Lukas 4: 21-30

Jesus het in ’n sinagoge in Nasaret gepreek. Die mense was eers beïndruk met Jesus se prediking, maar dit het spoedig verander. Jesus se gehoor het verwag dat Hy ook vir hulle wonderwerke sal doen soos wat Hy elders gedoen het. Nie net verwag hulle dat Jesus wonderwerke in Nasaret sal doen omdat Hy van daar af kom nie, maar ook sodat hulle met hul eie oë kan sien dat Hy werklik die Messias is.

In plaas van wonderwerke doen, onbtloot Jesus hul ongeloof met twee voorbeelde uit die Ou Testament: Eers verwys Jesus na Elia en die weduwee van Sarfat. God het Elia nie na ’n Israelitese weduwee toe gestuur nie maar ’n heidense vrou (1 Kon 17: 8 – 16). In die tweede voorbeeld gebruik Jesus vir Elisa en Naäman die Siriër. God het ’n Siriër en nie ’n Jood nie genees (2 Kon 5:1 – 14).

Jesus se boodskap is duidelik: God se genade is vir almal wat glo en nie net beperk tot Israel nie.

Almal in die sinagoge is woedend omdat Jesus hulle geestelik ontmasker het. Hulle glo dat Jode outomaties die Here se guns verdien, maar Jesus sê vir hulle dat God genade bewys aan diegene wat in Hom glo – maak nie saak wat jou herkoms is nie. Die evangelie is juis vir hulle wat hul eie behoefte aan genade erken.

Jesus het Nasaret verlaat omdat hulle Hom verwerp het, maar Hy stap steeds in ons midde en bied steeds sy genade vir ons aan. Aanvaar ons Hom in geloof en met nederigheid? Of verwerp ons Hom omdat sy boodskap nie by ons idees en verwagtinge aansluit nie en ons op so ’n wyse onsself van Hom vervreem?

Mag ons nooit te trots wees om sy genade te aanvaar nie. Mag ons nederig bly glo en God se seën ontvang, want die evangelie is vir almal wat glo!

Ds Marissa Kidson, Pretoria-Wes