Matteus 28: 16-20 het as ’n besonder gepaste en rigtinggewende opening gedien vir die Komitee vir Diakonaat se strategiese beplanningsessie wat op Saterdag 11 April by Gemeente Noordwestelike Pretoria plaasgevind het. In hierdie bekende, maar steeds uitdagende woorde van die opgestane Christus word die kerk opnuut herinner aan haar diepste roeping en identiteit. Die sogenaamde Groot Opdrag is nie bloot ’n sendingmandaat in ’n eng, evangelisasie-gerigte sin nie, maar bied ’n omvattende visie vir die hele lewe en bediening van die kerk – en daarom ook vir die diakonaat. Dit plaas die kerk se dienswerk binne die groter raamwerk van God se missie in die wêreld: om mense te bereik, in te sluit, te vorm en te stuur. Dis God se Liefde in aksie.
Veral betekenisvol is die inleidende verklaring van Jesus: Aan My is alle mag gegee in die hemel en op die aarde (Matt 28: 18, AFR83). Hierdie uitspraak gee nie net gesag aan wat volg nie, maar bepaal ook die aard van die kerk se diens. Dit is die mag van die gekruisigde en opgestane Here – ’n mag wat nie oorheers nie, maar dien en herstel. In hierdie lig word dit duidelik dat die diakonaat se werk nie op eie inisiatief of blote menslike vermoë berus nie. Inteendeel, dit vloei voort uit Christus se gesag en word gedra deur sy teenwoordigheid. Hy deel sy mag met sy dissipels deur hulle uit te stuur: Gaan dan … (Matt 28: 19, AFR83). Hierdie gaan is nie ’n losstaande opdrag nie, maar ’n beweging wat voortvloei uit sy gesag en bemagtiging. En die opdrag is om dissipels te maak – om Jesus se mag weer met ander te deel.
Hierdie perspektief het die toon aangegee vir die strategiese gesprekke van die komitee. Dit het die fokus verskuif van bloot praktiese beplanning na ’n dieper besinning oor roeping en identiteit. Die opdrag om dissipels te maak, te doop en te leer, roep die diakonaat op om verder te kyk as net noodverleniging. Dit vra dat dienswerk ook gerig sal wees op die herstel van menswaardigheid, die skep van behoort, en die vorming van mense se lewens in navolging van Christus. Die diakonaat word dus nie net ’n reaksie op nood nie, maar ’n doelgerigte deelname aan die vorming van ’n geloofsgemeenskap wat self weer gestuur word.
Verder onderstreep die opdrag om te doop die inklusiewe karakter van hierdie bediening. Dit herinner die komitee daaraan dat die diakonaat ’n belangrike rol speel in die afbreek van grense – sosiaal, ekonomies en kultureel – wat mense van mekaar en van die geloofsgemeenskap vervreem. Om te dien, is om ruimte te skep waar mense werklik kan behoort. Terselfdertyd beklemtoon die opdrag om te leer dat die diakonaat ook ’n vormende funksie het. Deur woord en daad help diakens die gemeente om te groei in gehoorsaamheid, om barmhartigheid te beoefen en om die liefde van Christus konkreet uit te leef.
Laastens is die belofte waarmee die gedeelte afsluit van deurslaggewende belang: En onthou, Ek is by julle al die dae tot die voleinding van die wêreld (Matt 28: 20, AFR83). Hierdie versekering van Christus se voortdurende teenwoordigheid het ’n diep troos- en motiveringswaarde vir die diakonaat. In ’n wêreld waar nood dikwels oorweldigend is en hulpbronne beperk voel, herinner dit die komitee daaraan dat hulle nie alleen werk nie. Hul diens is ’n deelname aan Christus se eie werk in die wêreld.
Met hierdie Skrifgedeelte as vertrekpunt kon die strategiese beplanning in ’n gees van afhanklikheid, hoop en gehoorsaamheid plaasvind. Dit het die komitee gehelp om hulle taak nie bloot as organisatoriese beplanning te sien nie, maar as ’n roepingshandeling – ingebed in die gesag van Christus, gerig op die vorming van dissipels, en gedra deur die sekerheid van sy teenwoordigheid.