20 Augustus – Die huisgesin

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

19 Augustus – Vat vyf!

Kolossense 3: 5-17

Die nuwe lewe in Christus moet gestalte kry. Die vroeë Christendom was nie slegs ’n “praat”-beweging nie, maar veral ’n “doen”-beweging. Nadat Paulus sekere leerstellige sake rondom Christus uitsorteer het, fokus hy nou op die lewe. Hy doen dit met teenstellings: vroeër – nou; agterlaat – opneem; oud – nuut. Die heidense verlede is verby. Paulus gebruik, soos die morele filosowe van sy tyd, lyste van deugde en ondeugde om sy siening oor die nuwe lewe duidelik te maak. Paulus het egter ’n spesiale manier hoe hy dit doen: Hy rangskik al die deugde en ondeugde in vywe. Die getal vyf is maklik om te onthou, aangesien ’n mens vyf vingers het. Elke vinger stel ’n deug/ondeug voor. Verder het ’n mens twee hande. In ’n wêreld waar daar nie boeke, televisie en koerante was nie, sou ’n mens hierdie beeld makliker kon onthou. Veral vir kategese sou hierdie aftel van vywe op vingers van die hande baie sin maak.

Die eerste vyf ondeugde op intrapersoonlike vlak vind ons in vers 5, naamlik losbandigheid, onreinheid, hartstog, slegte begeerte en geldgierigheid. Ook vyf deugde op intrapersoonlike vlak in vers 12: innerlike ontferming, opregtheid, nederigheid, sagmoedigheid en geduld. Dan vind ons vyf ondeugde op interpersoonlike vlak in vers 8: toorn, woede, boosheid, laster en skandelike taal, en in vers 13 vyf deugde op interpersoonlike vlak: verdraagsaamheid, vergewensgesindheid, liefde, vrede en dank. ’n Laaste lys van vyf kultiese deugde kry ons in 3: 16-17: Laat die Woord van Christus in jou bly, onderrig en vermaan, sing en doen alles in die Naam van die Here met dankbaarheid. Vyf kultiese ondeugde vind ons in 2: 16-23: eet en drink, onthouding van sekere dinge, onderhouding van feesdae, vernedering en aanbidding van engele.

Paulus was dus baie kreatief in sy poging om die onmisbare nuwe lewe in Kolosse te laat posvat. Enige gemeentelid sou die deugde/ondeugde moontlik kon opsê en aftel op die hande. Hierdie is ook aan die kinders deurgegee. Hoe kreatief is ons gemeente in die kategese? Wat onthou u van kategese? Ek onthou vyf woorde op die vingers van my een hand: Die Here is my Herder.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

18 Augustus – Wenners en verloorders

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

17 Augustus – Lyding en bekommernis oor julle

Kolossense 1: 24 – 2: 5

Paulus raak nou baie meer persoonlik – nie net oor homself nie, maar ook oor sy lesers. Eerstens vestig hy sy gesag. Hy gee as’t ware sy handelsmerk uit. Hy sê wie hy is, wat hy doen en wat die inhoud van sy boodskap is. Dit kom daarop neer dat hy ’n dienskneg van Christus is. Hy is geroep volgens die raadsplan van God. Sy boodskap is om die misterie van Christus onder die nasies bekend te maak. Hierdie boodskap is baie kosbaar. Die gevolg daarvan is dat mense volmaak in Christus kan staan. Hiermee wil Paulus dit duidelik stel dat hy geen selfgemaakte apostel is nie. Hy het inderdaad vanaf God self sy gesag ontvang.

Tweedens sê Paulus dat hy besig is om te ly ter wille van hulle, net soos Christus ook moes ly. Paulus gaan nog verder. Hy verkeer ook in ’n stryd oor die mense in Kolosse en hul bure in Laodisea. Hoekom dink Paulus dit goed om weer opnuut sy gesag te vestig en sy leser aan sy stryd oor hulle te herinner?

Die rede is eenvoudig: Hy wil hulle verplig om te luister en te lees. Daar het inderdaad wolwe onder sy skape ingekom. Die boodskap wat hulle verkondig, is nie dieselfde as wat God aan hom toevertrou het nie. Die boodskap van die dwaalleraars verkondig nie hoop nie en vertroos ook nie die harte nie. Dit is soos 2: 4 sê: verleiding deur dwaling. Hierdie mense bring tweespalt onder Paulus se skape. Paulus as geestelike vader wil hulle graag weer op die regte pad bring.

Hierdie gedeelte herinner my dat daar niks nuuts onder die son is nie. Ook deesdae ontbreek daar nie mense wat aanspraak maak op apostel-, profeet- of leraarskap nie. In die meeste gevalle word daar dan ook ’n ander evangelie as dié van Paulus verkondig. Dit is gewoonlik ’n Christus-plus-boodskap: Christus plus die regte dag; Christus plus die regte amp; Christus plus die regte doop. Hierdie boodskap bou of vertroos nie; dit verwar.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

16 Augustus – Christus bo almal

Kolossense 1: 24 – 2: 5

Paulus raak nou baie meer persoonlik – nie net oor homself nie, maar ook oor sy lesers. Eerstens vestig hy sy gesag. Hy gee as’t ware sy handelsmerk uit. Hy sê wie hy is, wat hy doen en wat die inhoud van sy boodskap is. Dit kom daarop neer dat hy ’n dienskneg van Christus is. Hy is geroep volgens die raadsplan van God. Sy boodskap is om die misterie van Christus onder die nasies bekend te maak. Hierdie boodskap is baie kosbaar. Die gevolg daarvan is dat mense volmaak in Christus kan staan. Hiermee wil Paulus dit duidelik stel dat hy geen selfgemaakte apostel is nie. Hy het inderdaad vanaf God self sy gesag ontvang.

Tweedens sê Paulus dat hy besig is om te ly ter wille van hulle, net soos Christus ook moes ly. Paulus gaan nog verder. Hy verkeer ook in ’n stryd oor die mense in Kolosse en hul bure in Laodisea. Hoekom dink Paulus dit goed om weer opnuut sy gesag te vestig en sy leser aan sy stryd oor hulle te herinner?

Die rede is eenvoudig: Hy wil hulle verplig om te luister en te lees. Daar het inderdaad wolwe onder sy skape ingekom. Die boodskap wat hulle verkondig, is nie dieselfde as wat God aan hom toevertrou het nie. Die boodskap van die dwaalleraars verkondig nie hoop nie en vertroos ook nie die harte nie. Dit is soos 2: 4 sê: verleiding deur dwaling. Hierdie mense bring tweespalt onder Paulus se skape. Paulus as geestelike vader wil hulle graag weer op die regte pad bring.

