Eksodus 14: 15-31

Die Israeliete was vir honderde jare slawe in Egipte. Hulle het hul identiteit verloor as die uitverkore volk van God. Moses het grootgeword as ’n Egiptenaar. Ten spyte van al die wonders in Egipte, die tien plae en selfs die wolkkolom en die Engel wat hulle gelei het, was hulle vining om God en sy dienaar, Moses, te wantrou. Hulle is dan vasgelei teen die see en die Egiptiese leërmagte was besig om vinnig die spasie tussen hulle te vernou. In paniek en angs het hulle bly roep om hulp na God. Dit is noodsaaklik om te bid, maar mens moet bid met geloof (Jak 1: 6).

Die Engel van die Here, wat dui op ’n vorm van God se sigbare teenwoordigheid, tesame met die wolkkolom, wat donker aan Egipte se kant was en lig aan die Israeliete se kant was, het tussen hulle en die vyand ingeskuif. Dit het op ’n manier die Egiptenare op ’n afstand gehou. Die Here het natuurlik nie Moses en sy staf nodig gehad om ’n wonder te verrig nie, maar het gekies om hom te gebruik om vertroue in hom as leier en geestelike gesagsfiguur te bewerkstellig.

Die see het as onmoontlike versperring voor die Israeliete uitgestrek gelê en hulle was totaal vasgekeer. Dit was egter nie vir God ’n probleem nie. Deur Moses en sy kierie te gebruik, het Hy eenvoudig die wind die hele nag laat waai en so ’n pad deur die see oopgekloof. Wat ’n nag moes dit nie gewees het nie?!

Daar is tye in ons lewens waar ons van alle kante af bedreig word en vasgekeer is. Dit is egter nie so groot probleem vir God as vir ons nie. Jesus het ons immers bevry van die slawerny van sonde en die see van die dood vir ons oopgekloof. Kom ons bid en roep maar met geloof en strek ook ons hand uit oor die see.

Ds Aniena Jansen van Rensburg, Leeudoringstad