Johannes 4: 5-42 (AFR53)
In ons moderne samelewing bou ons soms subtiele hindernisse, maak ons aannames oor ander op grond van hul agtergrond of omstandighede. Johannes 4 vertel van Jesus wat by ’n put in Samaria sit en ’n gesprek met ’n Samaritaanse vrou begin. Hierdie daad het die diepgewortelde sosiale, etniese en geslagsnorme van daardie tyd uitgedaag.
Die dialoog begin met ’n versoek om water, maar Jesus verskuif vinnig na geestelike sake en stel die konsep van lewende water bekend: As jy die gawe van God geken het en geweet het wie dit is wat vir jou sê: Gee My water om te drink, sou jy Hom gevra het en Hy sou jou lewende water gegee het (Joh 4: 10). Hierdie lewende water is nie fisies nie; dit is die Heilige Gees, wat die ewige lewe bring en die diepste geestelike dors les.
Jesus lei haar om sy unieke gesag te herken. Die vrou vra uit oor die regte plek van aanbidding wat Jesus gebruik om die gesprek te verander na die aard van ware aanbidding: Maar daar kom ’n uur, en dit is nou, wanneer die ware aanbidders die Vader in gees en waarheid sal aanbid; want die Vader soek ook sulke aanbidders (Joh 4: 23). Dit breek deur ritualistiese beperkinge om ’n innerlike, outentieke verbinding met God te beklemtoon.
Uiteindelik verklaar Jesus sy identiteit: Dit is Ek wat met jou spreek (Joh 4: 26). Sy laat haar waterkruik agter en haas haar na haar dorp, en verkondig: Kom kyk ’n man wat my alles vertel het wat ek gedoen het. Is Hy miskien die Christus? (Joh 4: 29). Haar getuienis, ten spyte van haar verlede, word ’n kragtige katalisator wat baie Samaritane lei om in Jesus te glo. Hierdie verhaal illustreer pragtig hoe God se genade alle mensgemaakte grense oorskry en individue en hele gemeenskappe transformeer.
Lydenstyd is ’n tyd om ons geestelike dors te erken en na die bron van lewende water te kom. Die verhaal van die Samaritaanse vrou herinner ons dat Jesus grense oorsteek om verlossing aan almal te bied ongeag hul agtergrond of verlede.
Dr Johan Bester, Randfontein Midpark / SGB