Hierdie gedeelte herinner my dat daar niks nuuts onder die son is nie. Ook deesdae ontbreek daar nie mense wat aanspraak maak op apostel-, profeet- of leraarskap nie. In die meeste gevalle word daar dan ook ’n ander evangelie as dié van Paulus verkondig. Dit is gewoonlik ’n Christus-plus-boodskap: Christus plus die regte dag; Christus plus die regte amp; Christus plus die regte doop. Hierdie boodskap bou of vertroos nie; dit verwar.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

15 Augustus – Danksegging vir die Kolossense?

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

14 Augustus – Christus groet nie!

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

13 Augustus – God se antwoord

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

12 Augustus – Dink eers voor jy praat

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

11 Augustus – Kyk na die natuur…

Kolossense 1: 1-2

Die seëngroet in die Kolossense-brief is om verskeie redes fassinerend om te bestudeer. Dit is in die oorspronklike Grieks op ’n baie kunstige wyse geformuleer. Die geoefende oor kan dit onmiddellik waarneem. Daar moet in gedagte gehou word dat hierdie ’n hoorteks was wat aan die gemeente voorgelees is. Interne rym is waarneembaar in die aanvang van die groet. Ongelukkig is dit baie moeilik om in Afrikaans weer te gee. Dit sou moontlik soos volg kon klink: Paulus, apostel … deur die wil. Let op die herhaling van die l-klank – dit kom drie keer voor! Dit val baie mooi op die oor.

Daar is egter ook ’n ander eienaardigheid in hierdie seëngroet aan die Kolossense. Dit is die feit dat Christus nie deel is daarvan nie. Slegs God die Vader groet hier. Die baie belangrike eersgebore Seun van die Vader swyg! Hy maak nie deel uit van die geykte formules van die tipiese Pauliniese manier van groet nie. Dit is wat die geleerdes ’n teksfraktuur of ’n teksbreek noem. Die funksie daarvan is om die aandag op iets belangriks te vestig. Die geoefende oor sou dit ook onmiddellik waargeneem het. Inderdaad is hierdie probleem dan ook deur latere teksredigeerders raakgesien. Dit is die rede hoekom hulle en van die Seun Christus bygevoeg het. Hierdie byvoeging was egter nooit deel van die oorspronklike teks nie.

Die vraag is natuurlik: Hoekom is Christus in die seëngroet uitgelaat? Op literêre vlak is die antwoord heel eenvoudig. Luister verder na die teks en vind uit! Die antwoord lê opgesluit in dit wat volg.

Hierdie is ’n uitnodiging aan die hedendaagse leser om saam te stap deur die antieke Leukos-vallei in Turkye waar die gemeente geleë was. In die volgende paar dae sal ons uitvind wat gebeur wanneer die allerbelangrikste en unieke Seun van God tot op die vlak van ’n derderangse godheid uitgerangeer is. Dit het komplikasies tot gevolg gehad wat ons noodsaak om saam na ’n oplossing daarvoor te soek.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

10 Augustus – As daar maar iemand was…

Kolossense 1: 1-2

Die seëngroet in die Kolossense-brief is om verskeie redes fassinerend om te bestudeer. Dit is in die oorspronklike Grieks op ’n baie kunstige wyse geformuleer. Die geoefende oor kan dit onmiddellik waarneem. Daar moet in gedagte gehou word dat hierdie ’n hoorteks was wat aan die gemeente voorgelees is. Interne rym is waarneembaar in die aanvang van die groet. Ongelukkig is dit baie moeilik om in Afrikaans weer te gee. Dit sou moontlik soos volg kon klink: Paulus, apostel … deur die wil. Let op die herhaling van die l-klank – dit kom drie keer voor! Dit val baie mooi op die oor.

Daar is egter ook ’n ander eienaardigheid in hierdie seëngroet aan die Kolossense. Dit is die feit dat Christus nie deel is daarvan nie. Slegs God die Vader groet hier. Die baie belangrike eersgebore Seun van die Vader swyg! Hy maak nie deel uit van die geykte formules van die tipiese Pauliniese manier van groet nie. Dit is wat die geleerdes ’n teksfraktuur of ’n teksbreek noem. Die funksie daarvan is om die aandag op iets belangriks te vestig. Die geoefende oor sou dit ook onmiddellik waargeneem het. Inderdaad is hierdie probleem dan ook deur latere teksredigeerders raakgesien. Dit is die rede hoekom hulle en van die Seun Christus bygevoeg het. Hierdie byvoeging was egter nooit deel van die oorspronklike teks nie.

Die vraag is natuurlik: Hoekom is Christus in die seëngroet uitgelaat? Op literêre vlak is die antwoord heel eenvoudig. Luister verder na die teks en vind uit! Die antwoord lê opgesluit in dit wat volg.

Hierdie is ’n uitnodiging aan die hedendaagse leser om saam te stap deur die antieke Leukos-vallei in Turkye waar die gemeente geleë was. In die volgende paar dae sal ons uitvind wat gebeur wanneer die allerbelangrikste en unieke Seun van God tot op die vlak van ’n derderangse godheid uitgerangeer is. Dit het komplikasies tot gevolg gehad wat ons noodsaak om saam na ’n oplossing daarvoor te soek.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

9 Augustus – Vrouedag

Job 42

Ons het die ware wysheid, so het Job se vriende geglo. Nee, ek het die ware wysheid, het Job geglo. Nie een van julle het die ware wysheid nie, was God se antwoord. Daarom bely Job hier: Nou weet ek dat U tot alles in staat is en dat U kan uitvoer wat U besluit. Met ander woorde, ons as mense kan U nie tot verantwoording roep as dinge nie gebeur soos ons dit wou hê nie. Dit lei tot Job se tweede belydenis: Ek het oor dinge gepraat wat ek nie begryp het nie: u wonderdade was te groot vir my

Wat is God se antwoord op die lyding van regverdiges? Voorspoed en lyding werk nie volgens ’n resep nie, net soos wat ons God ook nie in enige skema of resep kan indruk nie. Voorspoed en swaarkry, lewe en dood, is alles deel van ons bestaan. Lyding en swaarkry beteken dus nie God is besig om my te straf of het van my vergeet nie.

