Sagaria 7: 10 (AFR2020)
Moenie weduwees, weeskinders, vreemdelinge en armes verdruk nie (Sag 7: 10). Ná die ballingskap is Israel weer in hulle land, maar hul geestelike toestand is broos. Die volk vra of hulle nog vasdae moet hou – en God antwoord deur die profeet Sagaria dat hulle nie net uiterlike rituele moet doen nie, maar hulle harte moet verander. God sê duidelik: moenie die wees onderdruk nie.
Die vers is opvallend. Dit plaas die behandeling van die wees op dieselfde vlak as geloofsgehoorsaamheid. Dis nie ’n sosiale saak aan die kant van die geestelike pad nie – dit is die geestelike pad. Om die wees, die weduwee en die vreemdeling reg aan te doen, is ’n weerspieëling van ’n regte verhouding met God.
Die woord onderdruk impliseer nie net aktiewe mishandeling nie, maar ook passiewe versuim – om nié te help waar jy kan nie, om nié op te staan teen onreg nie. Hierdie teks vra nie net of jy ander skade aandoen nie, maar of jy ander beskerm. En God kyk na die hart: Moenie in julle harte kwaad teen mekaar bedink nie.
Vaderloosheid in ons tyd is dikwels onsigbaar – nie net fisiese afwesigheid van ’n pa nie, maar ook emosionele en geestelike verlating. Baie kinders het pa’s wat teenwoordig is, maar ook nie teenwoordig is nie. Ander groei op in huise waar vaders hul rol versaak het. God sê: Moenie dit ignoreer nie.
As jy self weet hoe dit voel om alleen te wees – geestelik, emosioneel of fisies – dan is Sagaria se woorde ’n belofte dat God vir jou reg wil laat geskied. Maar dis ook ’n oproep aan elke gelowige: moenie jou godsdiens meet aan hoe jy vas of bid nie, meet dit aan hoe jy optree teenoor dié wat gebroke is.
Ware geloof vra nie net vroom rituele nie. Dit vra geregtigheid. En geregtigheid begin waar ons die kwesbares raaksien – en vir hulle opstaan, soos God self doen.
Ds Milankie van der Walt, Namib-Suid