Psalm 95 (AFR53)
Elkeen van ons ken die swaar van die alledaagse roetine, daardie konstante eise van die lewe, wat ’n mens laat soek na iets dieper. Psalm 95: 1 sê: Kom, laat ons jubel tot eer van die Here, laat ons juig oor die Rots by Wie ons redding vind! Dit is ’n opdrag om deel te neem, om God se teenwoordigheid met danksegging en vreugdevolle liedere binne te gaan. Ons word daaraan herinner dat die Here die groot Koning bo alle gode is, wat die dieptes van die aarde en die bergtoppe in Sy hand hou. Hy is ons Maker, en ons is die volk wat Hy versorg.
Die psalm maak ’n skerp draai, van ’n feestelike uitnodiging na ’n ernstige waarskuwing: Vandag, as julle sy stem hoor, moet julle nie hardkoppig wees nie soos by Meriba, soos daardie dag by Massa in die woestyn nie (Ps 95: 8). Hierdie historiese verwysing dui op Israel se rebellie tydens hul woestynreis. ’n Tyd toe hul harte verhard is deur twyfel en ongehoorsaamheid, ondanks die aanskouing van God se magtige werke. Die gevolg van hul verharde harte was uitsluiting van rus wat God hulle wou gee.
Die waarskuwing van Psalm 95 resoneer vandag diep. Vandag is hier die deurslaggewende woord wat ons aanspoor om nou op God se stem te reageer. Dit daag ons uit om na te dink oor ons eie ontvanklikheid vir God se teenwoordigheid en leiding te midde van die lewe se druk. Hoor ons werklik, of verhard ons ons harte? Die psalm se samevoeging van vreugdevolle aanbidding en streng waarskuwing onderstreep ’n lewegewende waarheid: ware aanbidding behels beide aanbidding en gehoorsaamheid, ’n nederige gewilligheid om deur geloof en responsiwiteit God se rus binne te gaan.
Gedurende Lydenstyd word ons opnuut herinner aan die dringendheid van ons reaksie op God se stem. Psalm 95 nooi ons juis om doelbewus te kies vir aanbidding en gehoorsaamheid, om te onthou dat God ons Skepper en Herder is, en om sy rus te vind in gehoorsaamheid.
Dr Johan Bester, Randfontein Midpark / SGB