Psalm 121 (AFR53)

In ’n wêreld vol onsekerhede – van die ekonomiese skommelinge wat ons raak tot die daaglikse uitdagings wat ons beleef – waar vind ons werklik ons hulp? Psalm 121 begin met: Ek slaan my oë op na die berge: waarvandaan sal my hulp kom? (Ps 121: 1). Die berge kan simbole wees van struikelblokke of selfs heidense afgodeplekke. Maar die psalmis gee vinnig die oorweldigende antwoord: My hulp kom van die Here, wat hemel en aarde gemaak het (Ps 121: 2). Ons hulp kom nie uit die uitdagings nie, maar van die Een wat alles geskep het.

Die psalm verseker ons dan stelselmatig van God se konstante waaksaamheid. Hy sal jou voet nie laat gly nie; jou Beskermer sal nie sluimer nie. Waarlik, die Beskermer van Israel sluimer of slaap nie (Ps 121: 3-4). Hierdie herhaalde versekering van God se wakkerheid staan in skerp kontras met menslike beperkinge. Anders as menslike wagte wat moeg word, is God onvermoeid oplettend.

Verder is die Here self jou skaduwee aan jou regterhand; bedags sal die son jou nie steek nie en snags die maan nie. Hierdie beeld verseker beskerming teen beide openlike gevare (die versengende son) en meer subtiele, geheimsinnige bedreigings (die maan). Die psalm sluit af met ’n omvattende belofte: Die Here sal jou bewaar teen elke kwaad; Hy sal jou lewe bewaar. Die Here sal jou bewaar as jy uitgaan en as jy ingaan, van nou af tot in ewigheid (Ps 121: 7-8). Dit is nie ’n waarborg teen alle lyding nie, maar ’n versekering van God se soewereine sorg oor ons hele bestaan, van elke reis uitwaarts tot elke tuiskoms, vir altyd. Dit roep ons op om te rus in Sy onwrikbare teenwoordigheid en beskerming.

Psalm 121 herinner in Lydenstyd ons daaraan dat selfs te midde van die diepste beproewinge, God se waaksaamheid en beskerming konstant bly. Dit is ’n uitnodiging om ons vertroue ten volle op die Skepper van hemel en aarde te plaas, die Een wat nooit sluimer nie en ons lewe bewaar.

Dr Johan Bester, Randfontein Midpark / SGB