Wat beteken dit wel? Dit is deel van die lewe, net soos wat God se bystand ook deel van ons lewe is. Daarom, as dit op ons pad kom, moet ons daarby berus en op God vertrou. Vertrou sonder om te dink ons kan die uitkoms van ons vertroue bepaal en voorskryf hoe God behoort op te tree. Dit is immers wat ware vertroue beteken – om te vertrou en alles in sy hande te los.

God het nie aan Job verduidelik waarom hy ly nie. God antwoord bloot deur te wys wie Hy is en hoe groot Hy is, en dit moet genoegsaam wees. Genoegsaam om op Hom te vertrou. Vandag weet ons dat Hy deur Jesus Christus op ons lyding geantwoord het. Deur sy lyding weet ons, dit maak nie saak hoe swaar ons kry nie, God sal ons nooit versaak nie. Deur Jesus se lyding en oorwinning is ons verhouding met God so herstel dat ons in die sekerheid kan leef dat God met ons is, in voorspoed en in nood. En dit is genoeg.

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

8 Augustus – Is ek dan God se vyand?

Job 42

Ons het die ware wysheid, so het Job se vriende geglo. Nee, ek het die ware wysheid, het Job geglo. Nie een van julle het die ware wysheid nie, was God se antwoord. Daarom bely Job hier: Nou weet ek dat U tot alles in staat is en dat U kan uitvoer wat U besluit. Met ander woorde, ons as mense kan U nie tot verantwoording roep as dinge nie gebeur soos ons dit wou hê nie. Dit lei tot Job se tweede belydenis: Ek het oor dinge gepraat wat ek nie begryp het nie: u wonderdade was te groot vir my

Wat is God se antwoord op die lyding van regverdiges? Voorspoed en lyding werk nie volgens ’n resep nie, net soos wat ons God ook nie in enige skema of resep kan indruk nie. Voorspoed en swaarkry, lewe en dood, is alles deel van ons bestaan. Lyding en swaarkry beteken dus nie God is besig om my te straf of het van my vergeet nie.

Wat beteken dit wel? Dit is deel van die lewe, net soos wat God se bystand ook deel van ons lewe is. Daarom, as dit op ons pad kom, moet ons daarby berus en op God vertrou. Vertrou sonder om te dink ons kan die uitkoms van ons vertroue bepaal en voorskryf hoe God behoort op te tree. Dit is immers wat ware vertroue beteken – om te vertrou en alles in sy hande te los.

God het nie aan Job verduidelik waarom hy ly nie. God antwoord bloot deur te wys wie Hy is en hoe groot Hy is, en dit moet genoegsaam wees. Genoegsaam om op Hom te vertrou. Vandag weet ons dat Hy deur Jesus Christus op ons lyding geantwoord het. Deur sy lyding weet ons, dit maak nie saak hoe swaar ons kry nie, God sal ons nooit versaak nie. Deur Jesus se lyding en oorwinning is ons verhouding met God so herstel dat ons in die sekerheid kan leef dat God met ons is, in voorspoed en in nood. En dit is genoeg.

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

7 Augustus – As medelye met ’n vriend ’n las is

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

6 Augustus – Lyding om regverdiges te red

Job 12

Die wetenskap sê die aarde is 13,8 biljoen jaar oud. Volgens die Bybel is die aarde egter net meer as 6 000 jaar oud, en die Bybel is altyd reg. Dus, die wetenskap bedrieg ons. Dit is verstommend dat sommige Christene vandag nog so kan redeneer, maar dit gebeur tog. Behalwe dat die Bybel nie regtig sê die aarde is net meer as 6 000 oud nie, verklaar sulke uitsprake die geloof en wetenskap as vyande.

Tog, elke gelowige luister soms na die wetenskap. Ek ken immers geen gelowige wat nog dink die wetenskap was verkeerd toe daar ontdek is dat die aarde rond is en om die son draai nie. Selfs al sê die Bybel die aarde is plat met ’n doderyk onder die aarde, en ’n koepeldak (uitspansel) bo-oor die aarde met God se hemelse paleis bokant die hemelkoepel. Selfs al lees ons dat die son en maan oor die aarde as groot ligte beweeg, of dalk hemelwesens is wat aanbid word.

Daarom is dit interessant om in Job 12 te lees dat as ons wil verstaan hoe God se skepping werk, ons vir die natuur moet vra. Die diere en die voëls moet ons vertel, en die aarde moet ons leer, sê Job. Hoe kan hulle dit doen? Hulle vertel dit vir ons wanneer ons hulle bestudeer. Die natuurwetenskappe is immers niks anders nie as ’n bestudering van God se skepping. Spreuke sê maar dieselfde as dit ons leer: Gaan na die mier, luiaard, en word wys…

Tog, Job se insig het eers gekom toe God self praat. So leer ons ook: Vra gerus vir die natuurwetenskap, sien God se grootheid in sy skepping raak, leer hoe die skepping werk deur dit te bestudeer, maar onthou, sonder sy Woord sal dit wat ons leer en sien, nie sin maak nie. Dus, om regtig te verstaan, moet wetenskap en geloof hande vat. Laat ons God se Woord daarom elke dag bestudeer en ons lewens daarop bou, maar terselfdertyd nie nalaat nie om ook te luister na dit wat die wetenskap bied om te help verstaan.

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

5 Augustus – Met Hom of oor Hom?

Job 12

Die wetenskap sê die aarde is 13,8 biljoen jaar oud. Volgens die Bybel is die aarde egter net meer as 6 000 jaar oud, en die Bybel is altyd reg. Dus, die wetenskap bedrieg ons. Dit is verstommend dat sommige Christene vandag nog so kan redeneer, maar dit gebeur tog. Behalwe dat die Bybel nie regtig sê die aarde is net meer as 6 000 oud nie, verklaar sulke uitsprake die geloof en wetenskap as vyande.

Tog, elke gelowige luister soms na die wetenskap. Ek ken immers geen gelowige wat nog dink die wetenskap was verkeerd toe daar ontdek is dat die aarde rond is en om die son draai nie. Selfs al sê die Bybel die aarde is plat met ’n doderyk onder die aarde, en ’n koepeldak (uitspansel) bo-oor die aarde met God se hemelse paleis bokant die hemelkoepel. Selfs al lees ons dat die son en maan oor die aarde as groot ligte beweeg, of dalk hemelwesens is wat aanbid word.

