Genesis 1: 1-2 en 4
In die begin het stilte oor die dieptes gewaak,
en God se stem breek lig oor donker se krake.
’n Oop aarde, vormloos, sonder rus of rigting,
tot die Gees soos asem oor waters beweeg –
’n fluister van skepping, ’n heilige gedig.
Dag een het lig teen nag begin sing,
’n hemelse grens tussen duister en glans.
Dag vier dans hemelligte hul vaste kringe,
sterre in weë van wysheid en kans.
Dag twee skei waters, bo en onder gebuig,
Dag vyf vul vlerke en vinne die lug,
voëls wat sweef en visse wat trek.
Dag drie bring land wat uit waters verrys,
grasgroen lewe, saad in elke soort.
Dag ses laat alles op aarde beweeg –
beeste, kruipendes, en die mens.
Na beeld van God, gevorm met asem en hand,
’n rentmeester, nie heerser, van see tot land.
Die wêreld – gebou om te blom,
vir elke lewe ’n plek, ’n tuiste, ’n som.
Nie net oorlewing, maar vreugde en rus,
in werk en in speel, in groei en in kus.
Toe rus God – die sewende dag geheilig,
’n heilige pas van genade en tyd.
’n Oproep tot sorg, vir self en vir ander,
’n ritme van liefde waar lewe kan floreer.
Dr Robert J van Niekerk, Universiteit van Pretoria