Lees: Filippense 2: 7b-9 (AFR83)
En toe Hy as mens verskyn het, 8het Hy Homself verder verneder. Hy was gehoorsaam tot in die dood, ja, die dood aan die kruis. 9Daarom het God Hom ook tot die hoogste eer verhef en Hom die Naam gegee wat bo elke naam is …
In ’n wêreld wat vinnig beweeg, waar pyn dikwels vermy word en lyding as sinloos beskou word, kan die vraag met reg gevra word: Waarom vier ons nog Lydenstyd en Paasfees? Is dit bloot ’n kerklike tradisie of het dit werklik betekenis vir die mens van vandag?
Lydenstyd is die veertig dae voor Paasfees waartydens die kerk doelbewus stil word voor God. Dit is ’n tyd van selfondersoek, bekering en verdieping van geloof. Die fokus val op Jesus Christus se pad van gehoorsaamheid, lyding en sy uiteindelike kruisiging. Hierdie tyd herinner ons daaraan dat God nie ver van menslike pyn af staan nie. Inteendeel, in Christus tree God die werklikheid van lyding binne. Dietrich Bonhoeffer skryf: Only a suffering God can help. In Lydenstyd word ons herinner dat God se betrokkenheid by die wêreld nie oppervlakkig is nie, maar tot in die diepte van menslike nood strek.
Ons leef in ’n kultuur wat sukses, krag en selfvervulling verheerlik. Die kruis staan egter skerp hierteenoor. Die kruis ontmasker ons magsdrome en selfgerigtheid. Dit nooi ons om eerlik na onsself te kyk: Waar leef ons weg van God? Waar dra ons by tot gebrokenheid – in verhoudings, gemeenskappe en strukture? Lydenstyd help ons om weer te leer wat dit beteken om Jesus te volg – nie net in woorde nie, maar in ’n lewe van liefde, diens en opoffering.
Paasfees kan egter nie van Lydenstyd losgemaak word nie. Sonder die kruis is die opstanding goedkoop; sonder die opstanding is die kruis net nog ’n tragedie. Paasfees verkondig die hart van die Christelike geloof: God het die dood oorwin. Die graf is leeg. Die laaste woord behoort nie aan sonde, pyn of dood nie, maar aan die lewe.
Waarom vier ons dit nog? Omdat die Paasboodskap radikaal relevant bly. In ’n wêreld vol oorlog, onreg, siekte en verlies verkondig Paasfees ’n hoop wat nie gebaseer is op menslike optimisme nie, maar op God se daad in Christus. NT Wright beskryf die opstanding as God se bevestiging dat sy nuwe skepping reeds begin het. Paasfees roep gelowiges om as mense van die opstanding te leef – mense wat hoop dra, versoening soek en tekens van nuwe lewe sigbaar maak.
Lydenstyd en Paasfees help ons om die volle verhaal van God se liefde te onthou: ’n liefde wat bereid is om te ly, en ’n liefde wat sterker is as die dood. In hierdie feesseisoen word ons uitgenooi om onsself weer onder die kruis en voor die leë graf te plaas – en daar ons identiteit, hoop en roeping nuut te ontdek. In Christus sien ons hoe ver God bereid is om te gaan om die mens te red.
Maar die kruis is nie die einde van die verhaal nie. Paasfees bevestig dat gehoorsaamheid en liefde nooit tevergeefs is nie. God verander die simbool van die dood in ’n teken van lewe. Die Een wat verneder is, word verhef.
Hierin lê ons hoop ook: God werk steeds deur swakheid, opoffering en geloof. Wanneer ons Christus volg, leef ons in die wete dat die opstanding die laaste woord het. Daarom kan ons met hoop leef – selfs in tye van lyding.