Daarom is dit interessant om in Job 12 te lees dat as ons wil verstaan hoe God se skepping werk, ons vir die natuur moet vra. Die diere en die voëls moet ons vertel, en die aarde moet ons leer, sê Job. Hoe kan hulle dit doen? Hulle vertel dit vir ons wanneer ons hulle bestudeer. Die natuurwetenskappe is immers niks anders nie as ’n bestudering van God se skepping. Spreuke sê maar dieselfde as dit ons leer: Gaan na die mier, luiaard, en word wys…

Tog, Job se insig het eers gekom toe God self praat. So leer ons ook: Vra gerus vir die natuurwetenskap, sien God se grootheid in sy skepping raak, leer hoe die skepping werk deur dit te bestudeer, maar onthou, sonder sy Woord sal dit wat ons leer en sien, nie sin maak nie. Dus, om regtig te verstaan, moet wetenskap en geloof hande vat. Laat ons God se Woord daarom elke dag bestudeer en ons lewens daarop bou, maar terselfdertyd nie nalaat nie om ook te luister na dit wat die wetenskap bied om te help verstaan.

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

4 Augustus – Ware vriendskap

Job 12

Die wetenskap sê die aarde is 13,8 biljoen jaar oud. Volgens die Bybel is die aarde egter net meer as 6 000 jaar oud, en die Bybel is altyd reg. Dus, die wetenskap bedrieg ons. Dit is verstommend dat sommige Christene vandag nog so kan redeneer, maar dit gebeur tog. Behalwe dat die Bybel nie regtig sê die aarde is net meer as 6 000 oud nie, verklaar sulke uitsprake die geloof en wetenskap as vyande.

Tog, elke gelowige luister soms na die wetenskap. Ek ken immers geen gelowige wat nog dink die wetenskap was verkeerd toe daar ontdek is dat die aarde rond is en om die son draai nie. Selfs al sê die Bybel die aarde is plat met ’n doderyk onder die aarde, en ’n koepeldak (uitspansel) bo-oor die aarde met God se hemelse paleis bokant die hemelkoepel. Selfs al lees ons dat die son en maan oor die aarde as groot ligte beweeg, of dalk hemelwesens is wat aanbid word.

Daarom is dit interessant om in Job 12 te lees dat as ons wil verstaan hoe God se skepping werk, ons vir die natuur moet vra. Die diere en die voëls moet ons vertel, en die aarde moet ons leer, sê Job. Hoe kan hulle dit doen? Hulle vertel dit vir ons wanneer ons hulle bestudeer. Die natuurwetenskappe is immers niks anders nie as ’n bestudering van God se skepping. Spreuke sê maar dieselfde as dit ons leer: Gaan na die mier, luiaard, en word wys…

Tog, Job se insig het eers gekom toe God self praat. So leer ons ook: Vra gerus vir die natuurwetenskap, sien God se grootheid in sy skepping raak, leer hoe die skepping werk deur dit te bestudeer, maar onthou, sonder sy Woord sal dit wat ons leer en sien, nie sin maak nie. Dus, om regtig te verstaan, moet wetenskap en geloof hande vat. Laat ons God se Woord daarom elke dag bestudeer en ons lewens daarop bou, maar terselfdertyd nie nalaat nie om ook te luister na dit wat die wetenskap bied om te help verstaan.

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

3 Augustus – Moenie bang wees nie

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

2 Augustus – Wag op die Here

Job 3

Ai, as ek nie gelewe het nie, sou ek nie hierdie bitter lyding ervaar het nie… Hoeveel mense het nie al so na uitkoms gesmag nie! So wens Job ook hier waar die lyding net te veel word. Met treffende beeldspraak wens hy dat die dag waarop hy gebore is, nooit aangebreek het nie. Volgens die antieke denke was die dag van jou geboorte vooraf bepaal. As daardie dag nie aangebreek het nie, sou sy geboorte nie plaasgevind het nie. Job wens – as iets tog net kon verhinder dat die son op daardie dag opgekom het… As Leviatan die dag kon vernietig… Leviatan, die mitiese seemonster, was die bewerker van chaos wat die skepping wou verhoed. Maar God het hom verslaan en toe orde geskep vanuit die chaos, so lui die mite. Maar sê nou net die Leviatan kon daardie dag vernietig, dan was ek mos nie gebore nie, dink Job. 

Maar daardie dag hét aangebreek. Daarom Job se tweede wens – was ek maar doodgebore, of sonder ’n moeder wat my kon versorg ná geboorte. Ja, so tipies mens het Job van al die jare se voorspoed en seën vergeet waar hy nou met die lyding worstel. Dit wat ons nou ervaar, is mos die belangrike. En as dit nou sleg gaan, maak gister nie meer saak nie!

Ons verstaan sy worsteling, sulke lyding is immers nooit maklik nie. En ek dink God verstaan ook ons geloofsworsteling in sulke tye. Wat wel opval, is dat Job, in sy worsteling, die hele tyd oor God praat, maar nooit met God nie. Die wonder van ’n lewe in ’n verhouding met God is tog juis dat ons in ons nood na Hom mag gaan, in ons worsteling ook met Hom mag besig wees, en in ons pyn ons harte voor Hom mag uitstort. Christus se geboorte het ons immers verseker dat God met ons is, in voorspoed en in nood. Mag ons nooit vergeet nie om in ons voorspoed en nood meer met Hom as oor Hom te praat!

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

1 Augustus – Om jou reis met blydskap voort te sit

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

31 Julie – Herstel wanneer alles verlore lyk

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

30 Julie – Gelowiges spreek teen onreg en goddeloosheid

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

29 Julie – Verdedig geregtigheid, konfronteer ongeregtigheid

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

28 Julie – God dra sorg vir ons bekommernisse

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

27 Julie – God is my toevlug en veilige vesting

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

26 Julie – Probleme dwing ons om van God afhanklik te wees

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

25 Julie – Gelukkig is dié wat hul roeping waardig is

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

24 Julie – Gelukkig is hulle wat doen wat reg is

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

23 Julie – Gelukkig is die vredemakers

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

22 Julie – Gelukkig is dié met rein harte

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

21 Julie – Gelukkig is die barmhartiges

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

20 Julie – Gelukkig is diegene wat honger na liefde

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

19 Julie – Gelukkig is die sagmoediges

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

18 Julie – Geseënd is diegene wat treur

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

17 Julie – Geseënd is die afhanklikes

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

16 Julie – Die werklik gelukkiges

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

15 Julie – God se liefde

Kolossense 3: 18-25

Een van die gebiede waar die nuwe lewe natuurlik moet deurbreek, is in die huisgesin. Voordat ons dit bespreek, eers twee belangrike sake as agtergrond. Eerstens, families in die Romeinse Ryk was streng hiërargies gestruktureer. Die vader was die belangrikste, gevolg deur die oudste seun. Daarna ander seuns, die moeder, dogters, en laastens die slawe. Tweedens was hierdie hiërargie deur eer en skande aangedryf. Alle persone bokant jou moes geëer word. Skandelike of skadelike optrede teenoor meerderes deur minderes is swaar gestraf.

