Romeine 4: 1-5 en 13-17 (AFR53)

In ’n samelewing wat dikwels klem lê op prestasie en om te verdien wat ons ontvang, is die konsep van vrye gawe byna ontstellend. Hoe word ’n mens dan reg met God? Paulus ontknoop meesterlik menslike pogings om goddelike guns te verdien deur na Abraham te wys, die patriarg wat deur beide Jode en Christene vereer word. Hy vra: Wat sal ons dan sê, het Abraham, ons vader na die vlees, verkry? (Rom 4: 1).

Paulus voer aan dat as Abraham deur werke geregverdig is hy iets sou gehad het om oor te roem, maar nie voor God nie. In plaas daarvan verklaar die Skrif: Abraham het in God geglo, en dit is hom tot geregtigheid gereken (Rom 4: 3). Dit is deurslaggewend: Abraham se geregtigheid is nie verdien nie; dit is toegereken aan hom as gevolg van sy geloof… Aan hom egter wat nie werk nie, maar glo in Hom wat die goddelose regverdig, word sy geloof tot geregtigheid gereken (Rom 4: 5). Dit vestig die radikale waarheid dat regverdiging nie deur menslike prestasie kom nie, maar deur goddelike genade wat deur geloof ontvang word.

Paulus beklemtoon verder dat die belofte aan Abraham en sy nageslag nie deur die wet gekom het nie, maar deur die geregtigheid wat deur geloof kom. Die wet bring inderdaad toorn wanneer dit oortree word, die belofte hang egter van geloof af Dit beteken God se belofte is veilig, gegrond in sy genade, en uitgebrei na elkeen, ongeag hul etniese en wetisistiese agtergrond wat Abraham se soort geloof deel. Ons posisie met God is nie gebaseer op wat ons doen nie, maar op wat Christus gedoen het wat deur ons vertroue ontvang word.

Gedurende Lydenstyd word ons herinner aan die kern van ons geloof: regverdiging deur genade alleen, deur geloof. Hierdie waarheid verlig die pad na die kruis en die opstanding, en bevestig dat ons vrede met God ’n vrye gawe is, beskikbaar vir almal wat glo.

Dr Johan Bester, Randfontein Midpark / SGB