds deel is van die koninkryk, het ook aandeel aan die verspreiding van die goeie nuus van die koninkryk. Dit wat ons ontvang het, gaan deel ons uit. Mag u ook die vreugde en blydskap ervaar om te mag deel wees van die koninkryk en hierdie vreugde dan met ander te kan gaan deel.

Gebed

Here, gee ons die wysheid en ywer om die blye boodskap van vergifnis in Jesus met die wêreld te deel. Amen.

Prof Jaco Beyers, Universiteit van Pretoria

af
af
Deel met behulp van
Copy link