Teen hierdie agtergrond kan ons Paulus se siening oor die huisgesin waarneem. Hy sê, eienaardig genoeg, nie dat mans en vroue gelyk is nie, ook nie dat slawe onmiddellik vrygestel moet word nie. Hy pleit wel vir baie meer regverdige en goedgesinde verhoudings tussen die lede van die huisgesin. Diegene met mag (elke keer mans) moet ’n sagter benadering teenoor ondergeskiktes hê. Sy betoog is dus op mans gefokus.

Dus moet mans nie met bitterheid teenoor hul vrouens optree nie. Vaders moet hul kinders ook nie aanhoudend slaan nie [my eie vertaling na aanleiding van Euripides, ’n Griekse outeur], sodat hulle nie moedeloos word nie. Base moet hul slawe ook billik en regverdig behandel. Elke keer word dan van die mindere verwag om met die regte optrede te antwoord. Vroue moet onderdanig wees, kinders gehoorsaam, en slawe hardwerkend. Paulus se totale betoog oor die huisgesin is op liefde, respek en goedgesindheid teenoor mekaar geskoei. Die meerderes en minderes moet mekaar in ag neem. Op hierdie manier wil hy ’n huisgesin skep wat in harmonie met mekaar lewe.

Gelukkig is alle mag vandag nie meer in mans gesentreer nie. Die Christendom het al ’n baie lang pad geloop om aan alle mense, veral minderes, ook hul plekkie in die son te gee. Hoe behandel ons minderes in ons eie huisgesinne, werksituasies en gemeentes? Kom ons dink veral aan diegene wat nie dieselfde ras, politieke oorwegings, geslag en seksuele voorkeure as ons het nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

14 Julie – God se hart

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

13 Julie – God se arms

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

12 Julie – God hoor

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

11 Julie – God se mond

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

10 Julie – God se hand voorsien

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

9 Julie – God se hand beskerm

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

8 Julie – God se oog

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

7 Julie – Menslike maatstawwe

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

6 Julie – So breekbaar en tog heel

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

5 Julie – Wankelrig, maar met ’n vooruitsig

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

4 Julie – Vra, vra en nog ’n keer vra

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

3 Julie – Watter waarborg!

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

2 Julie – Liefde, die keur van geestelike gawes

Job 4 en 5

In die klassieke retoriek kry ons dié logikaformule: As a = c en b = c, dan is a = b. So redeneer Elifas hier om te bewys Job is skuldig en verdien sy lyding as straf. Skuldiges gaan ten gronde (a = c). Job is besig om ten gronde te gaan (b = c). Dus, Job is skuldig (b = a). Die wysheid waarop Elifas en sy vriende roem, is wysheid wat God se betrokkenheid by die mens verstaan in terme van ’n oorsaak-gevolg-skema. As jy ’n vroom lewe lei, sal God jou met voorspoed seën. Maar as jy goddeloos is, sal God jou met lyding en vernietiging straf. Ons noem dit vergeldingsteologie (ook bekend as voorspoeds- of welvaartsteologie as die klem op die voorspoeddeel val).

So verstaan sommige gelowiges God se werkwyse vandag nog. Droogte is ’n teken dat God die bevolking daar straf. As hulle tot bekering kom, sal God hulle seën met reën. As jy siek is en daar word deur die regte mense vir jou gebid, moet jy net sterk genoeg glo, dan sal jy genees word.

Daarom sê Elifas: Job, jy het gesondig en is goddeloos. Dus, bely jou sondes en kom tot bekering, dan sal God jou weer met voorspoed seën en jou van jou lyding en jou ondergang red.

God gebruik dus lyding as straf ten einde die verhouding met mense te herstel, so het hulle geglo. Vandag weet ons, God het wel deur “lyding” die verhouding met Hom herstel, maar deur die lyding van Jesus Christus. God se betrokkenheid by die mens word dus nie deur ’n skema van straf of voorspoed bepaal nie, maar deur sy liefde en genade. Daarom kan ons op geen manier sy seën verdien nie, ook nie deur bekering van sondes of sterk geloof nie. Alles is net genade, onverdiende guns alleen. Ons kan God dus nooit wil inperk in enige skematjie soos die vergeldingsteologie nie, maar ons mag altyd in dankbaarheid aan sy genade vashou. Watter voorreg is dit nie!

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

 

1 Julie – Moeilik, maar nie sonder hoop nie

Job 4 en 5

In die klassieke retoriek kry ons dié logikaformule: As a = c en b = c, dan is a = b. So redeneer Elifas hier om te bewys Job is skuldig en verdien sy lyding as straf. Skuldiges gaan ten gronde (a = c). Job is besig om ten gronde te gaan (b = c). Dus, Job is skuldig (b = a). Die wysheid waarop Elifas en sy vriende roem, is wysheid wat God se betrokkenheid by die mens verstaan in terme van ’n oorsaak-gevolg-skema. As jy ’n vroom lewe lei, sal God jou met voorspoed seën. Maar as jy goddeloos is, sal God jou met lyding en vernietiging straf. Ons noem dit vergeldingsteologie (ook bekend as voorspoeds- of welvaartsteologie as die klem op die voorspoeddeel val).

So verstaan sommige gelowiges God se werkwyse vandag nog. Droogte is ’n teken dat God die bevolking daar straf. As hulle tot bekering kom, sal God hulle seën met reën. As jy siek is en daar word deur die regte mense vir jou gebid, moet jy net sterk genoeg glo, dan sal jy genees word.

Daarom sê Elifas: Job, jy het gesondig en is goddeloos. Dus, bely jou sondes en kom tot bekering, dan sal God jou weer met voorspoed seën en jou van jou lyding en jou ondergang red.

God gebruik dus lyding as straf ten einde die verhouding met mense te herstel, so het hulle geglo. Vandag weet ons, God het wel deur “lyding” die verhouding met Hom herstel, maar deur die lyding van Jesus Christus. God se betrokkenheid by die mens word dus nie deur ’n skema van straf of voorspoed bepaal nie, maar deur sy liefde en genade. Daarom kan ons op geen manier sy seën verdien nie, ook nie deur bekering van sondes of sterk geloof nie. Alles is net genade, onverdiende guns alleen. Ons kan God dus nooit wil inperk in enige skematjie soos die vergeldingsteologie nie, maar ons mag altyd in dankbaarheid aan sy genade vashou. Watter voorreg is dit nie!

