Efesiërs 2: 19-22
Julle is dus nie meer ver van God af nie, nie bywoners nie, maar medeburgers van die gelowiges en lede van die huisgesin van God. Julle is ’n gebou wat opgerig is op die fondament van die apostels en die profete, ’n gebou waarvan Christus Jesus self die hoeksteen is. In Hom sluit die hele gebou saam en verrys dit tot ’n heilige tempel vir die Here, in wie julle ook saam opgebou word as ’n geestelike huis waarin God woon (Ef 2: 19-22).
Kom ons wees eerlik: As die Kerk ’n bouprojek was, sou ons almal daardie een wankelrige balk of ontbrekende skroef gewees het wat die inspekteur laat stilstaan en sê: Hmm… En tog, God – die uiteindelike Argitek – maak ons op een of ander manier steeds deel van Sy grootse ontwerp. Ons teks skets hierdie prentjie dat ons nie buitestanders is nie, nie geestelike rusbankers nie, maar lede van God se huishouding. En Hy bou nie ’n skuur nie. Hy bou ’n lewende, asemhalende, Geesvervulde tempel – met Jesus as die hoeksteen.
Wat vreemd is, is dat God óns – gebrekkige, eienaardige, soms knorrige mense – as die bakstene gebruik. Jip. Jy, ek, tannie Millie met haar af-van-die-noot-sangstem… ons almal is lewende klippe wat saamgestapel word tot iets ewigs. En anders as werklike konstruksieterreine, het God nie ’n permit nodig of hoef Hy nie bekommerd te wees oor boukodes nie. Hy ís die kode.
Hierdie geestelike gebou is nie gemaak van preekstoele, swaar houtbanke en torings nie. Dit is gemaak van konneksie, liefde, waarheid en genade – bymekaar gehou deur die Heilige Gees soos die wêreld se mees onbreekbare supergom.
So, volgende keer as jy voel soos ’n gebreekte baksteen of ’n effens krom stuk hout, onthou: in God se hande pas jy perfek. Jy is deel van sy goddelike bloudruk. En Hy het nog nie klaar gebou nie.
Ds Dawie Jacobs, Emeritus