Johannes 9: 1-41 (AFR53)
Wanneer ons met lyding gekonfronteer word, is ons onmiddellike neiging dikwels om die oorsaak daarvan te verstaan, miskien selfs om blaam te plaas. Dit is presies hoe die dissipels gereageer het toe hulle ’n man sien wat blind gebore is: Rabbi, wie het gesondig, hierdie man of sy ouers, dat hy blind gebore is (Joh 9: 2)? Jesus se antwoord verskuif die paradigma ingrypend, en verklaar: Hy het nie gesondig nie, en sy ouers ook nie; maar die werke van God moet in hom openbaar word (Joh 9: 3). Lyding, in hierdie konteks, is nie altyd ’n gevolg van sonde nie, maar kan ’n geleentheid wees vir die openbaring van God se heerlikheid.
Jesus doen dan ’n unieke wonderwerk: Hy meng modder met speeksel, smeer dit aan die man se oë, en sê vir hom om homself in die Siloam-bad te was. Die man gehoorsaam en kom siende terug. Hierdie eenvoudige daad ontketen ’n reeks ondervragings, hoofsaaklik deur die Fariseërs, wat meer besorg is oor die handhawing van hul godsdienstige wette (veral rakende die Sabbat) as oor die viering van ’n wonderwerk.
Die verhaal kontrasteer briljant die fisiese sig van die geneesde man met die toenemende geestelike blindheid van die Fariseërs. Die man, aanvanklik onseker, artikuleer progressief sy oortuiging oor Jesus se identiteit wat kulmineer in sy aanbidding van Jesus. Sy eenvoudige, ervaringsgerigte getuienis ontbloot kragtig die Fariseërs se weerstand teen die waarheid.
Ten spyte van oorweldigende bewyse, weier hulle om Jesus se gesag te erken en klou hulle vas aan hul vooropgestelde idees. Jesus sluit af deur te verklaar: Tot ’n oordeel het Ek in hierdie wêreld gekom, sodat die wat nie sien nie, mag sien, en die wat sien, blind mag word (Joh 9: 39). Hierdie kragtige stelling openbaar dat ware sig nie slegs fisies is nie, maar geestelik – ’n gewilligheid om goddelike waarheid te erken en daaraan te onderwerp selfs wanneer dit ons gemaklike aannames uitdaag.
Lydenstyd nooi ons uit om ons eie geestelike blindheid te ondersoek. Die Fariseërs se onwilligheid om Jesus se identiteit te erken, dien as ’n waarskuwing teen selfregverdiging en ’n geslote hart.
Dr Johan Bester, Randfontein Midpark / SGB