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

 

30 Junie – Hoop – onsigbare werklikheid

Job 4 en 5

In die klassieke retoriek kry ons dié logikaformule: As a = c en b = c, dan is a = b. So redeneer Elifas hier om te bewys Job is skuldig en verdien sy lyding as straf. Skuldiges gaan ten gronde (a = c). Job is besig om ten gronde te gaan (b = c). Dus, Job is skuldig (b = a). Die wysheid waarop Elifas en sy vriende roem, is wysheid wat God se betrokkenheid by die mens verstaan in terme van ’n oorsaak-gevolg-skema. As jy ’n vroom lewe lei, sal God jou met voorspoed seën. Maar as jy goddeloos is, sal God jou met lyding en vernietiging straf. Ons noem dit vergeldingsteologie (ook bekend as voorspoeds- of welvaartsteologie as die klem op die voorspoeddeel val).

So verstaan sommige gelowiges God se werkwyse vandag nog. Droogte is ’n teken dat God die bevolking daar straf. As hulle tot bekering kom, sal God hulle seën met reën. As jy siek is en daar word deur die regte mense vir jou gebid, moet jy net sterk genoeg glo, dan sal jy genees word.

Daarom sê Elifas: Job, jy het gesondig en is goddeloos. Dus, bely jou sondes en kom tot bekering, dan sal God jou weer met voorspoed seën en jou van jou lyding en jou ondergang red.

God gebruik dus lyding as straf ten einde die verhouding met mense te herstel, so het hulle geglo. Vandag weet ons, God het wel deur “lyding” die verhouding met Hom herstel, maar deur die lyding van Jesus Christus. God se betrokkenheid by die mens word dus nie deur ’n skema van straf of voorspoed bepaal nie, maar deur sy liefde en genade. Daarom kan ons op geen manier sy seën verdien nie, ook nie deur bekering van sondes of sterk geloof nie. Alles is net genade, onverdiende guns alleen. Ons kan God dus nooit wil inperk in enige skematjie soos die vergeldingsteologie nie, maar ons mag altyd in dankbaarheid aan sy genade vashou. Watter voorreg is dit nie!

Ds Chris le Roux, Stellenbosch/Worcester

 

29 Junie – Die gawe van onderskeiding

Psalm 23: 1-6

Een van die grootste stressors in enige mens se lewe is die moontlikheid van verlies. Jy kan jou werk, jou gesondheid, jou geld, jou reputasie, of ’n geliefde verloor. Wanneer mense met die moontlikheid van dood en verlies gekonfronteer word, is daar vrees en hartseer oor die dreigende verlies. Hartseer of rou is die manier waarop ons treur en deur die oorgange van die lewe kom, maar vrees vir die moontlikheid van verlies is ’n gevoel wat ons ervaar wanneer ons dreigende gevaar beleef. Hierdie gevaar dui nie net op lewensgevaar nie, maar enige situasie wat ’n bedreiging inhou. Dit kan ’n gevoel van angs wees, van bang en bekommerd wees.

Die Psalmdigter het geweet dat God hom sal beskerm, en hy het God vertrou, selfs om die dood in die gesig te staar in die donkerste dieptes. Miskien gaan jy nou deur donker dieptes. Dit kan die donker diepte van vrees, mislukking, skuld, konflik of verwerping wees. Die goeie nuus is dat die skaduwee van donker dieptes jou nie kan seermaak nie. Skaduwees is altyd groter as die bron waarvandaan dit kom. Waar daar ’n skaduwee is, moet daar ’n lig wees. Jy kan nie ’n skaduwee sonder lig hê nie. Dus, die geheim wanneer jy deur die dal van donker dieptes gaan, is om jou rug op die skaduwee te draai en na die lig te kyk. Solank jy jou oë op die lig hou, kan die skaduwee jou nie bang en benoud maak nie.

Vertrou God in die donker dieptes, soos die Psalmdigter dit bevestig: Die Here is my herder, ek kom niks kort nie… Selfs al gaan ek deur donker dieptes, sal ek nie bang wees nie, want U is by my. In u hande is ek veilig (Ps 23: 1 en 4). Jesus het gekom as die Goeie Herder en die Lig in die doodsgevaar en donker dieptes in die wêreld, om die Herder vir sy skape te wees en vrees en donker te verdryf en te vernietig.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

28 Junie – Heilige Gees en hoop

Psalm 23: 1-6

Een van die grootste stressors in enige mens se lewe is die moontlikheid van verlies. Jy kan jou werk, jou gesondheid, jou geld, jou reputasie, of ’n geliefde verloor. Wanneer mense met die moontlikheid van dood en verlies gekonfronteer word, is daar vrees en hartseer oor die dreigende verlies. Hartseer of rou is die manier waarop ons treur en deur die oorgange van die lewe kom, maar vrees vir die moontlikheid van verlies is ’n gevoel wat ons ervaar wanneer ons dreigende gevaar beleef. Hierdie gevaar dui nie net op lewensgevaar nie, maar enige situasie wat ’n bedreiging inhou. Dit kan ’n gevoel van angs wees, van bang en bekommerd wees.

Die Psalmdigter het geweet dat God hom sal beskerm, en hy het God vertrou, selfs om die dood in die gesig te staar in die donkerste dieptes. Miskien gaan jy nou deur donker dieptes. Dit kan die donker diepte van vrees, mislukking, skuld, konflik of verwerping wees. Die goeie nuus is dat die skaduwee van donker dieptes jou nie kan seermaak nie. Skaduwees is altyd groter as die bron waarvandaan dit kom. Waar daar ’n skaduwee is, moet daar ’n lig wees. Jy kan nie ’n skaduwee sonder lig hê nie. Dus, die geheim wanneer jy deur die dal van donker dieptes gaan, is om jou rug op die skaduwee te draai en na die lig te kyk. Solank jy jou oë op die lig hou, kan die skaduwee jou nie bang en benoud maak nie.

