1 Petrus 2

Ook julle word, soos lewende stene, in ’n geestelike huis opgebou… (1 Pet 2: 5a, AFR2020).

As jy enige iets soos ek is, het jy waarskynlik al ’n paar eenvoudige selfdoen-projekte aangepak… wat halfpad verander het in ’n monument van frustrasie. Die God wie ons aanbid is egter nie besig met so ’n soort selfdoenramp nie. Hy bou ’n geestelike huis, een wat nie ’n DIY- of ’n YouTube-gids benodig nie.

Die beelde in ons teks is bitter mooi. Ons is lewende klippe. Nie dooie bakstene nie. Nee, nee. God het nie een of ander hopie vergete en gebreekte klippe gegryp om sy kerk te bou nie. Hy het lewende klippe gekies – elkeen van ons, uniek, vol lewe en hopelik ten minste soms nuttig.

Stel jou nou voor: God, in sy oneindige wysheid, is die Meesterbouer. Hy het die argitekplan, die gereedskap, die hele visie vir hoe hierdie geestelike huis sal lyk. En hier is ons, elkeen van ons ’n klip, soms so ’n bietjie uit proporsie, ’n bietjie grof om die kante, met miskien selfs die vraag of ons regtig in die muur hoort. Maar hier is die ding: God het ons in die hande gekry, die ruwe kante glad gemaak, die dele wat bietjie werk nodig het, weggebeitel en ons presies ingepas waar ons moet wees.

En God jaag nie hierdie projek aan nie. Hy bou die huis met voorneme, een klip op ’n slag. En anders as daardie boekrak wat op een of ander manier nooit heeltemal reg uitkom nie, gaan God se huis perfek wees – en jy, my vriend, is ’n deurslaggewende deel daarvan.

So, volgende keer as jy voel jy is ’n bietjie uit plek, onthou: jy lê nie in een of ander hopie ongebruikte materiaal nie. Jy is ’n lewende steen, aktief deel van iets wat God bou. Geen gom, geen skroewe, net sy perfekte vakmanskap. Hoe is dit vir ’n stewige fondament?

Ds Dawie Jacobs, Emeritus