En toe vra hulle my sowaar om oor die Dywel te skryf – kan jy glo! Ek ken die ou nie eens nie; trouens, ek dink nie eens dat die Dywel enigsins bestaan nie.

O gaats, dis seker gewaagd vir ’n dominee om te sê dat hy of sy nie in ’n Dywel glo nie.

Maar vir enige een wat iets van wetenskap af weet, is dit na my mening onmoontlik om nog in die bestaan van so ’n entiteit te glo. Daar is letterlik geen wetenskaplike bewys dat so iets bestaan nie. Maar, hoor ek jou sê, wetenskap kan tog nie alles verklaar nie! Wat van musiek? Wetenskap kan klankgolwe verklaar, maar nie musiek nie – bedoelende nou wanneer is ’n kombinasie van klankgolwe musiek en wanneer is dit geraas? Dis net ’n klomp geraas! het die ou mense gesê toe ouens met takhare elektriese klanke begin maak het en honderde topverkopers op die mark gehad het.

Goed, jy is reg, wetenskap (oftewel natuurwetenskap) het nie al die antwoorde nie. Dog gaan dit nie hier oor persoonlike smaak nie, maar oor die bestaan van ’n bose wese. Daar moet tog spore van so iets wees wat wetenskaplik ondersoek kan word? O ja, boosheid is in oormaat teenwoordig in die wêreld, moord en doodslag en haat en al die goed. Dit is al ontleed, en daar is gevind dat dit mense was wat booshede gepleeg het. Daar waar mense wel daarop geroem het dat hulle nie self verantwoordelik was vir hul wandade nie, maar onder aanvoering van die een of ander bose entiteit was, is bevind dat hulle skuldig was voor die reg en is hulle strafregtelik vervolg. Dit was die geval met die onlangse okkulte-verwante hofsake in Krugersdorp, en dit was die geval met geslagte voorgangers wat terugslaan tot by die eerste mense, wat die Bybelskrywers uit die Babiloniese tyd gemeen het Adam en Eva was. Ook daar is die bose as verskoning deur mense gebruik om hul eie verantwoordelikhede te ontduik.

Maar die Bybel is dan vol van die Dywel, hoor ek jou sê. Die Bybel is tog nie verkeerd nie? Inderdaad, maar die Bybel skryf van Leviatans en monsters ook; en ons glo nie meer daaraan nie. Ons weet dit het deel gevorm van hoe mense oor die werklikheid gedink het. ’n Mitiese werklikheid waar God in die hemel is, die mens op die aarde en die bose wat kom van onder die aarde uit. Trouens, die Ou Testament is vol van die beskrywings van ’n onderwêreld, genoem She’ôl, en dat die Shatân van daar af kom, en Shatân beteken letterlik “niks”. Die bose soos die Ou Testament dit verstaan, dui op die afwesigheid van God – daar waar daar niks is; daar waar daar geen sin en betekenis in die lewe is nie. Gelowiges word telkens versoek om ’n lewe sonder God te leef – ’n lewe van niks; niks gehoorsaamheid en dankbaarheid; niks verantwoordelikheid nie.

In wese is dit ook waaroor die bose en demone waarvan ons in die Nuwe Testament lees, gaan. Daar is geglo dat mense wat siek is, soos met epilepsie en skisofrenie, betrek was deur ’n bose gees of ’n demoon. Of dat daar bose magte in die lug ronddryf. Dit is tog duidelik dat al hierdie gevalle nie daaroor gaan om ons te oortuig van die bose nie, maar eerder om mense te oortuig van die mag van God en dat God, deur Jesus Christus, aan die kruis die mag van die bose volstrek verslaan het. Vir ’n gelowige is daar geen rede om die bose te vrees nie en, meen ek, geen rede om die bose te probeer bewys of om bangmaakstories oor die bose te fabriseer nie.

Dit is ook nie net ek wat so dink nie – daar is ’n tradisie van teoloë wat ons Kerk se teologie vorm wat ook so dink. Een van hulle het gesê die bose is soos ’n Switserse kaas, dié met gate in. Daar is gedeeltes van kaas en gedeeltes van niks; God se teenwoordigheid is die gedeeltes van kaas, en die gedeeltes waar God nie is nie, is die gedeeltes van niks – net leë gate. God is die Iemand en die bose is die niemand.

Ek ontken nie die bose nie, maar ek is oortuig dat solank gelowiges in ’n verhouding met God leef, hoef dit nie eens deel van ons woordeskat te wees nie – veral nie as dit gaan oor ons eie verantwoordelikheid vir ons swak keuses en sondige dade nie.

Vir die kinders verduidelik ek dit dikwels so: As jy ’n keteltjie op ’n warm plaat sit, dan word die water in die keteltjie warm en die keteltjie se deksel word ook warm. Daar sal nie vlieë op die dekseltjie kom sit nie – hulle kan eenvoudig geen vatplek kry op die keteltjie nie. ’n Gelowige wat in ’n warme verhouding met God leef, hoef nie bang te wees vir die bose vlieë nie, want hulle sal eenvoudig nie sitplek in ons lewe kry nie.

So, ek dink regtig nie ek gaan verder tyd aan hierdie onderwerp bestee nie, en ek sal maar die versoek om oor die Dywel te skryf liewer van die hand wys.

Maar kan jy glo – hier skryf ek al amper twee bladsye vol oor niks en niemand!

af
af
Deel met behulp van
Copy link