Vertrou God in die donker dieptes, soos die Psalmdigter dit bevestig: Die Here is my herder, ek kom niks kort nie… Selfs al gaan ek deur donker dieptes, sal ek nie bang wees nie, want U is by my. In u hande is ek veilig (Ps 23: 1 en 4). Jesus het gekom as die Goeie Herder en die Lig in die doodsgevaar en donker dieptes in die wêreld, om die Herder vir sy skape te wees en vrees en donker te verdryf en te vernietig.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

27 Junie – Wysheid

Psalm 23: 1-6

Een van die grootste stressors in enige mens se lewe is die moontlikheid van verlies. Jy kan jou werk, jou gesondheid, jou geld, jou reputasie, of ’n geliefde verloor. Wanneer mense met die moontlikheid van dood en verlies gekonfronteer word, is daar vrees en hartseer oor die dreigende verlies. Hartseer of rou is die manier waarop ons treur en deur die oorgange van die lewe kom, maar vrees vir die moontlikheid van verlies is ’n gevoel wat ons ervaar wanneer ons dreigende gevaar beleef. Hierdie gevaar dui nie net op lewensgevaar nie, maar enige situasie wat ’n bedreiging inhou. Dit kan ’n gevoel van angs wees, van bang en bekommerd wees.

Die Psalmdigter het geweet dat God hom sal beskerm, en hy het God vertrou, selfs om die dood in die gesig te staar in die donkerste dieptes. Miskien gaan jy nou deur donker dieptes. Dit kan die donker diepte van vrees, mislukking, skuld, konflik of verwerping wees. Die goeie nuus is dat die skaduwee van donker dieptes jou nie kan seermaak nie. Skaduwees is altyd groter as die bron waarvandaan dit kom. Waar daar ’n skaduwee is, moet daar ’n lig wees. Jy kan nie ’n skaduwee sonder lig hê nie. Dus, die geheim wanneer jy deur die dal van donker dieptes gaan, is om jou rug op die skaduwee te draai en na die lig te kyk. Solank jy jou oë op die lig hou, kan die skaduwee jou nie bang en benoud maak nie.

Vertrou God in die donker dieptes, soos die Psalmdigter dit bevestig: Die Here is my herder, ek kom niks kort nie… Selfs al gaan ek deur donker dieptes, sal ek nie bang wees nie, want U is by my. In u hande is ek veilig (Ps 23: 1 en 4). Jesus het gekom as die Goeie Herder en die Lig in die doodsgevaar en donker dieptes in die wêreld, om die Herder vir sy skape te wees en vrees en donker te verdryf en te vernietig.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

26 Junie – Dinamies lewe

Psalm 23: 1-6

Een van die grootste stressors in enige mens se lewe is die moontlikheid van verlies. Jy kan jou werk, jou gesondheid, jou geld, jou reputasie, of ’n geliefde verloor. Wanneer mense met die moontlikheid van dood en verlies gekonfronteer word, is daar vrees en hartseer oor die dreigende verlies. Hartseer of rou is die manier waarop ons treur en deur die oorgange van die lewe kom, maar vrees vir die moontlikheid van verlies is ’n gevoel wat ons ervaar wanneer ons dreigende gevaar beleef. Hierdie gevaar dui nie net op lewensgevaar nie, maar enige situasie wat ’n bedreiging inhou. Dit kan ’n gevoel van angs wees, van bang en bekommerd wees.

Die Psalmdigter het geweet dat God hom sal beskerm, en hy het God vertrou, selfs om die dood in die gesig te staar in die donkerste dieptes. Miskien gaan jy nou deur donker dieptes. Dit kan die donker diepte van vrees, mislukking, skuld, konflik of verwerping wees. Die goeie nuus is dat die skaduwee van donker dieptes jou nie kan seermaak nie. Skaduwees is altyd groter as die bron waarvandaan dit kom. Waar daar ’n skaduwee is, moet daar ’n lig wees. Jy kan nie ’n skaduwee sonder lig hê nie. Dus, die geheim wanneer jy deur die dal van donker dieptes gaan, is om jou rug op die skaduwee te draai en na die lig te kyk. Solank jy jou oë op die lig hou, kan die skaduwee jou nie bang en benoud maak nie.

Vertrou God in die donker dieptes, soos die Psalmdigter dit bevestig: Die Here is my herder, ek kom niks kort nie… Selfs al gaan ek deur donker dieptes, sal ek nie bang wees nie, want U is by my. In u hande is ek veilig (Ps 23: 1 en 4). Jesus het gekom as die Goeie Herder en die Lig in die doodsgevaar en donker dieptes in die wêreld, om die Herder vir sy skape te wees en vrees en donker te verdryf en te vernietig.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

25 Junie 2019 – Perfekte balans

Psalm 23: 1-6

Een van die grootste stressors in enige mens se lewe is die moontlikheid van verlies. Jy kan jou werk, jou gesondheid, jou geld, jou reputasie, of ’n geliefde verloor. Wanneer mense met die moontlikheid van dood en verlies gekonfronteer word, is daar vrees en hartseer oor die dreigende verlies. Hartseer of rou is die manier waarop ons treur en deur die oorgange van die lewe kom, maar vrees vir die moontlikheid van verlies is ’n gevoel wat ons ervaar wanneer ons dreigende gevaar beleef. Hierdie gevaar dui nie net op lewensgevaar nie, maar enige situasie wat ’n bedreiging inhou. Dit kan ’n gevoel van angs wees, van bang en bekommerd wees.

Die Psalmdigter het geweet dat God hom sal beskerm, en hy het God vertrou, selfs om die dood in die gesig te staar in die donkerste dieptes. Miskien gaan jy nou deur donker dieptes. Dit kan die donker diepte van vrees, mislukking, skuld, konflik of verwerping wees. Die goeie nuus is dat die skaduwee van donker dieptes jou nie kan seermaak nie. Skaduwees is altyd groter as die bron waarvandaan dit kom. Waar daar ’n skaduwee is, moet daar ’n lig wees. Jy kan nie ’n skaduwee sonder lig hê nie. Dus, die geheim wanneer jy deur die dal van donker dieptes gaan, is om jou rug op die skaduwee te draai en na die lig te kyk. Solank jy jou oë op die lig hou, kan die skaduwee jou nie bang en benoud maak nie.

Vertrou God in die donker dieptes, soos die Psalmdigter dit bevestig: Die Here is my herder, ek kom niks kort nie… Selfs al gaan ek deur donker dieptes, sal ek nie bang wees nie, want U is by my. In u hande is ek veilig (Ps 23: 1 en 4). Jesus het gekom as die Goeie Herder en die Lig in die doodsgevaar en donker dieptes in die wêreld, om die Herder vir sy skape te wees en vrees en donker te verdryf en te vernietig.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

24 Junie – Ek sal U volg, Here, maar…

Psalm 23: 1-6

Een van die grootste stressors in enige mens se lewe is die moontlikheid van verlies. Jy kan jou werk, jou gesondheid, jou geld, jou reputasie, of ’n geliefde verloor. Wanneer mense met die moontlikheid van dood en verlies gekonfronteer word, is daar vrees en hartseer oor die dreigende verlies. Hartseer of rou is die manier waarop ons treur en deur die oorgange van die lewe kom, maar vrees vir die moontlikheid van verlies is ’n gevoel wat ons ervaar wanneer ons dreigende gevaar beleef. Hierdie gevaar dui nie net op lewensgevaar nie, maar enige situasie wat ’n bedreiging inhou. Dit kan ’n gevoel van angs wees, van bang en bekommerd wees.

