Sit ek en twee pastore toe by die Lapa aan’t filosofeer, met koek en boeretroos vir ontbyt. Gewoonlik is ons ’n hele spannetjie leraars, want in die Laeveld groei alles, selfs die kerk; helaas, nie in grootte nie, maar in verskeidenheid. Ons is ’n ekumeniese paradys van al die gewone denominasies en ’n duisternis huiskerke wat soos paddastoele in die trope gedy, die meeste van hulle nuutskeppings wat aan saam met en soos die kerk geen erg het nie, en ook na niks bekends lyk nie. Dog, gewyd geroepe na die goddelose “Hoed” (plaaslik vir Hoedspruit) toe, want hul harte is in beroering gebring oor die dringende bekeringsnood alhier.

Dié twee pastore is eerbare manne. (Ja, hier is dominees en alle dergelike wesens nog net mans.) Hulle het die verskeurdheid geërf, nie veroorsaak nie. Hul geloof is nie onder verdenking nie; wel ánders, maar nie dodelik bedwaald nie. Hulle getuig van eerlike worsteling, nes ek ook maar, dog (vir my gevoel) oor middelmatige goed. Nietemin, hulle en hul twee gemeentes se eie uitdaging om met God en mekaar saamgeleef te kry, gee eenderse moeilikheid af as ons sʼn. Ons kon mekaar destyds glo net nie meer genoegsaam verdra om dié uitdagings saam aan te pak nie.

Bekering is toe nie wat dié platteland wou hê nie, skeuring wel. Hier is afskeiding ’n deug: Liefs skeuring voor bekering. Trouens, skeuring ís bekering!

Skeuring slaag hier, op klein skaal maar meervoudig, sonder die nodigheid van hogere teologiese geskille oor belydenis. Want om saam met en soos die kerk te bely, is glo “uitgediende kerkwees”. Dié kerke wat tóg nog iewers anders geaffilieer bly, verdoesel dit. Sies! sê hulle vir alle binding aan belydenis. Maar skeuring verloop vreeslik ordentlik: Net ’n enkele storie oor ’n grief teen die kerk van oorsprong, is al wat skeuring verg.

As jy ons almal hier nou bymekaar sou tel, soos krummels van ’n koek, sal jy by naastenby die volronde dubbellaagspons uitkom wat die kerk eens was, nie 12 mandjies vol meer nie. Dieselfde koek is nou al so dun gesny dat skaars ’n nagmaalproetjie vir elkeen oorbly, geeneen op sy eie ’n maaltyd wat jou vol hou nie.

Gróót is ons nie meer nie. In die stad was (is dalk nóú nog?) groot ook góéd: groot en indrukwekkende kerksentrums, stadions, skares en grootse meesleurende eredienste.

Kleiner is hier by ons beter, sê selfs dié wat in die stad groot gaan as dit hulle pas. Hulle pas goed hier aan. Reis lig! Los die padkos, die ekstra baadjie en skoene, geboue met torings, pastorieë en professionele predikante. Kerk-lite. Ek hoor jou, Lukas. Ek hoor jy skud (ons) stof van jou voete af. Maar nêrens lees ek dat jy die belydenis ook maar agterlaat nie, ook nie wrokke nie. Ek hoor ons moet kragte saamsnoer, beursies en bagasie. Verkoop jou klere vir ’n swaard! Want die Een van wie ons getuig en bely dat Hy die Here is, word algemeen ’n misdadiger gereken. Ons wat Hom volg, dus noodwendig ook.

Daarom verg kerk geloof. Geloof word bely.

En daarom versoen gelowiges in die strydende kerk.

Die Drie Susters is nog hier, sukkelend, aldrie nog net gedeeltelik versorgd bedien. Wat gebeur in die Kerk dat ons daarvan wil wegkom? wil ek weet. Selfs net 100 belydendes is hier by ons al ’n groot gemeente, groot genoeg vir die gewone binnegevegte.

Maar waarom op aarde ons wat glo die swaard teen mekaar opneem, verdeel en heers, gaan my verstand te bowe. 

Paddastoele gedy op warm plekke.

Illustrasie: Tekening van Beverly Shipko http://www.beverlyshipko.com/beverly-shipko-last-piece-chocolate-cake-16-x-20-inches-img_0470/

af
af
Deel met behulp van
Copy link