Die Psalmdigter het geweet dat God hom sal beskerm, en hy het God vertrou, selfs om die dood in die gesig te staar in die donkerste dieptes. Miskien gaan jy nou deur donker dieptes. Dit kan die donker diepte van vrees, mislukking, skuld, konflik of verwerping wees. Die goeie nuus is dat die skaduwee van donker dieptes jou nie kan seermaak nie. Skaduwees is altyd groter as die bron waarvandaan dit kom. Waar daar ’n skaduwee is, moet daar ’n lig wees. Jy kan nie ’n skaduwee sonder lig hê nie. Dus, die geheim wanneer jy deur die dal van donker dieptes gaan, is om jou rug op die skaduwee te draai en na die lig te kyk. Solank jy jou oë op die lig hou, kan die skaduwee jou nie bang en benoud maak nie.

Vertrou God in die donker dieptes, soos die Psalmdigter dit bevestig: Die Here is my herder, ek kom niks kort nie… Selfs al gaan ek deur donker dieptes, sal ek nie bang wees nie, want U is by my. In u hande is ek veilig (Ps 23: 1 en 4). Jesus het gekom as die Goeie Herder en die Lig in die doodsgevaar en donker dieptes in die wêreld, om die Herder vir sy skape te wees en vrees en donker te verdryf en te vernietig.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

23 Junie 2019 – Lojaal en getrou

Psalm 23: 1-6

Een van die grootste stressors in enige mens se lewe is die moontlikheid van verlies. Jy kan jou werk, jou gesondheid, jou geld, jou reputasie, of ’n geliefde verloor. Wanneer mense met die moontlikheid van dood en verlies gekonfronteer word, is daar vrees en hartseer oor die dreigende verlies. Hartseer of rou is die manier waarop ons treur en deur die oorgange van die lewe kom, maar vrees vir die moontlikheid van verlies is ’n gevoel wat ons ervaar wanneer ons dreigende gevaar beleef. Hierdie gevaar dui nie net op lewensgevaar nie, maar enige situasie wat ’n bedreiging inhou. Dit kan ’n gevoel van angs wees, van bang en bekommerd wees.

Die Psalmdigter het geweet dat God hom sal beskerm, en hy het God vertrou, selfs om die dood in die gesig te staar in die donkerste dieptes. Miskien gaan jy nou deur donker dieptes. Dit kan die donker diepte van vrees, mislukking, skuld, konflik of verwerping wees. Die goeie nuus is dat die skaduwee van donker dieptes jou nie kan seermaak nie. Skaduwees is altyd groter as die bron waarvandaan dit kom. Waar daar ’n skaduwee is, moet daar ’n lig wees. Jy kan nie ’n skaduwee sonder lig hê nie. Dus, die geheim wanneer jy deur die dal van donker dieptes gaan, is om jou rug op die skaduwee te draai en na die lig te kyk. Solank jy jou oë op die lig hou, kan die skaduwee jou nie bang en benoud maak nie.

Vertrou God in die donker dieptes, soos die Psalmdigter dit bevestig: Die Here is my herder, ek kom niks kort nie… Selfs al gaan ek deur donker dieptes, sal ek nie bang wees nie, want U is by my. In u hande is ek veilig (Ps 23: 1 en 4). Jesus het gekom as die Goeie Herder en die Lig in die doodsgevaar en donker dieptes in die wêreld, om die Herder vir sy skape te wees en vrees en donker te verdryf en te vernietig.

Dr Rudy Denton, Potchefstroom-Studente

22 Junie – Ek het julle gekerm gehoor

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

21 Junie – ’n Binnestebuite lewe

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

20 Junie – In die koninkryk is daar mededeelsaamheid

Kolossense 2: 6-15

Nadat Paulus opnuut sy gesag asook sy boodskap gevestig het, gaan hy opnuut daartoe oor om te sê wat die implikasie daarvan is. Die volgende dagstukke handel juis hieroor: die invloed van Christus op jouself in terme van deugde en ondeugde, op die huisgesin, op diegene buite die gemeente en laastens op die gemarginaliseerdes. Hy begin sy betoog deur te sê dat Christus nie net ontvang moet word nie, maar dat daar ook in Hom gewandel moet word. Die werkwoord wandel in Grieks impliseer ’n voortdurende sowel as ’n omvattende aksie – in ons taal “orals en altyd”. Paulus doen weer eens ’n beroep op die Kolossense om nie in hierdie opsig mislei te word deur enigiemand nie. Hy gebruik verskeie argumente om sy standpunt te stel, waarvan ek slegs twee gaan behandel.

Die eerste kom voor in vers 15, naamlik dat Christus alle magte en gesagte oorwin het en dat Hy hulle in die openbaar vertoon het. Hierdie is ’n geweldig vernederende beeld uit die Romeinse Ryk. Die generaals van die vyand is gewoonlik ná ’n veldslag gevange geneem, kaal uitgetrek en in die strate van die vaderland vertoon. ’n Mens kan jou indink hoe die skares hulle sou uitjou en verkleineer. Paulus wil maar net hiermee sê dat Christus die oorwinnaar is.

Die tweede argument wat Paulus gebruik, is dié van ’n skuldbrief teen ons wat aan die kruis gekanselleer is (vers 14). Hierdie skuldbrief was ’n verdoemende dokument vir die oortreder. Al die transaksies is tot in die fynste detail opgeskryf. Gewoonlik het dit in die howe van daardie tyd as getuienis teen ’n mens gedien. Nou sê Paulus dat hierdie skuldbrief as gevolg van die kruis tot niet is.

Dit is duidelik wat Paulus hier doen: Hy kweek ’n kultuur van wenners. Die verloorders en oningeligtes ondersteun die magte en gesagte, maar nie diegene wat Christus ontvang het en in Hom wandel nie. In wie se span is jy? Hoor ek jou sê: In Christus se span! Moet dan nie soos ’n verloorder optree nie.

Prof Pierre Jordaan, Wonderfontein

 

af
af
Deel met behulp van
Copy link